ความเมาของจี้ซูพลันจางหายไปกว่าครึ่งเพราะประโยคนั้น
เธอพยุงตัวกับอ่างล้างมือจนยืนได้มั่นคง ก่อนจะเอียงศีรษะมองไปด้านข้าง แล้วสบถเสียงเบา
“ไอ้พวกสารเลว คิดจะเล่นสกปรกสินะ!”
พูดจบ เธอก็หันไปมองเจียงอี่หนิง แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“หนิงหนิง ขอโทษนะ ฉันทำให้เธอต้องเดือดร้อนไปด้วย”
“เธอไปก่อนเถอะ”
“อย่าพูดเหลวไหล”
สีหน้าอ่อนโยนของเจียงอี่หนิงเลือนหายไปกว่าครึ่ง
เธอจับแขนจี้ซูไว้ แล้วเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าออกไป
“ถ้าจะไป ก็ไปด้วยกัน”
ทั้งสองเดินผ่านทางเดินระหว่างชุดที่นั่ง มุ่งหน้าไปยังประตู
ขณะที่กำลังจะออกจากประตูใหญ่ ชายคนหนึ่งในเสื้อเชิ้ตลายดอกก็โซเซออกมาจากด้านข้าง ขวางทางพวกเธอไว้
เขาคาบบุหรี่ไว้ในปาก เอียงศีรษะกวาดตามองทั้งสองตั้งแต่หัวจรดเท้า มุมปากประดับรอยยิ้มหื่นกระหาย
“น้องสาว รีบร้อนจะกลับไปไหนล่ะ?”
“เพิ่งมาเองไม่ใช่เหรอ อยู่เล่นกับพี่ ๆ อีกสักพักสิ”
เจียงอี่หนิงไม่หยุดฝีเท้า เพียงเอ่ยเสียงเย็นชาออกมาสองคำ
“หลีกไป”
ท่าทีเย็นชานั้นทำให้ชายหนุ่มเดือดดาลขึ้นมาทันที
สีหน้าเขามืดครึ้ม ถอดบุหรี่ออกจากปากแล้วเคาะเถ้า ก่อนจะโบกมือไปทางด้านหลัง
“ปิดประตู! อย่าดีแต่ปากแล้วทำเป็นเล่นตัว!”
“ฉันถูกใจพวกแก นั่นเป็นเกียรติของพวกแกแล้ว!”
สิ้นเสียง ชายที่นั่งกระจัดกระจายอยู่รอบ ๆ ก็ทยอยลุกขึ้นยืนทีละคน
ฝูงคนจำนวนมากค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้
พวกเขาล้อมทั้งสองเอาไว้ตรงกลางอย่างไม่คิดดี
ทางหนีถูกปิดตายสนิท
ในพื้นที่อับทึบนี้ เจตนาร้ายโถมเข้ามาเป็นระลอก
หัวใจของเจียงอี่หนิงดิ่งวูบไปฉับพลัน ร่างกายเกร็งขึ้นทั้งตัว
ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าความรู้สึกไม่สบายใจตั้งแต่ก้าวเข้ามาเกิดจากอะไร