ยังไม่ทันที่เจียงอี่หนิงจะได้สติ
อีกฝ่ายก็คว้าแขนเธอไว้ ลากเธอออกมาจากฝูงชน
จนมายืนอยู่บนพื้นที่โล่ง
เจียงอี่หนิงหอบหายใจเฮือกใหญ่
หัวใจเต้นรัว ความตื่นตระหนกยังไม่จางหาย
หวุดหวิดไปแล้ว
เกือบถูกเหยียบตาย!
ครู่ต่อมา เมื่อเจียงอี่หนิงควบคุมลมหายใจได้ เธอก็เงยหน้าขึ้นเตรียมเอ่ยขอบคุณโดยไม่รู้ตัว
ทว่าเมื่อสบตา ก็พลันประสานเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่หนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว
ทันทีที่สบตากัน เจียงอี่หนิงก็แข็งทื่อไปทั้งตัว
จิตใจพลันไหววูบอย่างไร้สาเหตุ
ช่างเป็นดวงตาที่งดงามเหลือเกิน
คล้ายกับดวงตาของแม่ถึงเก้าส่วน
แม่เป็นหญิงงามที่มีชื่อเสียงไปทั่วสิบลี้แปดหมู่บ้าน
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น
ชวนให้คนหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น
เรื่องนี้ทำให้แม่ต้องทนรับเสียงครหามากมาย
ใครๆ ก็พูดว่าแม่ชอบยั่วยวนผู้ชาย
เจียงอี่หนิงไม่เคยคิดมาก่อน
ว่าจะได้เห็นดวงตาคู่งดงามนี้อีกครั้ง
ในชั่วขณะที่พร่าเลือน เธอถึงกับรู้สึกว่าแม่กลับมาแล้ว
“ไม่เป็นไรใช่ไหม”
ชายตรงหน้าออกแรงประคองเธอน้อยลง ปล่อยมือจากแขนแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว
น้ำเสียงของเสิ่นซือเหนียนนุ่มนวล ชวนให้รู้สึกเป็นมิตรโดยธรรมชาติ
“ที่นี่คนพลุกพล่าน วุ่นวายและไม่ปลอดภัย รีบออกไปก่อนดีกว่า”
เจียงอี่หนิงถึงได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน
เธอข่มความรู้สึกแปลกประหลาดในใจ ก่อนรีบเอ่ยขอบคุณ
“คุณผู้ชาย ขอบคุณนะคะ”
ระหว่างพูด เธอยกมือขึ้นล้วงกระเป๋าโดยไม่รู้ตัว
ถึงเพิ่งนึกได้ว่าโทรศัพท์ถูกคนเหยียบจนแตกไปแล้ว
เจียงอี่หนิงหันกลับไปมอง เห็นคนในห้างเกือบครึ่งวิ่งออกไปหมดแล้ว