เสียงที่ลอดผ่านช่องประตูออกมาเหมือนเข็มเล่มหนึ่ง
เรียวแหลมทิ่มแทงเข้าไปในหูของเจียงอี่หนิง
สีหน้าของเธอพลันซีดเผือด
ความหนาวเย็นแผ่ซ่านลึกถึงกระดูก
เจียงอี่หนิงกำหมัดแน่น ได้ยินเสียงหัวเราะเย็นชาหลุดออกจากลำคอตัวเอง
สาวใช้ขวางอยู่หน้าประตู แขนทั้งสองข้างสั่นระริก พูดจาติดขัดพยายามแก้สถานการณ์
“คุณนายคะ อย่าเข้าใจผิดเลยค่ะ คุณฟู่กับคุณเสิ่นเพิ่งเข้าไปคุยธุระกัน ตอนนี้คุณเข้าไปไม่สะดวก...”
“ไม่สะดวก?”
เจียงอี่หนิงโกรธจนหัวเราะออกมา แววตาเย็นเยียบวูบไหว ทุกคำที่เอ่ยราวกับถูกบดออกมาจากเศษน้ำแข็ง
“สามีฉันกำลังทำเรื่องสกปรกกับผู้หญิงคนอื่นในบ้านของฉัน ในฐานะภรรยา ฉันกลับเข้าไปไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?”
สาวใช้หน้าซีดเผือด
“คุณนายคะ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น! อย่าเข้าใจผิดเลยค่ะ พวกเขา...พวกเขาแค่คุยธุระกันอยู่ข้างใน!”
รอยยิ้มของเจียงอี่หนิงยิ่งเย็นชา
ในใจเหลือเพียงความเย้ยหยันที่ท่วมท้น
ชายหญิงอยู่กันตามลำพัง ปิดประตูแน่นหนา
อยู่ด้วยกันสองต่อสองยามดึก นี่เรียกคุยธุระงั้นเหรอ?!
เจียงอี่หนิงโกรธจนตัวสั่น
เธอจะไป เธอจะหย่า!
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมให้พวกเขาทำเรื่องโสมมแบบนี้ต่อหน้าต่อตาเธอ!
ฟู่หวยเยี่ยนต้องจงใจแน่!
จงใจให้เธอมาเห็นฉากน่าอัปยศเช่นนี้ ใช้วิธีต่ำช้าและน่ารังเกียจมาหยามน้ำหน้าเธอ
ในสายตาของฟู่หวยเยี่ยน พวกเขายังไม่ได้หย่ากัน!
ในสายตาของทุกคน เธอยังคงเป็นคุณนายฟู่!
ฟู่หวยเยี่ยนปล่อยให้เสิ่นเมี่ยวอินเข้ามาในบ้านอย่างโจ่งแจ้ง นัดพบกันอย่างไม่เกรงกลัวเช่นนี้ ก็เท่ากับตบหน้าเธอซึ่ง ๆ หน้า!
เจียงอี่หนิงไม่อดทนอีกต่อไป แววตาดุดันขึ้นทันที
ในเมื่อเขาไม่รักษาหน้า ก็อย่าหวังว่าจะมีใครได้ดี!