เห็นภาพตรงหน้า หวังเย่มีนับพันความคิดผุดขึ้นในหัว
ตัวเองก็เป็นแค่เด็กอายุประมาณสองขวบ เดินยังไม่ค่อยมั่นคง คิดไปคิดมา ต้องมารับหน้าที่เป็นพ่อเลี้ยงเด็กแล้วหรือนี่?
คิดถึงตรงนี้ หวังเย่ก็ได้แต่นิ่งอึ้ง ถึงตอนนี้ เวลาผ่านไปห้านาทีแล้วนับตั้งแต่เขาตื่นขึ้นมาพร้อมปัญญาจากชาติก่อน
เสียงวุ่นวายที่ลอยมาจากนอกหน้าต่าง ประกอบกับความผิดปกติของ "พ่อ" ทำให้หวังเย่พอจะสรุปได้แล้วว่าภายนอกน่าจะเข้าสู่ยุคสิ้นโลกแบบในนิยายแล้ว
ถึงจะไม่รู้ว่ารัฐบาลตอนนี้ยังมีความสามารถฟื้นฟูความสงบเรียบร้อยได้หรือไม่ แต่ในระยะสั้น คงพึ่งพาไม่ได้แน่นอน
ตอนนี้เขาไม่เพียงต้องเอาชีวิตรอดในยุคสิ้นโลกด้วยร่างกายอายุแค่หนึ่งขวบครึ่ง ยังต้องดูแลเด็กน้อยอีกคนที่ยังไม่รู้จักชื่ออีก
นี่มันเป็นการเริ่มต้นที่เลวร้ายที่สุดจริงๆ
"อี๊ะ...อี๊ะ...!"
เด็กน้อยเห็นหวังเย่ไม่สนใจตัวเอง ก็ส่งเสียงจากปากเล็กๆ อย่างต่อเนื่อง พยายามเรียกความสนใจจากหวังเย่
หวังเย่ได้สติ รีบดึงความคิดกลับมา พลิกตัวคลานไปหาเด็กน้อย
พอมาถึงข้างๆ เด็กน้อย เขาก็รีบเก็บจุกนมที่ตกอยู่ข้างๆ อย่างระมัดระวัง แล้วยัดเข้าไปในปากเด็กน้อย
จุกนมเข้าปากปุ๊บ ความสนใจของเด็กน้อยถูกเบี่ยงเบน เริ่มดูดนม ส่งเสียง "จุ๊บจุ๊บ" เบาๆ
หวังเย่เห็นดังนั้นก็โล่งอก
เขาเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวในห้องนั่งเล่น ยังคงได้ยินเสียงคำรามแผ่วเบาและเสียงฝีเท้าหนักๆ แต่ดูท่าไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้ห้องนอน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะ "พ่อ" ที่กลายพันธุ์หูไม่ดี หรือห้องนอนนี้กันเสียงดี ทำให้เสียงของเด็กน้อยไม่ถูกจับได้
จนถึงตอนนี้ หวังเย่ถึงได้หันมาสนใจอาการของตัวเอง
เมื่อครู่ ภาพที่เห็น คล้ายกับพลังจิตหรือความสามารถในการรับรู้จากนิยายในชาติก่อน
นั่งอยู่ข้างๆ เด็กน้อย หวังเย่ยื่นมือข้างหนึ่งไปไว้ข้างมือเด็กน้อยให้เธอเล่น
เริ่มเพ่งสมาธิไปที่กลางคิ้ว วินาทีถัดมา ความเย็นสบายนั้นก็กลับมาอีกครั้ง
จากนั้น หวังเย่รู้สึกได้ชัดเจนว่ามีพลังที่มองไม่เห็นแผ่ขยายไปข้างหน้า
พร้อมกับการแผ่ขยายของพลังที่มองไม่เห็น ภาพต่างๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้นในสมองของหวังเย่
ภาพเหล่านี้ชัดเจนกว่าที่ตาเห็นเสียอีก
หวังเย่รู้สึกได้ ตราบใดที่เขาต้องการ เขาสามารถ "มองเห็น" ทุกสิ่งในซอกพื้นได้อย่างชัดเจน
พอเข้าใจความสามารถของตัวเองในเบื้องต้น หวังเย่ก็เริ่มทดสอบระยะไกลสุดของความสามารถนี้
สายตามองไปข้างหน้าเรื่อยๆ จากนั้นทะลุผ่านกำแพงไปยังห้องนั่งเล่น
สิบเมตร...ยี่สิบเมตร...สามสิบเมตร...ทะลุกำแพงสามชั้นติดต่อกัน หวังเย่ถึงเริ่มรู้สึกหมดแรง
รีบดึงความสามารถกลับมา หวังเย่ทนกับความเจ็บปวดที่กลางคิ้ว พิงหัวเตียง หอบเล็กน้อย
"จากการทดลองเมื่อครู่ ความสามารถนี้ในการสำรวจ ระยะไกลสุดประมาณหกสิบเมตร ไกลกว่านั้นภาพจะเริ่มเบลอ และยังทำให้รู้สึกไม่สบายอีกด้วย"
หวังเย่คิดในใจ
ระงับความอยากลองต่อไป ระหว่างที่เล่นกับเด็กน้อยไป ก็บรรเทาอาการปวดตึงที่กลางคิ้วไปด้วย
ก็ในตอนนี้เอง หวังเย่รู้ชื่อของเธอจากกำไลทองที่ข้อมือเด็กน้อย
ชื่อเพราะมาก เรียกว่า เย่หลิงซี
ผ่านไปประมาณยี่สิบนาที อาการปวดตึงที่กลางคิ้วก็หายไปโดยสิ้นเชิง กลับมาสบายๆ อีกครั้ง
ใบหน้าเล็กๆ ของหวังเย่เผยรอยยิ้มออกมา เขาพอใจกับเวลาในการฟื้นฟูนี้มาก
และเขายังรู้สึกได้อีกด้วยว่า พลังความเย็นสบายนั้นดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
การค้นพบนี้ทำให้หวังเย่วางใจได้จริงๆ แสดงว่าความสามารถนี้สามารถฟื้นฟูและเติบโตได้เอง
ไม่มีกังวลใจอะไรแล้ว หวังเย่ก็ตื่นเต้นที่จะลองอีกครั้ง
ครั้งนี้ เขาเตรียมลองใช้พลังนี้เข้าไปยุ่งกับสิ่งของภายนอก
หายใจเข้าลึกๆ หวังเย่บังคับตัวเองให้ใจเย็น สายตามองไปที่โต๊ะหัวเตียงข้างๆ
บนนั้นมีขวดนมสีชมพู ดูสีก็รู้ว่าเป็นของเย่หลิงซี
เพ่งสมาธิ หวังเย่เรียกพลังที่กลางคิ้ว แผ่ไปทางขวดนม
จากนั้น ขยับความคิด ส่งพลังนี้ไปยังขวดนม
วินาทีถัดมา ขวดนมที่เคยนิ่งเฉย เริ่มลอยออกจากโต๊ะอย่างช้าๆ
"ใช้กับสิ่งของภายนอกได้จริงๆ ด้วยเหรอ?"
หวังเย่ดีใจมากในใจ จากนั้นก็ควบคุมพลังให้ขวดนมลอยมาทางนี้อย่างช้าๆ
พอขวดนมตกลงมาในมือ หวังเย่ก็กลั้นความตื่นเต้นในใจไว้ไม่อยู่แล้ว
เผยรอยยิ้มกว้างด้วยปากเล็กๆ ที่มีฟันน้ำนมขาวๆ สองซี่ น้ำลายไหลออกจากมุมปาก
"ความสามารถนี้ใช้เป็นพลังจิตสำรวจได้ เหมือนกับใช้เป็นพลังจิตควบคุมสิ่งของได้ ตั้งแต่นี้ไป พลังนี้จะเรียกว่าพลังจิต"
หวังเย่เริ่มจินตนาการถึงฉากในอนาคตที่ใช้พลังจิตสังหารในยุคสิ้นโลกได้อย่างราบคาบ
ในขณะที่เขากำลังหมกมุ่นอยู่กับจินตนาการ มือเล็กๆ ขาวๆ ข้างหนึ่งก็ยื่นมาที่หน้าเขาอย่างไม่มั่นคง พยายามเอื้อมไปหยิบขวดนมในมือเขา
หวังเย่ได้สติ มองไปที่เจ้าของมือเล็กๆ นั้น
เย่หลิงซีกำลังมองขวดนมด้วยสายตาที่เปี่ยมความปรารถนา ปากเล็กๆ ดูดจุกนมเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ส่งเสียง "จุ๊บจุ๊บ" ถี่ๆ
"แย่แล้ว!"
หวังเย่ตกใจในใจ
เด็กน้อยคนนี้ชัดเจนว่าหิว อยากกินนมแล้ว
เขารู้ว่าถ้าไม่รีบป้อนนม พอเด็กน้อยร้องไห้งอแง "พ่อ" ที่ยังเดินไปเดินมาอยู่ในห้องนั่งเล่นจะต้องพังประตูเข้ามาอย่างแน่นอน
ถึงตอนนั้น ด้วยพลังจิตในตอนนี้ รับมือไม่ไหวแน่นอน
คิดถึงตรงนี้ สายตาของหวังเย่ก็กลับไปมองที่โต๊ะหัวเตียงอีกครั้ง
พอเห็นกระป๋องนมผงกับน้ำร้อนบนโต๊ะ หวังเย่ก็โล่งอกในใจ
ลูบหน้าเด็กน้อยเบาๆ แล้วก็คลานไปทางหัวเตียง
ปีนลงเตียงอย่างลำบาก หวังเย่ก้าวขาสั้นๆ เดินโซเซไปที่โต๊ะหัวเตียง
มาถึงหน้าโต๊ะ มองกระป๋องนมผงที่ปิดสนิท คิดในใจ พลังจิตก็ถูกเรียกใช้อีกครั้ง
พลังที่มองไม่เห็นตกอยู่บนฝากระป๋อง หวังเย่เพ่งสมาธิ ออกแรงสุดตัว
"ปัง!"
เสียงดังตูมหนึ่ง ฝากระป๋องเปิดออกตามเสียง
เขาถอนหายใจโล่งอก พลังจิตนี้ไม่ทำให้เขาผิดหวัง
แต่ต่อไป หวังเย่ก็เริ่มมึนงง ต่อไปต้องทำยังไง?
การชงนมให้ทารก นี่เป็นครั้งแรก ต้องใส่นมผงเท่าไหร่ อุณหภูมิน้ำต้องควบคุมยังไง หวังเย่ไม่รู้เรื่องเลย
เขาหันไปมองเด็กน้อยที่กำลังนอนคว่ำอยู่บนเตียง มองเขาด้วยดวงตากลมโต
หวังเย่ตัดสินใจในใจ ยุคสิ้นโลกแล้ว จะไปสนใจเรื่องพวกนี้ทำไม
แค่ไม่ให้น้ำร้อนลวกเด็กน้อยก็พอ ที่เหลือจัดการไม่ไหวก็ไม่ต้องไปสนใจ
คิดถึงตรงนี้ พลังจิตถูกเรียกใช้ ควบคุมช้อนตักนมผงใส่ขวดนมไปสามช้อนเต็ม
จากนั้นควบคุมขวดนมวางไปที่เครื่องกรองน้ำขนาดเล็กข้างๆ
บางทีอาจเป็นเพราะยุคสิ้นโลกเพิ่งเริ่ม ไฟฟ้ายังไม่ได้รับผลกระทบ เครื่องกรองน้ำยังทำงานปกติ
น้ำร้อนไหลเข้าขวดนม หวังเย่ใช้พลังจิตรับรู้ระดับน้ำ พอเติมไปประมาณหนึ่งในสามของขวดก็หยุด
จากนั้นเขาเริ่มเขย่าขวดนม ให้นมผงละลายเข้ากันดี
พอนมผงละลายหมด เขาก็เริ่มเติมน้ำเย็น ไปด้วยก็ใช้พลังจิตรับรู้อุณหภูมิไปด้วย
พอรู้สึกว่าได้ที่แล้ว หวังเย่ก็ชิมดูเองก่อน
"อ้าว รสชาติดีนิ!"
หวังเย่ทำเสียงจุบปาก สีหน้าพอใจ
จากนั้น เขาส่งขวดนมให้เด็กน้อย แล้วเอาจุกนมที่อยู่ในปากเธอออก
เด็กน้อยกอดขวดนมไว้ แล้วก็รีบดูดนมทันที
ปากเล็กๆ ขยับตุ้ยๆ ดูน่ารักมาก
"ไม่คิดเลย เรื่องแรกในยุคสิ้นโลก จะเป็นการชงนมซะได้!"
มองเด็กน้อยที่กินอย่างเอร็ดอร่อย สายตาของหวังเย่เผยความภูมิใจ
ถ้าฉากนี้มีคนอื่นเห็น ต้องตกใจจนขากรรไกรหลุดแน่นอน
คุณลองจินตนาการดูสิ เด็กอายุสองขวบทำหน้านิ่งแบบพ่อแก่ๆ มองเด็กน้อยอีกคนกินนมอย่างภูมิใจ มันจะเป็นภาพแบบไหนกัน?
...