บทที่ 55 คุณชายแค่ไม่ยอมรับก็เท่านั้น
เขตสังเกตการณ์หมายเลขห้าว่างเปล่าแล้ว
ตอนชางหมิงจากไป เขาไม่ได้เอิกเกริกอะไร เพียงมองเย่ถังด้วยดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้น หลังจากเธอนำอาหารเช้ามาส่งเสร็จ ครีบหางปลาแตะผิวน้ำเบา ๆ จนละอองน้ำกระเซ็นขึ้นมา ก่อนแตกกระจายเป็นประกายระยิบระยับราวเพชรเม็ดเล็กนับไม่ถ้วนท่ามกลางแสงอรุณ
พอเย่ถังเข็นรถอาหารมาส่งมื้อกลางวันอีกครั้ง ในสระก็ไม่มีหางปลาเรียวยาวงดงามนั้นแล้ว เหลือเพียงระลอกคลื่นเป็นวงซึ่งยังสงบลงไม่สนิทบนผิวน้ำ
ลู่อวี่ส่งคนมาปรับปรุงเขตสังเกตการณ์หมายเลขห้า บอกว่าจะเตรียมไว้สำหรับผู้ถูกคุมขังรายต่อไป คนงานเผ่าสัตว์เดินเข้าออกไม่ขาดสาย สูบน้ำออกจากสระ แล้วปูทราย กรวด และพืชน้ำลงไปใหม่ เสียงเคาะทุบดังสะท้อนไปทั่วทางเดิน
เย่ถังพิงผนังทางเดิน มองคนงานยกหินก้อนที่ชางหมิงชอบหมอบอยู่บนนั้นขึ้น แล้วขนออกไป จู่ ๆ ในใจก็รู้สึกโหวง ๆ ขึ้นมา
“ไม่รู้ว่าปลากลับไปแล้วจะยังกินสารอาหารได้ไหมนะ” เธอกอดอกพึมพำลอย ๆ
อย่างไรเสีย เธอก็ป้อนอาหารเขามาเกือบเดือน ทั้งหอยนางรมอบกระเทียม กุ้งตัวโตย่างเกลือ ไข่นึ่งหอยเม่น โจ๊กทะเล คอยเปลี่ยนเมนูปรนนิบัติเขาทุกวันจนลิ้นของเขาถูกตามใจเสียเคยตัว ตอนนี้กลับไปอยู่เผ่าทะเล ต้องมาเจอสารอาหารเหลวรสจืดชืดอีกครั้ง พอคิดดูก็น่าสงสารอยู่เหมือนกัน
“ถังถัง?” เสียงทุ้มต่ำของโยวเลี่ยดังขึ้นจากด้านหลัง น้ำเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย แฝงความไม่พอใจที่ยากจะจับสังเกต “ผมยังอยู่ตรงนี้นะ คุณกลับคิดถึงสัตว์เพศผู้ตัวอื่นแล้วเหรอ?”
เย่ถังหันขวับ ดวงตาเบิกกว้าง เมื่อครู่เธอพูดเสียงเบาแทบจะพึมพำกับตัวเอง แถมเสียงก่อสร้างในทางเดินก็ดังอึงคะนึงขนาดนั้น เขายังได้ยินอีกหรือ? เธอมองโยวเลี่ยอย่างไม่อยากเชื่อ “อยู่ไกลขนาดนี้คุณยังได้ยินเหรอ?!”
โยวเลี่ยพิงผนังทางเดิน กอดอก ดวงตาสีเทาอมฟ้าวูบไหวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ หูของเขากระดิกเล็กน้อย เป็นท่าทางเฉพาะของเผ่าสัตว์ตระกูลสุนัข “ถังถัง ผมเป็นเผ่าสุนัข แถมยังมีพลังระดับ SS ด้วย”