ฟู่หวยเยี่ยนลูบศีรษะฟู่เจียอวี่เบา ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำ
“ดึกมากแล้ว กลับห้องไปนอน”
ฟู่เจียอวี่ขานรับเสียงเบา พลางขยี้ตาเดินขึ้นบันไดไปสองสามก้าว
จู่ ๆ ก็หันกลับมา
เขายิ้มกว้าง
“ก็ได้ ฉันรู้ว่าพวกคุณกำลังจะมีน้องชายหรือน้องสาวแล้ว ฉันไม่รบกวนพวกคุณหรอก”
คนรับใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ้มพลางรับคำ
“คุณชายน้อยนั่งรออยู่ในห้องรับแขกตั้งแต่ช่วงเย็นแล้วค่ะ รอจนในที่สุดคุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงก็กลับมาบ้านพร้อมกัน”
สีหน้าของฟู่หวยเยี่ยนไม่เปลี่ยนแปลง
“อืม ไปนอนได้แล้ว”
ฟู่เจียอวี่วิ่งเหยาะ ๆ ขึ้นไปชั้นบน ตอนเดินผ่านเจียงอี่หนิง เขาเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง
มุมปากยังมีรอยยิ้ม
“คุณแม่ ผมไปนอนแล้วนะครับ”
เจียงอี่หนิงไม่ได้ก้มมองเขา แววตาเย็นเยียบราวกับแช่แข็ง
ฉากแบบวันนี้ ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมาเกิดขึ้นนับครั้งได้
ทุกครั้งเป็นเธอที่นั่งรอบนโซฟาจนฟ้าสาง
เมื่อก่อนต่อให้คุณย่าพูดอย่างไร ฟู่หวยเยี่ยนก็เอาแต่ตอบรับอย่างขอไปที
แต่สุดท้ายก็ไม่เคยมา ไม่แม้แต่จะโทรมา
ตอนนี้คุณย่าป่วยจริง ๆ เขาถึงยอมกลับมา
แต่พอเธอไม่ยอม เขากลับใช้วิธีแบบนี้บีบบังคับให้เธอกลับมา!
น่าขยะแขยงจริง ๆ!
เจียงอี่หนิงคร้านจะมองเขาอีกแม้แต่นิดเดียว จึงหันหลังเดินขึ้นชั้นบนตรงไปยังห้อง
ห้องยังเหมือนเดิมทุกอย่าง
ตอนเธอเก็บของออกไป ห้องเป็นอย่างไร ตอนนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้น!
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ไม่มีใครกลับเข้ามาในห้องนี้เลย!
เธอเดินเข้าไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ หางตาเหลือบเห็นถังขยะข้างโต๊ะหัวเตียง