บทที่ 75 เพลงกล่อมเด็กสามร้อยเพลง
จู่ ๆ เย่ถังก็นึกถึงร้านขายไอเทมขึ้นมา ในร้านของเธอมีไอเทมชิ้นหนึ่งที่เธอเคยศึกษามานานแต่ก็ยังไม่เข้าใจว่ามันใช้ทำอะไร นั่นคือ《เพลงกล่อมเด็กสามร้อยเพลง》
ตอนนั้นเธอยังบ่นระบบอยู่เลยว่าให้หนังสือเพลงกล่อมเด็กมาทำไม เธอไม่มีลูกสัตว์ให้กล่อมเสียหน่อย แต่เมื่อมองหัวหน้าเผ่ามังกรเจียวตรงหน้าที่โขกกำแพงจนหัวแตกเลือดอาบ เธอก็เกิดข้อสันนิษฐานอันบ้าบิ่นขึ้นมา
ในหนังของโจวซิงฉือ เพลงกล่อมเด็กสามร้อยเพลงใช้ขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้ ลองแก้ขัดดูก่อนก็แล้วกัน เธอกดไอคอนหนังสือเพลงกล่อมเด็กในช่องเก็บไอเทม หนังสือพลันแปรเป็นแสงสีทองอ่อนโยนสายหนึ่ง หลอมรวมเข้าไปในจิตสำนึกของเธอ ขณะเดียวกัน ลำคอก็เปล่งประกายขึ้นเล็กน้อย ราวกับได้รับพลังวิเศษบางอย่างหนุนเสริม เธอกระแอมเบา ๆ แล้วเริ่มฮัมเพลงผ่านผนังกระจก
“ลมพัดแผ่ว จันทร์กระจ่าง ใบไม้บังหน้าต่าง...”
เสียงของเธอก้องสะท้อนแผ่วเบาไปตามทางเดินอันกว้างว่าง ร่างนี้มีเสียงร้องไพเราะอยู่แล้ว เมื่อบวกกับพลังของไอเทม เสียงเพลงจึงอ่อนหวานละมุนราวกับสายลมเย็นที่พัดผ่านลานบ้านในคืนต้นฤดูร้อน
ฉีเสวียนหยุดโขกกำแพงไปชั่วขณะ ดวงตาตั้งสีฟ้าน้ำแข็งว่างเปล่าไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานสภาวะคลุ้มคลั่งก็กลับมาครอบงำ เขาสะบัดศีรษะแล้วพุ่งชนกำแพงอีกครั้ง เย่ถังไม่หยุดร้อง ยังคงขับขานต่อไป
“ระยิบระยับ ดาวพร่างพราย ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวน้อย...”
ความถี่ที่ฉีเสวียนโขกกำแพงลดลง จากเดิมที่ชนหลายครั้งต่อวินาที ค่อย ๆ กลายเป็นชนเพียงครั้งเดียวหลังผ่านไปหลายจังหวะ เขาราวกับถูกบางสิ่งที่ไม่อาจเข้าใจพันธนาการไว้ พลังที่ทำให้เขาอยากทำลายทุกอย่างอย่างบ้าคลั่งกับเสียงเพลงแปลกหูข้างกายกำลังต่อสู้กันอยู่ในร่าง
“ต้นองุ่นเอ๋ย เติบโตขึ้นตรงหน้าประตู อ่อนนุ่มเขียวขจี เพิ่งผลิยอดอ่อน...”