บทที่ 40 ประชันกัน
“อืม ฉันเป็นเจ้าขนฟูของคุณ”
ตอนโยวเลี่ยพูด เสียงของเขาแผ่วต่ำ คล้ายเสียงใบไม้เสียดสีกันที่ดังตามลมกลางคืนยามพัดผ่านยอดไม้
เขาเอาศีรษะถูฝ่ามือของเย่ถังเบา ๆ ดวงตาสีเทาอมฟ้าหรี่ลงเล็กน้อย หางตาตกลงนิด ๆ สีหน้าทั้งเชื่อฟังและพึงพอใจของเขาช่างตัดกับใบหน้าคมเข้มเย็นชาที่ดูน่ากลัวจนเด็กหยุดร้องไห้ได้อย่างร้ายกาจ
เย่ถังรู้สึกราวกับมีอะไรนุ่มฟูพุ่งชนหัวใจเข้าอย่างจัง ชาติก่อนรวมกับชาตินี้ เธอเคยลูบแมวพันธุ์แร็กดอลล์ในคาเฟ่แมว เคยเล่นกับโกลเดนรีทรีฟเวอร์ในหมู่บ้าน เคยดูดแมวเมฆกับสุนัขตัวใหญ่บนหน้าจอโทรศัพท์มานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อน
พลตรีผมสีเงินผู้มีพลังระดับ SS ไหล่กว้าง ขายาว ใบหน้าคมคายหล่อเหลา ก้มหน้ามาถูฝ่ามือเธอ แถมยังมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น นี่คือผลบุญจากชาติก่อนที่เธอทำงานล่วงเวลาทุกวันจนถึงเที่ยงคืน ถูกลูกค้ากดขี่ข่มเหง จนค่าเช่าบ้านสูบเงินในกระเป๋าไปหมดหรือเปล่า? ถ้าใช่ เธอก็ยอมรับแล้ว
มือของเธอไวกว่าสติ—เขย่งปลายเท้าแล้วจูบแก้มโยวเลี่ยเบา ๆ ทีหนึ่ง
ขนตาของโยวเลี่ยสั่นไหว หางที่ไม่รู้ว่าโผล่ออกมาตั้งแต่เมื่อไรแข็งค้างไปเต็มหนึ่งวินาที ก่อนจะเริ่มแกว่งอย่างเริงร่า ทั้งความถี่และแรงแกว่งไม่ต่างจากตอนเขาอยู่ในร่างหมาป่าแล้วเห็นซี่โครงแกะย่างเลยสักนิด ทว่าบนใบหน้ายังคงสงบนิ่งเย็นชา มีเพียงหางเท่านั้นที่เผยความรู้สึกทั้งหมดออกมา
“ถังถัง จูบฉันแล้ว คุณก็เป็นภรรยาของฉันนะ” น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งและหนักแน่น ไม่ได้ถามความเห็น แต่กำลังบอกข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นแล้ว
“อืม...หา? ไม่ใช่ ฉัน...” สติของเย่ถังในที่สุดก็โผล่พ้นมหาสมุทรขนฟูขึ้นมาหายใจได้อีกครั้ง เมื่อกี้เธอทำอะไรลงไป? เธอจูบเขา ไม่ใช่จูบแบบจุ๊บหมา—ถึงอย่างไรคนที่เธอจูบก็เป็นหมาจริง ๆ—แต่เป็นจูบแก้มผู้ชายคนหนึ่งต่างหาก