พนักงานรับคำสั่งแล้วเดินออกไป
เจียงอี่หนิงเต็มไปด้วยความสงสัย
“เขียนอะไรหรือ”
จี้ซูขยิบตาให้เธอ
“ถึงตอนนั้นเธอก็จะรู้เอง”
เจียงอี่หนิงหันไปมองโจวซวี่ไป๋
โจวซวี่ไป๋ถือแก้วไวน์แดง มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ เขายกแก้วขึ้นให้เธอเล็กน้อย
“ถึงตอนนั้นก็รู้เอง”
เจียงอี่หนิงมองสลับไปมาระหว่างทั้งสองคนอย่างคลางแคลงใจ
“อะไรกัน ฉันไปเข้าห้องน้ำแค่ไม่กี่นาที พวกคุณก็มีความลับปิดบังฉันแล้วเหรอ”
จี้ซูตกใจจนเกือบทำแก้วน้ำคว่ำ
“อย่าพูดเหลวไหลสิ! คุณโจวเป็นคนของเธอนะ ฉันจะกล้าแตะต้องได้ยังไง”
พอได้ยินแบบนั้น เจียงอี่หนิงก็ชะงักขณะกำลังดื่มน้ำ จนเกือบสำลัก
โจวซวี่ไป๋ยื่นกระดาษทิชชูให้เธอทันเวลา รอยยิ้มที่มุมปากอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยขึ้นตามน้ำ
“ในบางแง่มุม คุณจี้ก็พูดไม่ผิด”
“ผมเป็นทนายของคุณ ก็ย่อมเป็นคนของคุณอยู่แล้ว”
จี้ซูยิ้มกว้าง พลางยกนิ้วโป้งให้โจวซวี่ไป๋
เจียงอี่หนิงพูดไม่ออกอย่างยิ่ง
สองคนนี้ต้องพูดอะไรกันลับหลังเธอตอนเธอไม่อยู่แน่ ๆ
เธอรู้ว่าจี้ซูเป็นคนร่าเริงชอบเล่นอยู่แล้ว
แต่ทำไมโจวซวี่ไป๋ถึงพลอยเล่นไปกับเธอด้วยล่ะ!
ขณะที่เธอกำลังจะพูดอะไร เสียงเย็นชาของฟู่หวยเยี่ยนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“คุณหวังผู้จัดการ ยกเลิกดอกไม้ไฟคืนนี้”
ผู้จัดการสะดุ้ง ไม่กล้าขัดคำสั่ง รีบรับปากทันที
จากนั้นก็หันไปมองโต๊ะของเจียงอี่หนิงด้วยสีหน้าขอโทษขอโพย
“ขออภัยครับ การแสดงดอกไม้ไฟคืนนี้ถูกยกเลิกกะทันหัน ขอให้ทุกท่านโปรดเข้าใจด้วยครับ”
จี้ซูโมโหจนระเบิด ลุกพรวดขึ้นยืน
“ยกเลิกเพราะอะไร! พวกเราก็เป็นลูกค้าที่จ่ายเงินเหมือนกัน ทำไมถึงเลือกปฏิบัติ!”
ผู้จัดการเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ทำได้เพียงกล่าวขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า