บริษัทฟู่
ฟู่เฉิงเซวียนจ้องโพสต์ในโมเมนต์ของเจียงอี่หนิง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
เขาขว้างโทรศัพท์ลงพื้นทันที
“เจียงอี่หนิงนี่ไร้ยางอายเกินไปแล้ว!”
เขากัดฟันคำรามเสียงต่ำ ในดวงตาเต็มไปด้วยแววเหี้ยมเกรียม
เรื่องนี้เป็นการท้าทายกันอย่างโจ่งแจ้ง!
เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตระกูลฟู่จนจมดิน
ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ
ฟู่เฉิงเซวียนทนไม่ไหว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เปิดหน้าต่างแชตของเจียงอี่หนิงแล้วพิมพ์ข้อความหนึ่งบรรทัด
【คุณหมายความว่ายังไง? ตั้งใจโพสต์โมเมนต์แบบนี้มาให้ใครขยะแขยงกันแน่?】
【คุณยังคิดว่าก่อเรื่องไม่มากพออีกหรือไง? ตั้งใจจะทำให้คุณย่าโกรธจนตายจริง ๆ ใช่ไหม?】
แต่ทันทีที่กดส่ง กลางหน้าจอก็ปรากฏเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงขึ้นมา
ส่งข้อความไม่สำเร็จ
รูม่านตาของฟู่เฉิงเซวียนหดวูบ ทั้งคนแทบคลุ้มคลั่ง
เขาฟาดโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรง
“บ้าชะมัด! เจียงอี่หนิงบ้าไปแล้วจริง ๆ!”
“ถึงกับกล้าบล็อกฉันอีก!”
ฟู่เฉิงเซวียนนั่งต่อไม่ไหวอีกแล้ว เขาพุ่งออกจากห้องทำงาน
เดินตรงไปยังหน้าห้องทำงานประธานที่ปลายทางเดิน
ไม่แม้แต่จะเคาะประตู เขาผลักเข้าไปทันที
ภายในห้องทำงานประธาน ฟู่หวยเยี่ยนนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน กำลังพลิกอ่านเอกสาร
ฉินอี้ยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังรายงานความคืบหน้าของโครงการ
วินาทีที่ประตูถูกผลักกระแทกเปิด ฟู่หวยเยี่ยนก็เงยหน้าขึ้น คิ้วขมวดเล็กน้อย
เมื่อสายตาคู่นั้นจับจ้องฟู่เฉิงเซวียน ก็เย็นเยียบลงอีกระดับ
“ลืมกฎระเบียบไปหมดแล้วหรือ?”
ฟู่เฉิงเซวียนไม่มีเวลามาสนใจคำพูดนั้น
เขาพุ่งสองก้าวไปถึงโต๊ะ ยื่นหน้าจอโทรศัพท์ไปจ่อหน้าฟู่หวยเยี่ยนแล้วตะโกนลั่น
“พี่! พี่ยังจะมาพูดเรื่องกฎระเบียบอะไรอีก!”
“รีบดูโมเมนต์ของเจียงอี่หนิงเร็ว! เธอบ้าไปแล้ว!”
“บอกผมทีว่าเธอต้องการอะไรกันแน่! โพสต์ข้อความแบบนี้ก็เท่ากับตบหน้าตระกูลฟู่ของเราชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?!”