“ห้ามพูดเหลวไหล นี่คือลูกของเราที่เกิดจากความรัก จะพูดว่าทำแท้งได้ยังไง
คุณวางใจเถอะ ผมเตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว พอจัดการเรื่องหนีหนีเสร็จ ผมก็จะส่งยายแก่นั่นไปลงนรก
พอเธอตาย ผมจะอ้างว่าทำเพื่อความสะดวกในการบริหาร แล้วให้เวินหลิงโอนหุ้นทั้งหมดมาให้ผม จากนั้นค่อยจัดฉากว่าเธอนอกใจจนชื่อเสียงป่นปี้”
ส่วนเขาก็จะกลายเป็นเหยื่อ
แต่เขาใจกว้างพอ เขาจะให้อภัยเวินหลิง
จากนั้นก็ให้พวกแอ็กเคานต์การตลาดปั่นกระแส ทำให้ทุกคนคิดว่าเวินหลิงไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ แถมยังนอกใจไม่เลิก สุดท้ายเขาทนไม่ไหวจริง ๆ ถึงจำใจต้องหย่า
ถึงตอนนั้น บริษัทก็เป็นของเขา ชื่อเสียงที่ดีก็เป็นของเขาด้วย
ส่วนเวินหลิง เขาจะให้คนคอยกระตุ้นเธอต่อไป จนเธอเสียสติ ทำร้ายคนกลางที่สาธารณะ สุดท้ายเขาก็จะจำใจส่งเธอเข้าโรงพยาบาลจิตเวช
เผยเจียหนีฟังแล้วมุมปากแทบกดไม่อยู่ รอยยิ้มผุดกว้างขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
แต่ภายนอกกลับทำสีหน้าเป็นกังวล “แบบนี้จะเกินไปหรือเปล่าคะ อย่างไรเธอก็เป็นภรรยาคนแรกของคุณ”
โจวหมิงฮ่าวโอบเธอให้นั่งลงบนโซฟา “เกินไปตรงไหน ผมเคยพูดไว้ว่าจะเลี้ยงดูเธอไปทั้งชีวิต
ผมจะจ่ายค่าโรงพยาบาลจิตเวชให้ตลอด เธอมีข้าวกินมีเสื้อผ้าใส่ ไม่ต้องกังวลอะไร แบบนี้จะเรียกว่าเลี้ยงดูเธอไปทั้งชีวิตไม่ได้หรือไง”
“ฟังดูคุณก็พูดมีเหตุผลนะคะ สามี คุณนี่รักษาคำพูดจริง ๆ”
นิ้วเรียวยาวของเผยเจียหนีไล้ไปทั่วราวกับกำลังยั่วให้ไฟลุก โจวหมิงฮ่าวจับมือเธอกดลง
“ยัยตัวแสบ อย่ามายั่วกันสิ แล้วคุณก็ไม่ยอมดับไฟให้ผมอีก”
เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้ม โน้มเข้าไปกระซิบข้างหูเขา
โจวหมิงฮ่าวอดใจไม่ไหวอีกต่อไป จึงคำรามเสียงต่ำ “มีแต่คุณนี่แหละที่เล่นเก่ง”
……
วันถัดมา ที่ห้องทำงานของโรงเรียนอนุบาล
ตอนเวินหลิงกับโจวหมิงฮ่าวมาถึง หลี่จิ่งเจิงกับพ่อของเขา หลี่เจ๋ออวี่ ก็มาถึงแล้ว
“ขอโทษด้วยครับ พวกเรามาช้า”
เมื่อหลี่เจ๋ออวี่เห็นเวินหลิง แววตาก็ฉายประกายแปลกใจวูบหนึ่ง
เขาก้มตาลงซ่อนความรู้สึก น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงความห่างเหิน “ดูภาพจากกล้องวงจรปิดกันเลยเถอะครับ”
โจวหมิงฮ่าวกวาดตามองไปรอบห้อง ก่อนจะแสร้งถามว่า “แม่ของจิ่งเจิงยังไม่มาหรือครับ ถ้าอย่างนั้นรออีกหน่อยแล้วค่อยดูพร้อมกันดีไหม”
ดวงตาของหลี่จิ่งเจิงแดงก่ำขึ้นมาทันที เขาไม่มีแม่
ร่างสูงใหญ่ของหลี่เจ๋ออวี่บังลูกชายไว้ด้านหลัง เขายิ้มอย่างอ่อนโยน ทว่ารอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา
คำพูดที่เอ่ยออกมายิ่งคมกริบราวกับจงใจทิ่มแทง “แม่ของลูกผมเสียไปแล้ว ถ้าคุณอยากรอเธอจริง ๆ ก็คงต้องตายสักหน่อย ถึงจะได้เจอเธอ”
“คุณ!”
เวินหลิงรีบดึงโจวหมิงฮ่าวไว้ ก่อนเอ่ยไกล่เกลี่ย “ขอโทษค่ะ สามีฉันไม่ได้ตั้งใจ เรารีบดูภาพจากกล้องกันเถอะค่ะ เรื่องสำคัญต้องจัดการก่อน”
ภาพจากกล้องวงจรปิดตรงบันไดเมื่อวานถูกเปิดขึ้นแล้ว พิสูจน์ได้ว่าหลี่จิ่งเจิงไม่ได้โกหก
โจวหมิงฮ่าวเห็นได้ชัดว่ารับผลลัพธ์นี้ไม่ได้ แต่หลักฐานชัดเจนจนเถียงไม่ออก
เขาจึงได้แต่หาข้ออ้างให้หนีหนี “หนีหนีอายุน้อยกว่าเขา พี่ชายก็ควรยอมให้น้องสาวบ้าง
ถ้าเขามีความเป็นสุภาพบุรุษสักหน่อย ยอมเอาของเล่นให้หนีหนี เธอก็คงไม่แย่งของเล่นเขาจนตกบันไดหรอก
พูดไปพูดมา ต้นเหตุที่หนีหนีบาดเจ็บก็เป็นความผิดของเขานั่นแหละ”
เวินหลิงตะลึงกับเหตุผลวิบัติของเขา เธอดึงแขนโจวหมิงฮ่าวเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำ “อีกฝ่ายมีหน้าที่อะไรต้องยอมให้หนีหนีคะ คุณเลิกบิดเบือนเหตุผลสักทีได้ไหม น่าอายจริง ๆ!”
“หนีหนีเป็นเด็กดีมาตลอด คุณเป็นแม่แท้ ๆ ของหนีหนี แต่กลับไม่เข้าข้างลูกสาวตัวเอง เวินหลิง คุณทำให้ผมผิดหวังจริง ๆ”
เวินหลิง “?”
โจวหมิงฮ่าวพูดอย่างเต็มปากเต็มคำทั้งที่ไร้เหตุผล “ตอนนี้หนีหนียังนอนโรงพยาบาลอยู่ แต่ผมใจกว้าง ไม่ต้องชดใช้ค่าเสียหายก็ได้ แต่หลี่จิ่งเจิงต้องไปขอโทษหนีหนี แล้วรับปากว่าต่อไปจะเชื่อฟังหนีหนีทุกอย่าง ให้หนีหนีสั่งอะไรก็ทำ แบบนี้เรื่องถึงจะจบ”
สิ้นคำพูดนั้น ทั้งห้องทำงานก็เงียบกริบ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน หลี่เจ๋ออวี่ก็หัวเราะเยาะ “ผมไม่เคยเห็นใครหน้าหนาเท่ากำแพงเมืองมาก่อน วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ
ทำผิดแล้วยังหน้าชื่นตาบานเข้าข้างลูกตัวเอง ไม่น่าแปลกใจเลยที่สั่งสอนลูกออกมาเป็นเด็กเอาแต่ใจ ไร้มารยาท แถมยังผลาญเงินเก่ง”
“แกเรียกใครว่าเด็กผลาญเงิน ไอ้บ้านนอก! ฉันให้เกียรติแกแล้วใช่ไหม!”
หลี่เจ๋ออวี่สวมกางเกงสีดำ เสื้อยืดสีขาวกับรองเท้าผ้าใบ ไม่มีเครื่องหมายยี่ห้อสักชิ้น มองปราดเดียวก็รู้ว่าฐานะทางบ้านไม่ดี อย่างมากก็เป็นแค่เศรษฐีใหม่!
เศรษฐีใหม่อย่างเขายังอุตส่าห์ส่งลูกเข้าโรงเรียนอนุบาลหรูในเจียงเฉิง ก็ต้องเตรียมใจทำตัวต่ำต้อยเข้าไว้!
“หน้าตาผมสร้างเองได้ ไม่ต้องลำบากให้คนหน้าไม่อายอย่างคุณมามอบให้ ผมไม่ต้องการหรอก
ใครผิดใครถูกเห็นชัดอยู่แล้ว ต่อให้ต้องขอโทษและชดใช้ค่าเสียหาย ก็ควรเป็นลูกบ้านคุณที่มาขอโทษและชดใช้ให้จิ่งเจิง!”
โจวหมิงฮ่าวกำลังจะเถียงกลับ เวินหลิงก็ดึงเขาออกไป
“โจวหมิงฮ่าว คุณช่วยใช้เหตุผลหน่อยได้ไหม หนีหนีแย่งของเล่นเพื่อนก็ผิดอยู่แล้ว เราควรยอมรับและสั่งสอนเธอ ไม่ใช่เอาแต่ปกป้องตามใจ แบบนี้จะทำร้ายเธอนะ”
“แต่หนีหนีบาดเจ็บ เราก็ต้องทวงความเป็นธรรมให้เธอสิ”
“ไม่ใช่ว่าใครเจ็บแล้วจะเป็นฝ่ายถูกเสมอไปนะคะ!”
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้ยังไม่ควรเปิดศึกกันตรง ๆ เวินหลิงคงไม่อยากยุ่งกับลูกนอกสมรสคนนั้นเลยสักนิด แค่คิดก็ขยะแขยงแล้ว!
“ถ้าคุณไม่อยากให้หนีหนีอยู่โรงเรียนอนุบาลต่อไม่ได้ ก็เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว พูดไปก็มีแต่ทำให้คนอื่นคิดว่าคุณเป็นคนบ้า!”
โจวหมิงฮ่าวหัวเราะเยาะ “งั้นผมก็หาโรงเรียนอนุบาลที่ดีกว่านี้ให้หนีหนีสิ บ้านเราใช่ว่าจะไม่มีเงินสักหน่อย!”
กลุ่มบริษัทเวินเป็นหนึ่งในบริษัทชั้นนำของเจียงเฉิง และยังติดอันดับต้น ๆ ของประเทศด้วย
แค่เปลี่ยนโรงเรียนอนุบาลไม่ใช่เรื่องยาก โจวหมิงฮ่าวถึงกับลงทุนสร้างโรงเรียนอนุบาลขึ้นมาเองได้ด้วยซ้ำ โดยตั้งเงื่อนไขรับเข้าไว้ว่า ทุกคนต้องดีกับหนีหนีและเชื่อฟังเธอ
ลูกสาวของเขากับเผยเจียหนีคู่ควรกับสิ่งดี ๆ แบบนี้อยู่แล้ว
เวินหลิงกลอกตา เมื่อก่อนทำไมเธอถึงไม่เคยรู้สึกว่าโจวหมิงฮ่าวเป็นคนแยกแยะถูกผิดไม่เป็นแบบนี้นะ
โจวหมิงฮ่าวยิ่งคิดว่าการย้ายโรงเรียนเป็นทางเลือกที่ดี เขาหันกลับไปทันทีเพื่อขอให้ย้ายโรงเรียน
ส่วนเรื่องขอโทษน่ะหรือ ไม่มีทาง! ลูกสาวของเขาจะไปขอโทษลูกของเศรษฐีใหม่อย่างอัปยศได้ยังไง!
อย่างมากก็จ่ายเงินให้สักหน่อย พวกนั้นก็ควรซาบซึ้งจนแทบกราบแล้ว!
เวินหลิงพยายามเกลี้ยกล่อม แต่ไม่สำเร็จ
โจวหมิงฮ่าวทิ้งคำขู่ไว้แล้วเดินจากไป เวินหลิงจึงได้แต่โค้งขอโทษ “ขอโทษนะคะ เรื่องนี้พวกเราจะต้องชี้แจงกับเด็กน้อยจิ่งเจิงให้ได้แน่นอนค่ะ”
พูดจบเธอก็หันหลังวิ่งตามไป
สองสามีภรรยาทะเลาะกันมาตลอดทาง พอกลับถึงโรงพยาบาล เวินหลิงก็อบรมหนีหนียกใหญ่ พร้อมสั่งให้เธอไปขอโทษหลี่จิ่งเจิง
หนีหนีเพิ่งกินอิ่มดื่มเต็มที่ อาการเวียนหัวหายแล้ว สีหน้าก็ดูสดใสขึ้นมาก
พอได้ยินเวินหลิงจะให้เธอไปขอโทษไอ้เด็กกำพร้าไม่มีแม่คนนั้น หนีหนีก็โมโหขึ้นมาทันที
คุณป้าเฉินเพิ่งปอกแอปเปิลเสร็จ หนีหนีคว้าแอปเปิลขว้างใส่เวินหลิง
“เขาก็แค่เด็กไม่มีแม่ ฉันยอมเล่นของเล่นเขาด้วยก็นับเป็นบุญของเขาแล้ว เขามีสิทธิ์อะไรไม่ให้ฉัน!
ฉันไม่ขอโทษเด็กไม่มีแม่หรอก เธอไม่เข้าข้างฉัน เธอมันนิสัยไม่ดี เธอไม่มีสิทธิ์เป็นแม่ของฉัน!”
เวินหลิงเบี่ยงตัวหลบ แอปเปิลกระแทกกำแพงแล้วกลิ้งตกลงพื้น น้ำแอปเปิลไหลนองไปทั่ว
โจวหมิงฮ่าวรีบกอดหนีหนีไว้แล้วปลอบ “หนีหนีพูดถูกแล้ว แม่ใจร้าย เราไม่ต้องสนใจแม่หรอก
วางใจเถอะ มีพ่ออยู่ พ่อไม่ยอมให้ลูกไปขอโทษเด็กไม่มีแม่คนนั้นแน่”
“โจวหมิงฮ่าว คุณช่วยเลิกขัดฉันทุกครั้งได้ไหม ตามใจเธอแบบนี้มีแต่จะทำร้ายเธอนะ!”
ความรู้สึกอ่อนแรงถาโถมเข้ามา เวินหลิงกลับรู้สึกโชคดีขึ้นมาอย่างกะทันหันที่หนีหนีไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของเธอ ตอนนี้เธอไม่สนแล้วว่าหนีหนีจะโตไปเป็นคนแบบไหน
เธอเลิกเถียงต่อ เพียงมองหนีหนีด้วยสายตาเย็นชา “ฉันไม่มีสิทธิ์เป็นแม่ของเธอ งั้นเธอคิดว่าใครมีสิทธิ์เป็นแม่ของเธอล่ะ”
หนีหนียังเด็กเกินกว่าจะรู้จักเก็บซ่อนอะไร คำพูดจึงหลุดออกจากปากทันที “แน่นอนว่าต้องเป็นคุณน้าเผยสิคะ”
โจวหมิงฮ่าวคิดจะปิดปากเธอ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว