บทที่ 63 ฮึ อยู่ในบุญแล้วยังไม่รู้จักพอ
ทันทีที่เดินเข้าประตูห้างสรรพสินค้ากลางเมืองหลวง ความอยากช้อปปิ้งที่ติดตัวเย่ถังมาแต่เกิดก็ปะทุขึ้นอย่างเต็มที่
ห้างแห่งนี้โอ่อ่ากว่าศูนย์การค้าแห่งไหนที่เธอเคยเห็นมา เพดานโดมเป็นม่านพลังงานขนาดใหญ่ผืนเดียว จำลองภาพท้องฟ้าสีครามแจ่มใสและหมู่เมฆขาว แสงนุ่มนวลสาดลงบนพื้นหินอ่อนมันวาว
โถงกลางสูงหกชั้นมีประติมากรรมคริสตัลลอยฟ้าขนาดมหึมาห้อยอยู่ แต่ละเหลี่ยมสะท้อนแสงสีรุ้งจากมุมต่างกัน ทางเดินที่โอบล้อมโถงกลางเรียงรายไปด้วยร้านรวง ทั้งร้านเสื้อผ้าสำเร็จรูป ร้านรองเท้า ร้านเครื่องประดับ ร้านขนมหวาน ร้านน้ำชา และร้านเสริมสวย มีสินค้าให้เลือกละลานตาจนครบครันทุกอย่าง
เย่ถังยืนอยู่กลางโถง เงยหน้ากวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตอนนี้เธอเป็นเศรษฐีนีตัวน้อยแล้ว ในบัญชีมีเงินสดสองร้อยล้านที่โยวเลี่ยมอบให้ ยังไม่นับอสังหาริมทรัพย์กับเหมืองแร่ศิลาวิญญาณอีก
ตอนอยู่ดาวสีน้ำเงิน เธอเขียนโค้ดมาตั้งเจ็ดปีก็ยังไม่เคยเห็นเลขศูนย์มากมายขนาดนี้ ชาตินี้ไม่ใช้ แล้วจะเก็บไว้ให้ลูกหรือไง? สายตาของเธอกวาดผ่านร้านเสื้อผ้าบุรุษทางซ้าย แล้วเลื่อนไปยังร้านเครื่องประดับทางขวา ก่อนจะหยุดลงที่โยวเลี่ย
วันนี้โยวเลี่ยยังคงสวมเสื้อคลุมแขนกุดตัวเดิม เขาใส่มันในเรือนจำมาเกือบสองเดือนแล้ว ขอบแขนเสื้อเริ่มรุ่ย แม้จะยกทรัพย์สินทั้งหมดให้เย่ถัง แต่ตัวเองกลับไม่เหลือเงินไว้แม้แต่แดงเดียว ยิ่งคิดเย่ถังก็ยิ่งรู้สึกว่าสามีสัตว์ของเธอจะโทรมแบบนี้ไม่ได้ จึงคว้าข้อมือโยวเลี่ยแล้วลากไปยังโซนเสื้อผ้าบุรุษทันที
“ถังถัง ไม่ต้องซื้อให้ผมหรอก...” โยวเลี่ยถูกเธอลากไปข้างหน้า ปลายหูแดงระเรื่อ เผ่าหมาป่าสีเทาสวมแต่เครื่องแบบทหารกับชุดลำลองที่เผ่าจัดให้มาตั้งแต่เด็ก เรื่องซื้อเสื้อผ้าจึงเป็นความรู้ที่เขาไม่เคยมีเลย