“อยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย”
ภายในห้อง 408 อพาร์ตเมนต์อู๋ถง
แผ่นอะลูมิเนียมบนเพดานห้องน้ำถูกยวนยวนงัดออกมา ทำให้เป้สะพายหลังใบหนึ่งตกลงมา
พอเปิดตรวจดู ยวนยวนก็รู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้น
หน้าไม้พับโลหะผสมหนึ่งคัน พร้อมถุงเก็บลูกหนังส่งเกลียวโดยเฉพาะ ภายในมีลูกหนังส่งเกลียวโลหะผสมสภาพสมบูรณ์ 10 ดอก
เนื้อวัวกระป๋อง ×5
น้ำแร่ ×3
บุหรี่จินหยางหมาน ×2
ช็อกโกแลต ×4
คีมเครื่องมือเอนกประสงค์ ×1
“มีอาวุธระยะไกลแล้ว!”
แม้จะอยากบรรจุลูกหนังส่งเกลียวเดี๋ยวนี้ แต่ยวนยวนไม่เคยใช้หน้าไม้มาก่อน สุดท้ายจึงเก็บของอย่างอื่นกลับเข้าเป้
หากมีทางเลือก ก็พยายามอย่าใช้อาวุธที่ไม่คุ้นเคย
ยวนยวนเข้าใจข้อนี้ดี
เมื่อพบเสบียงแล้ว ห้อง 408 ก็ไม่มีคุณค่าอะไรอีก
เขายัดเสบียงที่เก็บกวาดได้ก่อนหน้านี้ลงเป้ แล้วเติมอาหารกับน้ำเข้าไปอีกเล็กน้อย ยวนยวนจึงเผยสีหน้าพึงพอใจ
ตั้งแต่เข้าสู่เกมดินแดนรกร้าง เขายังไม่ได้ดื่มน้ำแม้แต่หยดเดียว หิวมานานแล้ว แต่ก่อนหน้านี้ไม่มีเสบียง จึงได้แต่อดทนมาตลอด
ตอนนี้เมื่อได้กินจนอิ่มแล้ว ต่อให้เจอเหตุไม่คาดฝันในอีกสักครู่ อย่างน้อยก็ยังมีแรงรับมือ
พอเหลือบดูเวลา ก็พบว่าเป็นสามทุ่มสิบโมงแล้ว ยิ่งอยู่ที่นี่นาน โอกาสเจอชาวไร้ถิ่นพำนักก็ยิ่งสูง
ไม่มัวชักช้าอีก เขาสะพายเป้ไว้ด้านหลัง มือหนึ่งกำมีดหูหนูแน่น อีกมือถือไฟคาดหัวส่องพื้น แล้วออกจากห้องไป
เมื่อได้ของติดมือมา ยวนยวนกลับยิ่งระมัดระวังและรอบคอบกว่าเดิม เขาย่องเบา ๆ ไปถึงชั้นห้า
นอกจากศพหนึ่งร่างตรงปากบันไดแล้ว ที่นี่แทบไม่มีร่องรอยการต่อสู้
เดิมทียวนยวนไม่ได้คาดหวังอะไรกับศพนี้เลย
แต่ผลกลับเกินคาดไปมาก
ในกระเป๋ากางเกงสองข้างตรงต้นขา เขากลับพบไขควงหนึ่งเล่มกับถุงซิปหนึ่งใบ
ในถุงซิปมีตะปูหลากขนาดอยู่ยี่สิบกว่าตัว ทั้งตะปูเกลียวและตะปูยาว ยวนยวนดีใจอย่างยิ่ง
การสร้างประตูที่พักพิงต้องใช้ไขควงกับตะปูเกลียวพอดี คราวนี้ได้ครบแล้ว
เขาเก็บของทั้งหมดลงเป้ แล้วก็ยิ่งตั้งตารอห้องเสบียงอีกสองห้องที่เหลือ
เช่นเดียวกับชั้นสี่ เขาวางเศษกระจก กระป๋องเครื่องดื่ม และของอื่น ๆ ที่ส่งเสียงดังได้ไว้ตรงปากบันไดชั้นห้า
เขาเดินตามเลขห้องมาจนถึงห้อง 503
สิ่งที่ยวนยวนคาดไม่ถึงคือห้องนี้ล็อกอยู่ เขาลองบิดลูกบิดแล้วก็ไร้ผล
“หรือจะพังประตูเข้าไป?” ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้น ยวนยวนก็รีบปัดมันทิ้งไป
ล้อเล่นน่า อพาร์ตเมนต์นี้ใช้ประตูกันขโมย ต่อให้เขาเหนื่อยตายก็ไม่มีทางชนเปิดได้
อีกอย่าง ชาวไร้ถิ่นพำนักกำลังจะมาถึง เสียงพังประตูที่ดังขึ้นก็ไม่ต่างอะไรจากการรนหาที่ตาย
จำใจต้องเลิกล้มความตั้งใจที่ห้อง 503 แล้วไปยังห้อง 506 ที่นี่ไม่ได้ล็อก แต่ภายในก็รกไม่ต่างจากห้อง 408 เสบียงถูกกวาดไปหมดแล้ว
อย่างไรก็ตาม ตรงมุมห้องน้ำ ยวนยวนเห็นน้ำยาล้างโถส้วมขวดหนึ่ง นี่เป็นวัสดุที่ต้องใช้สร้างห้องน้ำในที่พักพิง จึงเก็บใส่เป้ไปด้วย
จากประสบการณ์ที่ห้อง 408 คราวนี้ยวนยวนจึงหาเสบียงที่ซ่อนไว้ได้อย่างราบรื่น
เขาพบห่อพัสดุที่พันด้วยเทปดำอย่างแน่นหนาอยู่ในถังพักน้ำของชักโครก ห่อนั้นมีขนาดแค่แก้วน้ำ จึงมองไม่ออกว่าข้างในเป็นอะไร
ยวนยวนใส่มันลงเป้ทันที ตั้งใจว่าจะกลับไปเปิดดูที่ที่พักพิง
ตอนนั้นเองเขาถึงสังเกตว่า หลังใส่ห่อพัสดุนี้เข้าไป เป้ก็เต็มแน่นแล้ว
ปัญหาคือ บนเพดานห้องน้ำยังมีบุหรี่คาเมล 4 ซอง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสิบกว่าห่อ อาหารกระป๋องห้าหกกระป๋อง น้ำสามขวด ช็อกโกแลตถุงใหญ่สองถุง (น้ำหนักสุทธิ 1.47 กิโลกรัม) และขวานสนามหนึ่งเล่ม
บนเพดานมีฝุ่นเกาะอยู่ไม่น้อย เห็นได้ชัดว่าเสบียงเหล่านี้ถูกซ่อนไว้ที่นี่มาพักหนึ่งแล้ว
แต่ปัญหาในตอนนี้คือ เขาไม่มีทางขนของมากมายขนาดนี้ไปได้
ทั้งเป้และกระเป๋าเต็มหมดแล้ว ห้องรอบ ๆ ก็ไม่มีอะไรให้ใช้ขนของ ไม่ต้องพูดถึงเป้ แม้แต่ผ้าปูที่นอนสักผืนก็ไม่มี ทางจะเอาของไปให้หมดจึงเป็นไปไม่ได้
ยวนยวนตั้งใจถอนตัวกลับไปก่อน เพื่อเคลียร์พื้นที่ในเป้แล้วค่อยกลับมาขนของที่เหลือ เสบียงตั้งมากมายขนาดนี้ เขาจะทิ้งไปไม่ได้
สุดท้ายเขาทำได้เพียงเหน็บขวานสนามไว้ด้านนอกเป้ สอดบุหรี่สี่ซองเข้ากางเกงด้านหน้าและด้านหลังอย่างละสองซอง แล้วถือช็อกโกแลตถุงใหญ่อีกถุงไว้ในมือ
จากนั้นเขารีบใส่แผ่นอะลูมิเนียมกลับเข้าที่ เช็ดรอยนิ้วมือบนแผ่นจนสะอาด เมื่อมองไม่เห็นร่องรอยการค้นหาแล้วจึงย้อนกลับไปทางเดิม
ระหว่างทางกลับ เขายังคงระมัดระวังเหมือนเดิม แต่จนถึงบริเวณใกล้คลินิกทันตแพทย์ ก็ไม่พบความผิดปกติใด ๆ
เขามุดลงท่อระบายน้ำอย่างคล่องแคล่ว เร่งไฟคาดหัวให้สว่างที่สุด แล้วอาศัยความคุ้นเคยกับเส้นทาง ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีก็กลับถึงที่พักพิง
ยวนยวนไม่ได้รีบเข้าไป แต่ตรวจดูรอบที่พักพิงอย่างละเอียด พร้อมกับตรวจสอบกับดักเตือนภัยที่วางไว้ก่อนออกเดินทาง
หลังตรวจสอบกับดักทุกจุดแล้ว สีหน้าที่เคร่งเครียดมาตลอดตั้งแต่ออกเดินทาง ในที่สุดก็เผยรอยยิ้มออกมา
“ในที่สุดก็กลับมาแล้ว!”
การออกปฏิบัติการครั้งนี้ แม้จะมีข่าวกรองละเอียดคอยสนับสนุน แต่ก่อนออกเดินทาง ใจของยวนยวนก็ยังเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ
เขาไม่มั่นใจว่าจะหาตำแหน่งอพาร์ตเมนต์อู๋ถงเจออย่างแม่นยำหรือไม่ จะหลบอันตรายที่อาจพบระหว่างทางได้หรือเปล่า จะค้นหาเสบียงได้ก่อนชาวไร้ถิ่นพำนักมาถึงไหม และจะขนเสบียงกลับที่พักพิงได้อย่างปลอดภัยหรือไม่
การออกไปเสี่ยงภัยไม่เพียงอาจพบอันตราย แต่ยังอาจกลับมาโดยมือเปล่า ตลอดทางที่ผ่านมา เขาแบกรับความกดดันมหาศาลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
แต่ยวนยวนเข้าใจดีว่า คืนนี้เขาต้องหาอพาร์ตเมนต์อู๋ถงให้พบ ต่อให้ต้องเสี่ยงชีวิตก็ต้องนำเสบียงกลับมาให้ได้
หากวันนี้นำเสบียงกลับมาไม่ได้ โอกาสรอดชีวิตในโลกดินแดนรกร้างของเขาก็จะลดลงอย่างมาก
เขาไม่มีทางเลือก
โชคดีที่แม้ระหว่างทางจะมีอุปสรรคบ้าง แต่ผลลัพธ์ก็ออกมาสมบูรณ์แบบ
เขากลับมาแล้ว กลับมาพร้อมเสบียงเต็มเป้
แต่นี่ยังเป็นเพียงจุดเริ่มต้น อพาร์ตเมนต์อู๋ถงยังมีเสบียงอีกชุดรอให้เขาขนกลับที่พักพิง และเขาจะไปเอามันมาในคืนนี้
แต่ในวินาทีที่เขาอารมณ์ดี ผลักประตูไม้ของที่พักพิง แล้วหิ้วเป้เดินเข้าไปข้างใน
【ติ๊ง!】
เสียงแจ้งเตือนเชิงกลดังสนั่นขึ้นข้างหูยวนยวน ทำให้วิญญาณสั่นสะเทือนไปทั้งดวง
【เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: 1. นำเสบียงที่มีมูลค่าอย่างน้อย 10,000 แต้มเอาชีวิตรอดกลับมาในวันแรกที่เข้าสู่ดินแดนรกร้าง 2. มีอาวุธอย่างน้อย 2 ชิ้น 3. บาดเจ็บน้อยกว่าบาดเจ็บเล็กน้อย 4. ที่พักพิงตั้งอยู่ในอาคารใต้ดิน ผ่านเงื่อนไขทั้งหมด เปิดเส้นทางฉายา “เงาแห่งเมือง” รางวัล: แต้มเอาชีวิตรอด +1,000】
【ได้รับฉายา: หนูเมือง (ยอดเยี่ยม)】
【บรรลุความสำเร็จ: เส้นทางแห่งการฟื้นคืน! (หายาก)】
【ได้รับคะแนนความสำเร็จ: 100 คะแนน】
【ข้อมูลอันดับที่พักพิงของยวนยวนเสี้ยววารีมีการเปลี่ยนแปลง... เริ่มการประเมินโดยรวม: เสบียงเริ่มต้น จำนวนสิ่งอำนวยความสะดวกในที่พักพิง อิทธิพลในพื้นที่ ค่าสัมประสิทธิ์การรับมือความเสี่ยง ศักยภาพการพัฒนา โบนัสความสำเร็จ ความหายากของฉายา...】
【อัปเดตอันดับที่พักพิงปัจจุบันแล้ว: อันดับ 9859】
“กระตุ้นเงื่อนไขลับได้!”
ดวงตาของยวนยวนเป็นประกาย เขาเปิดฉากภาพเสมือน แล้วเห็นอันดับของตนเองบนกระดานพุ่งขึ้นราวกับติดจรวด จากอันดับสุดท้ายไต่ขึ้นมาอยู่ที่อันดับ 9859 ในตอนนี้
เขารู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านทั่วร่าง จนขนลุกซู่ไปทั้งตัว...
“ขะ ขยับขึ้นแล้ว อันดับเพิ่มขึ้น 141 อันดับ!”