สำนักชูเซิ่ง
ณ หอพักนอกยอดเขาหงหลวน
เฉินฉือเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เหงื่อเย็นเยียบ
แม้แต่แรงจะยกแขนก็แทบไม่มี
แปดสิบปีก่อน เขาข้ามภพมายังแผ่นดินเทียนหยวน
ใช้ชีวิตอย่างสงบในหมู่บ้านห่างไกลถึงแปดสิบปี สายตาเฝ้ามองความตายย่างกราย แต่แล้วหานซวงเอ๋อร์กับหานเฟยเอ๋อร์ ศิษย์นอกยอดเขาหงหลวนก็ตามหาเขาจนพบ
พวกนางบอกว่าเขาเป็นร่างสุริยะบริสุทธิ์หนึ่งในหมื่น!
จะจับเขาไปเป็นตัวยา
แรกเริ่มเฉินฉือแอบยินดี
อายุปูนนี้ยังมี "วาสนาดอกไม้" เช่นนี้!
แต่เขาไม่เคยคาดคิด นี่กลับเป็นใบบอกสังหาร
เฉินฉือถูกสองสาวจับกลับสำนักชูเซิ่ง ถูกบำรุงด้วยโอสถวิเศษนานครึ่งเดือน
หลังจากนั้น... ตลอดสามวันสามคืนเต็ม
ร่วมสังวาสไปกว่าสามสิบครั้ง!
ไม่มีแม้เวลาพักผ่อน!
ได้แต่มองพลังปราณสุริยะบริสุทธิ์ของตนถูกสูบออกไปทีละน้อย!
เฉินฉือสัมผัสได้ว่าชีวิตตนกำลังร่วงโรยอย่างรวดเร็ว!
หานซวงเอ๋อร์น้องสาวไม่ได้ร่วมสังวาสกับเขา
แต่ใช้วิธีอื่นดูดซับพลังปราณสุริยะบริสุทธิ์ของเขา!
นั่นคือใช้ปาก!
จากปลายนิ้ว จากลำคอ จากทุกที่ที่ดูดซับพลังปราณสุริยะบริสุทธิ์ได้!
ดูดเสริมไม่หยุดหย่อน!
นี่คือเคล็ดวิชาเฉพาะของยอดเขาหงหลวน!
เคล็ดพลิกฟ้าหงหลวน!
ไม่ร่วมสังวาส ก็สามารถดูดเสริมพลังปราณจากเตาหลอมได้!
และยิ่งคนมากผลลัพธ์ยิ่งดี!
แน่นอนว่าหากร่วังสวาทโดยตรง ผลจะรุนแรงที่สุด!
เฉินฉือแยกไม่ออกว่าวิธีไหนทำให้เขาอยากตายมากกว่ากัน
ยามที่ร่างของหานเฟยเอ๋อร์ซึ่งดุจหยกแกะสลักทับลงมา อย่างน้อยก็ยังมีไออุ่น!
แต่เมื่อหานซวงเอ๋อร์สูบเขา สายตาที่มองเขานั้นเย็นชาไร้ปรานี!
ราวกับมองสิ่งของเครื่องใช้!
ปราศจากความรู้สึกแม้แต่น้อย!
สามวันก่อน เขายังมีร่างกว่าร้อยชั่ง
บัดนี้ซูบผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก แก้มตอบลึก เกรงว่าลมปะทะก็จะล้ม!
"พี่สาว เขาคงไม่ไหวแล้ว"
หานซวงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น
มือหยกเคลื่อนออกจากเบื้องล่าง
นางยืดตัวขึ้น เช็ดมุมปาก แววตาเย็นชาและรังเกียจ!
หานเฟยเอ๋อร์ลงจากร่างเฉินฉือ เสื้อคลุมแพรลื่นหลุด นางยื่นมือดึงขึ้นปิดบ่า
ลมหายใจนางยังไม่ราบเรียบ ใบหน้าแดงระเรื่อ คิ้วขมวด
"เจ้ามิใช่ร่างสุริยะบริสุทธิ์หรอกหรือ ไฉนจึงไม่ไหวแล้ว?"
แววตาหานเฟยเอ๋อร์เต็มไปด้วยความผิดหวัง
พลังฝึกตนของนางถึงขั้นทะลวงปราณเก้าขั้นสมบูรณ์แล้ว!
เหลือเพียงก้าวเดียวก็จะเข้าสู่ขั้นสร้างฐาน
ยอดเขาหงหลวนมีกฎตายตัว:
ศิษย์นอกที่เข้ายอดเขาสิบปีแล้วไม่ทะลวงสู่ขั้นสร้างฐาน จะตกเป็นตัวยาของศิษย์ใน
ถูกสูบจนตาย
อีกหนึ่งเดือน หานเฟยเอ๋อร์ก็จะอยู่บนยอดเขาหงหลวนครบสิบปี!
หากไม่ทะลวงถึงขั้นสร้างฐาน เมื่อถึงเวลานั้นนางก็จะได้แต่เป็นเตาหลอมของศิษย์ใน!
พอคิดถึงภาพนั้น หานเฟยเอ๋อร์ก็อดกัดริมฝีปากแน่นไม่ได้!
นางรู้ดีว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร!
หานซวงเอ๋อร์มองเฉินฉืออย่างเย็นชา กล่าวอย่างยังไม่หนำใจว่า "เช่นนั้น... เพิ่มขนาดยาเขาอีกดีหรือไม่?"
"อาจจะรีดพลังปราณสุริยะบริสุทธิ์ออกมาได้อีกสักเส้น ช่วยให้พี่สาวทะลวงคอขวดขั้นสร้างฐาน!"
เฉินฉือตกใจจนตัวสั่น!
หนึ่งชั่วยามก่อน เขาเพิ่งกินยาเร่งกำหนัดอสูรขนาดสิบเท่าเข้าไป เครื่องในทั้งห้าล้วนปวดแสบปวดร้อน!
เพิ่มขนาดยาอีก มีแต่ตายสถานเดียว!
"อย่า... อย่าเลย!"
"สองเทพธิดา ได้โปรดเถิด ให้ทางออกที่สุขุมแก่ข้าเถิด ชราอย่างข้าทนไม่ไหวแล้ว!"
เฉินฉือกล่าวอย่างหมดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ผู้ข้ามภพคนอื่นล้วนมีนิ้วทองติดตัว!
เป็นเทพเป็นบรรพชน ครองอำนาจเหนือแดน!
ที่ไหนจะเหมือนเขา อายุแปดสิบแล้วยังถูกสูบเสริมจนตาย!
ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีแม้แต่น้อย
หานเฟยเอ๋อร์ยื่นมือตรวจจับร่างเฉินฉือ สัมผัสได้ถึงต้นกำเนิดแห่งร่างสุริยะบริสุทธิ์ในตัวเขาว่าสาบสูญไปแล้ว พลันส่ายหน้า
หานเฟยเอ๋อร์ปล่อยมือ "ช่างเถิด"
"เขาไร้ประโยชน์แล้ว ต้นกำเนิดร่างสุริยะบริสุทธิ์เหือดแห้งสลายไปแล้ว!"
"ต่อให้ใช้ยาก็รีดไม่ออก"
หานเฟยเอ๋อร์ลุกขึ้น หันหลังสวมเสื้อคลุมแพร
"อีกอย่าง นี่ถ้าไม่ใช้ยา เขายังมีชีวิตอยู่ได้อีกเดือน"
"หากตอนนี้ใช้ยา เกรงว่าเขาจะตายทันที!"
หานซวงเอ๋อร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า "แต่พี่สาวจะทำอย่างไร?"
"เหลือเวลาไม่ถึงเดือนแล้วนะ!"
"หากพี่ทะลวงไม่สำเร็จ ก็ได้แต่ตกเป็นเตาหลอมของศิษย์ใน!"
"ฮั่วตงนั่นประกาศไว้นานแล้วว่าจะเอาพี่เป็นเตาหลอมของมัน หลายปีมานี้เตาหลอมที่สำนักส่งให้มันล้วนถูกมันสูบแห้ง!"
"ไม่เหลือแม้แต่ซากศพ!"
"หากพี่ตกไปอยู่ในมือมัน เช่นนั้นพี่..."
ที่เอ่ยถึงฮั่วตงคือศิษย์ในของยอดเขาหงหลวน เล็งหานเฟยเอ๋อร์ไว้นานแล้ว
ต้องรู้ว่าสองพี่น้องหานเฟยเอ๋อร์และหานซวงเอ๋อร์คือคู่พี่น้องงามสะคราญแห่งยอดเขาหงหลวน!
เป็นที่หมายปองของคนไม่น้อย
ไม่ต้องพูดถึงก่อนพบเฉินฉือ สองพี่น้องยังมีกายบริสุทธิ์ ต่อให้ดูดเสริมเตาหลอม ก็ใช้เพียงวิชาดูดเสริม
นี่ยิ่งทำให้ศิษย์ในนับไม่ถ้วนจับตามองพวกนาง
มิใช่เพราะมีเหตุจำเป็น หานเฟยเอ๋อร์ไม่ยอมดูดเสริมเฉินฉือชายชราวัยแปดสิบหรอก
หานเฟยเอ๋อร์เงียบงัน กัดริมฝีปาก
สำนักชูเซิ่งเป็นหนึ่งในสามสำนักบู๊มารแห่งแดนร้างตะวันออก
ภายในสำนัก เนื่องจากเคล็ดวิชาต่างกัน แบ่งเป็นหกยอดเขา
ยอดเขาหงหลวนเชี่ยวชาญวิถีสังวาสคู่
จุดมุ่งหมายคือใช้ทรัพยากรให้คุ้ม ใช้คนให้เต็มความสามารถ!
ศิษย์นอก เป็นเพียงของใช้สิ้นเปลือง
สร้างฐานไม่ได้ ก็จะกลายเป็นเตาหลอมของศิษย์ใน
เมื่อเผชิญหน้าศิษย์ในอย่างฮั่วตง หานเฟยเอ๋อร์ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธแม้แต่น้อย!
ได้แต่เป็นเตาหลอมของฮั่วตง!
คิดถึงแนวทางปฏิบัติที่ผ่านมาของอีกฝ่าย หานซวงเอ๋อร์ก็อดกัดริมฝีปากแน่นไม่ได้ ถอนหายใจกล่าวว่า "ยังมีอีกเดือน ย่อมต้องมีวิธี!"
หานซวงเอ๋อร์ไม่เอ่ยปลอบอีก หันไปมองเฉินฉือที่หลับตา
"เช่นนั้น เจ้าแก่นี่ ข้าเป็นคนจัดการเอง!"
ว่าแล้ว หานซวงเอ๋อร์ก็หมายจะลงมือ กำจัดเฉินฉือ
เตาหลอมที่ถูกสูบแห้งก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นนางลงมือจัดการ
เฉินฉือได้ยินคำนี้ แววตาเผยความปลดปล่อยออกมา!
"ถูกฆ่า ยังดีกว่าถูกทำให้ตาย!"
ทว่าในชั่วขณะที่หานซวงเอ๋อร์จะลงมือ หานเฟยเอ๋อร์ก็หันกลับมากล่าวว่า "ซวงเอ๋อร์!"
"ไว้ชีวิตเขาเถิด!"
"เขาก็ถือว่าช่วยข้า ต่อให้ไม่ฆ่าเขา เขาก็อยู่ได้อีกไม่นานแล้ว!"
"โยนไปที่เรือนสมบัติทิ้งนั่น ปล่อยให้เขาเป็นไปเอง!"
หานซวงเอ๋อร์ชะงักไปทันที
เตาหลอมก่อนหน้าที่พวกนางสูบแห้ง ล้วนถูกจัดการโดยตรง
หนึ่งเพื่อลดปัญหายุ่งยาก สองคือต่อให้ไม่ฆ่า เตาหลอมที่ถูกสูบเสริมก็อยู่ได้อีกไม่นาน ทั้งศพยังถูกสำนักเก็บไปหลอมเป็นโอสถหรือศพดัดแปลง
จัดการโดยตรง เฉินฉือยังทุกข์ทรมานน้อยกว่า
หานซวงเอ๋อร์กล่าวอย่างเย็นชาว่า "พี่สาว ใจอ่อนย่อมอยู่รอดไม่ได้!"
หานเฟยเอ๋อร์ตอบว่า "ข้ารู้!"
นางหันกลับไปมองเฉินฉือ แววตาเผยแววใจอ่อนเล็กน้อย
"เขาก็ช่วยข้าแล้วในท้ายที่สุด"
หานซวงเอ๋อร์ไม่พูดอะไรอีก ไม่แม้แต่จะมองเฉินฉืออีกสักนิด แล้วหมุนกายจากไป
หลังจากนางจากไป หานเฟยเอ๋อร์ก็ไม่อยู่ต่อ เช่นกันจากไป
เฉินฉือถูกสองสาวสูบเสริมสามวันสามคืน เหนื่อยล้าถึงขีดสุด
เขาไม่รู้ว่าตัวนอนอยู่นานเท่าใด จนกระทั่งคนรับใช้หญิงร่างใหญ่ใจปราดเข้ามา ลากแขนเฉินฉือเหมือนลากสุนัขตาย ออกไปข้างนอก
ระหว่างทางเฉินฉือไอเป็นเลือด สัมผัสได้อย่างแจ่มชัดว่าชีวิตตนกำลังร่วงโรยอย่างรวดเร็ว อยู่ได้อีกอย่างมากแค่เดือนเดียว
ไม่นาน ก็มาถึงภูเขาด้านหลังสำนักชูเซิ่ง
ที่นี่คือที่ตั้งของเรือนสมบัติทิ้งสำนักชูเซิ่ง!
พิษอบอวลสูงเสียดฟ้า กลิ่นเหม็นเน่าคลุ้ง!
โอสถที่ถูกทิ้ง อาวุธวิเศษที่เสียหาย กองสูงพะเนิน!
ราวกับนรกในโลกมนุษย์
ในหุบเขา คนรับใช้หลายสิบคนซูบผอมเหลืองซี แววตาไร้ชีวิตชีวา ไม่ต่างจากคนตายที่ยังเดินได้
มีคนรับใช้กำลังจัดการอาวุธวิเศษโจมตีที่เสียหาย อาวุธวิเศษก็ระเบิดขึ้นทันที ร่างครึ่งท่อนถูกระเบิดกระเด็น เลือดสดไหลนอง น่าสังเวชสุดจะทนดู
คนรับใช้รอบข้างล้วนชาชินกับสิ่งนี้แล้ว ขณะที่ชายท่าทางเป็นผู้ควบคุมก็เก็บศพคนรับใช้ที่ถูกระเบิดตายขึ้น ดูเหมือนจะยังมีประโยชน์อื่น
เฉินฉือรูม่านตาหดเกร็ง
ความหนาวเย็นเสียดแทงถึงกระหม่อม!
เขาอยากวิ่งหนี!
แต่สิ้นเรี่ยวแรง จะหนีไปได้อย่างไร!
"ผู้ควบคุมจ้าว นี่คือคนรับใช้ใหม่ เจ้าจัดการให้ที!"
คนรับใช้หญิงเรียกผู้ควบคุมมา แล้วรีบจากไป
ผู้ควบคุมเรือนสมบัติทิ้งชื่อจ้าวต้าเต๋อ
หนวดเคราและผมขาวโพลน เต็มไปด้วยริ้วรอย ดูเหมือนอายุหกสิบเจ็ดสิบ แท้จริงแล้วเพิ่งยี่สิบแปด
นี่คือผลจากการถูกพิษโอสถกัดกร่อนเป็นเวลานาน พลังฝึกตนถึงได้เสื่อมถอยเช่นนี้
พอเห็นเฉินฉือ จ้าวต้าเต๋อก็ถลึงตาโกรธด่าว่า "แก่นี่มาจากไหน? เท้าข้างหนึ่งปักอยู่ในโลงแล้ว ยังถูกส่งมาที่นี่อีก!"
เขาก้าวไปข้างหน้า จับคอเสื้อเฉินฉือ แรงมหาศาล เกือบทำให้เฉินฉือหายใจไม่ออก
"เรียน... เรียนผู้ควบคุม ข้าถูกเทพธิดาแห่งยอดเขาหงหลวนส่งมา"
เฉินฉือโค้งตัว ไออย่างรุนแรง
"ยอดเขาหงหลวน?"
แววตาจ้าวต้าเต๋อเปลี่ยนไป
สำนักชูเซิ่งมีหกยอดเขา วิชาฝึกตนต่างกัน
ในสายตาศิษย์ของยอดเขาอื่น ยอดเขาหงหลวนนั้นเต็มไปด้วยหญิงงาม แต่ละนางล้วนเป็นปีศาจที่สูบวิญญาณช่วงชิงชีวิต
ทว่าเขารู้ดี นั่นมันสถานที่ถลกหนังไม่เหลือกระดูก!
เมื่อก่อนเขาเป็นศิษย์ของยอดเขาเสวียนหยาง ก็เพราะเผลอบุกรุกเข้าไปในยอดเขาหงหลวนครั้งหนึ่ง เกือบตายอยู่ข้างใน หลังจากนั้นถึงถูกเนรเทศมาที่นี่!
พอคิดถึงประสบการณ์ครั้งนั้น จ้าวต้าเต๋อก็อดตัวสั่นเยือกไม่ได้
ขาทั้งสองข้างก็อดหนีบแน่นขึ้นอีกสามส่วนโดยไม่รู้ตัว
"ไม่ว่าเจ้ามาจากไหน มาถึงที่นี่ก็ต้องรักษากฎของที่นี่ คำข้าคือฟ้า เข้าใจไหม!"
"เห็นกองโอสถทิ้งสูงสองสามเมตรนั่นไหม วันนี้ทำไม่เสร็จ อย่าหวังกินข้าวและพักผ่อน!"
"กล้าเกียจคร้าน ข้าจะหักขาเจ้า โยนลงหลุมเผายา ให้ไฟเผาเป็นจุณ!"
เฉินฉือรีบผงกหัว แต่ร่างอ่อนล้าเสียจนแทบล้มลงไป
จ้าวต้าเต๋อเสริมอีกว่า "ยังมี หากพบโอสถหรืออาวุธวิเศษที่ยังใช้ได้ ต้องส่งให้ข้าทันที!"
"หากกล้าซ่อนเร้น ต่อให้เป็นโอสถทิ้งแค่เม็ดเดียว ก็จะทำให้เจ้าตายสยองกว่าคนรับใช้ที่ถูกระเบิดตายเมื่อครู่!"
เฉินฉือไม่กล้าโต้แย้ง
"ข้าเข้าใจ ไม่กล้าซ่อนเร้นเด็ดขาด!"
เขาลากสังขารอ่อนล้า ไปเบื้องหน้ากองโอสถทิ้ง มือสั่นหยิบกระด้งขึ้น
หึ่ง!
ปลายนิ้วสัมผัสโอสถทิ้งสีดำเม็ดหนึ่ง ในสมองก็เกิดเสียงหวีดหวิว!
[โอสถชิงหยวนทิ้ง สามารถเสริมพลัง!]
กระจกทิพย์ลวงตาบานหนึ่ง ปรากฏในลานสายตา ตัวอักษรเรียงรายชัดเจน:
[โฮสต์: เฉินฉือ]
[ระดับพลัง: มนุษย์ธรรมดา]
[อายุขัย: 30 วัน]
[พลังปราณหยิน-หยาง: 30 เส้น]
[เคล็ดวิชา: สุขเกษมหยินหยาง (ยังไม่ฝึกฝน), ติดตามมาพร้อมด้วยพลังเทพ: ตราปรสิตพิศวาส, เทพทะลวงจิต]
[ผลลัพธ์จากเคล็ดวิชา: สามารถปกปิดระดับพลังตนได้เด็ดขาด, ร่วมสังวาสสามารถดูดซับความรู้, วิชา, ประสบการณ์เคล็ดวิชา ฯลฯ ของอีกฝ่ายได้, เป็นเคล็ดสังวาสไร้เทียมทาน]
[ตราปรสิตพิศวาส: ใช้พลังปราณหยิน-หยาง 10 เส้นเพื่อเปิดใช้งาน, ผ่านการร่วมสังวาสเพิ่มพูนระดับความชื่นชอบของเตาหลอมที่มีต่อโฮสต์, เมื่อความชื่นชอบถึงร้อยเปอร์เซ็นต์, จะปลูกตราปรสิตพิศวาสโดยอัตโนมัติ, เตาหลอมจะสวามิภักดิ์ต่อโฮสต์อย่างสิ้นเชิง]
[เทพทะลวงจิต: แตะต้องตัว, รู้ถึงปีศาจในใจ]
[ร่างสุริยะบริสุทธิ์ (สลายแล้ว): ใช้พลังปราณหยิน-หยาง 10 เส้นเพื่อเปิดใช้งาน, ภายหลังสามารถฟื้นคืนได้]
[ตรวจพบโอสถชิงหยวนทิ้ง ใช้พลังปราณหยิน-หยาง 1 เส้นเพื่อเสริมพลัง, จะเสริมพลังหรือไม่?]
เฉินฉือแรกชะงัก แล้วก็ดีใจยิ่ง!
"ไอ้สารเลวเอ๊ย!"
"แปดสิบปีแล้ว ในที่สุดนิ้วทองก็มา!"
เฉินฉือสูดลมหายใจลึก แต่ก็รีบข่มความดีใจไว้ ไม่กล้าลอง
ที่นี่คนมากตาคน ทั้งจ้าวต้าเต๋อยังคุมงานอยู่ หากความลับเปิดเผย ตัวเขาเองต้องตายไร้ข้อสงสัย
เฉินฉือเก็บโอสถชิงหยวนทิ้งเม็ดนี้ไว้อย่างไม่ให้ใครสงสัย จากนั้นก็หาโอสถทิ้งอีกสองสามเม็ดที่สภาพดีกว่าเล็กน้อยเก็บไว้
แม้โอสถทิ้งจะเสริมพลังได้ แต่ยิ่งมีสิ่งเจือปนมาก ก็ยิ่งต้องใช้พลังปราณหยิน-หยางมาก สิ่งที่ได้กับสิ่งที่เสียไปไม่สมดุลกัน
จนถึงยามดึก คนรับใช้ล้วนหลับสนิท เฉินฉือแอบย่องออกจากที่พัก มาถึงมุมสงบเงียบบนเขาหลัง คุ้ยโอสถทิ้งที่ซ่อนไว้ออกมา
"กระจกหยิน-หยาง ใช้พลังปราณหยิน-หยางสองเส้น เสริมพลังให้โอสถชิงหยวนทิ้งเม็ดนี้!"
เฉินฉือเพียงรู้สึกแวบแสงผ่านตา
[ใช้พลังปราณหยิน-หยาง 1 เส้น]
[โอสถชิงหยวนทิ้ง → โอสถชิงหยวนขั้นสูง]
โอสถทิ้งสีดำพลันสลัดสิ่งเจือปนออกทันที
กลายเป็นสีเขียวมรกตใสแจ๋ว กลิ่นหอมโอสถเข้มข้น!
เฉินฉืออดกลืนน้ำลายไม่ได้
"โอสถขั้นสูง? ลองผลดู!"
เฉินฉือกลืนลงไปทันที ฤทธิ์โอสถอ่อนโยนหลั่งไหลเข้าสู่ทุกส่วนในร่าง เส้นลมปราณที่เหือดแห้งส่งความคันยุบยิบราวกับถูกชา อาการไอก็เบาลงหลายส่วน
[อายุขัย: 40 วัน]
[พลังปราณหยิน-หยาง: 29 เส้น]
แผงกระจกหยิน-หยางเปลี่ยนไป
เฉินฉือใจเต้นด้วยความดีใจอย่างยิ่ง!
พลังปราณหยิน-หยางสองเส้น กลับทำให้โอสถทิ้งกลายเป็นโอสถขั้นสูงได้!
ฟื้นอายุขัยให้เขาสิบวัน!
เขามองไปที่แผงอีกครั้ง
ร่างสุริยะบริสุทธิ์!
ตราปรสิตพิศวาส!
ล้วนต้องใช้พลังปราณหยิน-หยาง 10 จุดเพื่อเปิดใช้งาน!
ร่างสุริยะบริสุทธิ์ไม่ต้องพูดถึง
ทำให้สองพี่น้องหานเฟยเอ๋อร์คลั่งไคล้ถึงเพียงนี้ ไม่หวั่นแม้จะสละความบริสุทธิ์ครั้งแรกเพื่อดูดเสริมเขา พอจะเห็นได้ถึงความไร้เทียมทานของกายเนื้อนี้
ส่วนตราปรสิตพิศวาส...
เฉินฉือมองไปที่คำอธิบายของมัน
ผ่านการร่วมสังวาสยกระดับความชื่นชอบที่อีกฝ่ายมีต่อตน กระทั่งกลายเป็นทาสของตน
นี่เป็นของดีแท้!
"กระจกหยิน-หยาง เปิดใช้งานร่างสุริยะบริสุทธิ์และตราปรสิตพิศวาส!"
[ใช้พลังปราณหยิน-หยาง 10 เส้น ร่างสุริยะบริสุทธิ์เปิดใช้งาน (ฟื้นคืน 5%)]
[ใช้พลังปราณหยิน-หยาง 10 เส้น ตราปรสิตพิศวาสเปิดใช้งาน]
[ตราปรสิตพิศวาส: หานเฟยเอ๋อร์ (ความชื่นชอบ 10%); หานซวงเอ๋อร์ (ความชื่นชอบ 1%)]
[เทพทะลวงจิต: หานเฟยเอ๋อร์ (หวาดกลัวที่จะไม่สามารถทะลวงสู่ขั้นสร้างฐาน กลายเป็นเตาหลอมของศิษย์ใน, ไม่สามารถปกป้องน้องสาวของตนได้); ฮั่นซวงเอ๋อร์ (ภายนอกเฉยชาไร้ความรู้สึก แท้จริงแล้วภายในจิตใจเปราะบาง ทุกครั้งที่ฆ่าคนจิตใจจะถูกทรมาน เพื่อปกป้องพี่สาวยอมเสียสละตนเอง ปรารถนาที่จะแข็งแกร่ง แต่น่าเสียดายที่พรสวรรค์ธรรมดา)]