นักเรียน โรงเรียน ต้นไม้ใบหญ้า แสงแดด
ทั้งที่ควรเป็นภาพที่งดงามที่สุดแท้ ๆ แต่กลับมีความรู้สึกประหลาดที่อธิบายไม่ถูก
มันจงใจเกินไป ราวกับตั้งใจทำให้พวกเขารู้สึกว่านี่เป็นสถานที่แสนอบอุ่นและงดงาม ตั้งใจให้พวกเขามองข้ามสิ่งผิดปกติเหล่านั้น
「เอท เป็นอะไรไป?」
แจ็คหันกลับมา เห็นแววตาผิดปกติของเอทจึงถาม
ป.ล. (ในเรื่องของแจ็คมีโรงเรียนด้วยเหรอ?)
「ไม่ใช่แล้ว นักเรียนที่ไหนจะนอนในห้องเรียนกันล่ะ? อาหารที่พวกเขากินก็เป็นพวกอาหารกระป๋อง แบบนี้จะดีต่อสุขภาพได้ยังไง?
แล้วทำไมถึงมีแค่สี่คนด้วย?」
เอทพึมพำไม่หยุด พลางจ้องหน้าจอเขม็ง
ในโรงเรียน กระจกแตกกระจาย ทำไมถึงไม่มีใครมาเก็บกวาดเลย?
ทางช้างเผือก รถไฟดวงดาว
「โลกนี้ดูเหมือนไม่มีอันตรายอะไรนะ คุณป้าฮิเมโกะ เป็นอะไรไปเหรอ?」
ฮิเมโกะกุมหน้าอก
โรงเรียน ก็ยังเป็นโรงเรียนเหมือนกัน
「โรงเรียนอีกแล้วเหรอ ดูท่าคนที่ตายที่นี่คงมีไม่น้อย」
ในสวนสุขาวดีทวิภาค กุยจี้เดินไปยังโรงเรียนที่ฮิเมโกะเคยอยู่ หลังดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นเมื่อสิบกว่าปีก่อนก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เลือดเปรอะเปื้อนทั่วโรงเรียน กลิ่นสารพัดอบอวลอยู่ในทางเดิน
「ให้ตายสิ นี่มันพวกเด็กสาวในวันสิ้นโลกงั้นเหรอ? พล็อตนิยายที่เห็นกันจนชิน」
【เด็กสาวสี่คนเข้าชมรมที่ชื่อว่าชมรมชีวิตในโรงเรียน และทำกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับชมรมทุกวัน
สมาชิกสี่คนของ “ชมรมชีวิตในโรงเรียน” ที่พักค้างคืนในโรงเรียน ได้แก่ ยูกิผู้สร้างบรรยากาศสนุกสนาน คุรุมิผู้ร่าเริงกระฉับกระเฉง ยูริผู้คอยนำทางทุกคน และมิกิรุ่นน้องผู้พึ่งพาได้
ถึงบางครั้งจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นบ้าง แต่ทุกวันที่ใช้ชีวิตร่วมกันก็ยังเต็มไปด้วยความสุข
อย่างน้อยก็ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น หากไม่นับเศษกระจกที่เห็นได้ทุกที่ สิ่งกีดขวางในทางเดิน รวมถึงนักเรียนและอาจารย์ที่มีแค่ในมุมมองของยูกิเท่านั้น】
「ฉัน#%@@@นี่#！」
ในดินแดนแห่งแสง เอทสบถออกมาอย่างเหลืออด
อบอุ่น งดงามงั้นเหรอ?
โลกบ้านไหนกันที่มีเด็กอยู่แค่สี่คน?
ถึงตอนนี้เอทยังไม่เข้าใจว่าโลกใบนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เขาสอนหนังสือมาหลายปี ย่อมรู้ว่าเด็กวัยนี้ควรทำอะไร
ปล่อยเด็กสี่คนไว้ในโรงเรียนให้พึ่งพากันเองเนี่ยนะ?
แล้วครูล่ะ? ผู้ปกครองล่ะ? คนในโลกนั้นตายกันหมดแล้วหรือไง?
ในดินแดนแห่งแสง เอทถือได้ว่าเป็นคนที่อ่อนโยนที่สุดในหมู่คนรุ่นเก่า เขาไม่เคยใช้ฝ่ามืออุลตร้า และไม่เคยสบถด้วยคำหยาบอุลตร้าพิสดารเลยสักครั้ง
สิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุดเสมอมาก็คือเด็ก ๆ เหล่านั้น
แล้วตอนนี้ เด็กสาวกลุ่มหนึ่ง นักเรียนที่ไม่มีอาวุธติดมือ กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ในโรงเรียนงั้นเหรอ?
ไม่พวกมนุษย์ต่างดาวสารเลวก็ฆ่ามนุษย์จนหมด
ไม่อย่างนั้นมนุษย์ก็หาเรื่องใส่ตัว สร้างอะไรบางอย่างขึ้นมาหรือทำการทดลอง จนปล่อยให้เด็กสาวกลุ่มนี้ต้องเอาตัวรอดกันเอง!
【มองเผิน ๆ นี่คือชีวิตประจำวันของเด็กกลุ่มหนึ่งในโรงเรียน
แต่ความจริง โลกได้ถึงกาลอวสานแล้ว ไวรัสซอมบี้ระบาดไปทั่วโลก
ที่นี่คือนรก ส่วนโรงเรียนแห่งนี้ก็เป็นเพียงที่หลบภัยชั่วคราวที่เด็กกลุ่มหนึ่งพยายามประคับประคองเอาไว้
ยูกิสร้างภาพฝันขึ้นมาทุกวัน จินตนาการว่าทั้งหมดนี้ไม่เคยเกิดขึ้น เพื่อประคองกำแพงใจของพวกเธอเอาไว้
ส่วนคุรุมิ ยูริ และคนอื่น ๆ ก็พยายามรักษาปัจจัยพื้นฐานในการดำรงชีวิตไว้ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น】
ร้อน
ไดน่าขยับเข้าไปใกล้ทางเซโร่ เขามองสำนักงานใหญ่หน่วยพิทักษ์ที่อยู่ไม่ไกล
ตรงนั้นแดงราวกับดวงอาทิตย์ ไอน้ำลอยขึ้นจากหอคอยบนสำนักงานใหญ่ไม่หยุด
พอหันกลับมา เซโร่ก็กลายเป็นร่างดุเดือดไปแล้ว
คอสมอสเปลี่ยนจากร่างจันทราเป็นร่างสุริยะ จากนั้นก็เป็นร่างสุริยคราส แล้วร่างสุริยคราสแห่งจักรวาลก็เปลี่ยนเป็นร่างอนาคตอีกที
(เริ่มมีจิตสังหารแล้ว)
ถึงขั้นรู้สึกเลือนรางว่าตัวเองใกล้จะหลอมรวมเข้ากับพวกเขาแล้ว
ครั้งหนึ่งที่ดาวแบท พวกเขาก็เคยเห็นเด็กแบบนี้เหมือนกัน
แต่เด็กกลุ่มนั้นยังมีผู้ใหญ่ตั้งมากมาย ส่วนพวกเธอทำได้แค่พึ่งพาตัวเอง
「ให้ตายสิ ขนาดฉันยังรู้สึกเดือดเลย」
ความสิ้นหวังแบบนี้ต่างจากความสิ้นหวังที่คูมอบให้ คูทำให้รู้สึกเหมือนถูกมีดสับเนื้อ อย่างน้อยก็ยังมองเห็นมันและรู้ว่าตัวเองหยุดยั้งไม่ได้ แต่ความสิ้นหวังแบบนี้เหมือนถูกทรมานอย่างช้า ๆ
ไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่ บางทีวินาทีถัดไปอาจตายเพราะไฟดับ หรือเพราะซอมบี้บุกเข้ามาก็ได้
โลกผีชีวะ
ลีอองวัยสามสิบมองคนกลุ่มนี้ แล้วจู่ ๆ ก็นึกถึงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ในร้านขายปืนขึ้นมา
ตายทันที หรือค่อย ๆ ตายไปทั้งที่มองไม่เห็นความหวัง แบบไหนทรมานกว่ากันก็พูดยากจริง ๆ
จักรวาลอุลตร้า
「มา ดื่มสิ! ลองชิมนี่ดู!」
หลินเฟิงกำลังปิกนิกกับนกเบย์ตัวหนึ่งที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน
นกเบย์ดื่มเครื่องดื่มขวดเล็กตราสเฟียร์ ส่วนหลินเฟิงกินอารมณ์ด้านลบเข้าไปคำหนึ่ง
ฟิน!
คูทำให้อุลตร้าแมนโกรธ ส่วนพวกเธอที่พยายามเอาชีวิตรอดบนเกาะโรงเรียนกลับทำให้อุลตร้าแมนรู้สึกผิด
เอาความรู้สึกผิดกับความโกรธมากินพร้อมกันแล้ว รสชาติกลับไม่เลวเลย
แต่กะเวลาดูแล้ว อุลตร้าแมนก็น่าจะผ่านไปแล้วเหมือนกัน
【ในโรงเรียน เด็กสาวทุกคนอ่านบันทึกที่อาจารย์ทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ จึงรู้ว่ายาแก้พิษยังอยู่ใต้ดินของโรงเรียน
คุรุมิลงไปเอายา แต่กลับถูกซอมบี้กัดจนติดเชื้อ ได้แต่นอนขยับตัวไม่ได้อยู่บนโซฟา
ยูริคอยดูแลเธออยู่ข้าง ๆ และรอเวลาที่จะช่วยให้คุรุมิจากไปอย่างไม่ทรมาน
มิกิลงไปใต้ดินเพื่อตามหายาแก้พิษ แต่ถูกซอมบี้ขังเอาไว้】