โจวซวี่ไป๋เบือนหน้าไปมอง เห็นมือที่เจียงอี่หนิงกำป้ายราคาอยู่สั่นเทา
“ชอบหรือ?”
สายตาของเจียงอี่หนิงจับจ้องแผ่นหยกชิ้นนั้น เสียงแหบพร่าจากความตึงเครียด
“นี่คือของต่างหน้าของแม่ฉัน”
เธอจ้องแผ่นหยกสีขาวนวลบนเวที นิ้วมือกำขอบป้ายราคาแน่นขึ้น
แม่เคยบอกว่า สวมแผ่นหยกชิ้นนั้นติดตัวมาตั้งแต่เกิด
แผ่นหยกชิ้นนี้มีพลังวิเศษ เคยช่วยชีวิตแม่ไว้หลายครั้ง
ปีที่ครอบครัวยากจนที่สุด ยายอยากเอามันไปจำนำแลกเงิน
แต่แม่ยอมตายเสียยังดีกว่าให้เอาไปจำนำ
เพื่อไม่ให้แผ่นหยกถูกนำไปจำนำ แม่จึงลาออกจากโรงเรียนตั้งแต่ยังเด็ก แล้วออกไปทำงานหาเงิน
และในช่วงเวลานั้นเอง แม่ก็ได้รู้จักกับไอ้สารเลวคนนั้น
แม่ถลำตัวเข้าไปอย่างหมดใจ คิดว่าตัวเองมีที่พึ่งแล้ว
แต่กลับไม่เคยคิดเลยว่าทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องโกหก
ไอ้สารเลวคนนั้นหลอกเอาแผ่นหยกชิ้นนี้ไป
นับจากวันที่แผ่นหยกสูญหาย สุขภาพของแม่ก็ทรุดโทรมลงทุกวัน
ความเสียใจที่สุดก่อนแม่จากไป คือไม่อาจตามแผ่นหยกกลับคืนมาได้
เจียงอี่หนิงกำมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว แววตาเย็นเยียบจับใจ
เมื่อก่อนเธอเคยขอความช่วยเหลือจากฟู่หวยเยี่ยนนับครั้งไม่ถ้วน
อ้อนวอนให้เขาช่วยตามหาเบาะแสของแผ่นหยก
แต่ตอนนั้นฟู่หวยเยี่ยนเอาแต่ปัดไปที บอกปากว่าจะตามหา แต่สุดท้ายก็ไม่เคยได้ผลลัพธ์
หลายปีมานี้ เจียงอี่หนิงแทบไม่เหลือความหวังแล้ว
แค่ไม่คิดว่าแผ่นหยกชิ้นนี้จะมาอยู่ในงานประมูลได้
เยื้องไปทางด้านหน้า เสิ่นเมี่ยวอินมองเห็นอารมณ์ทุกอย่างของเจียงอี่หนิงอย่างชัดเจน
เธอยิ้มเยาะอย่างเย็นชา แล้วหันไปมองฟู่หวยเยี่ยน
“หวยเยี่ยน คุณเจียงนี่ไม่ยอมแพ้จริง ๆ นะ ทั้งที่รู้ว่าแผ่นหยกเป็นของฉัน ยังคิดจะแย่งกับฉันอีก”