คนคนนั้นหันกลับมามองด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะกดเสียงลงแล้วอุทาน
“ไม่จริงน่า? จริงเหรอ? คุณเจียงกับคุณฟู่ไม่ลงรอยกันได้ยังไง?”
“แถมคุณฟู่เป็นใครกัน ใครกล้าไม่ลงรอยกับเขาอย่างเปิดเผย?”
เพื่อนร่วมงานตกใจจนรีบปิดปากเธอ แล้วกระซิบเสียงเบาอย่างรวดเร็ว
“ก็บอกแล้วไงว่าอย่ามัวแต่อุดอู้อยู่ในห้องทดลองทำข้อมูลทั้งวัน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังไม่รู้เลย”
“คุณเจียงไม่ชอบคุณฟู่เอามาก ๆ ไม่ถูกกัน ถึงขั้นเกลียดจนสาปให้คุณฟู่ตายเลยล่ะ”
“ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณเจียงถึงได้ถูกส่งมารับตำแหน่งหัวหน้าผู้รับผิดชอบโครงการ ทั้งที่ไม่เห็นคุณฟู่อยู่ในสายตาเลย เก่งจริง ๆ”
“ต่อไปก็รู้จักระวังตัวหน่อย ตอนนี้คุณเจียงกุมอำนาจจริงไว้ในมือ อย่าเพิ่งรีบเลือกข้าง ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะหาเรื่องใส่ตัว”
คนคนนั้นสะดุ้งโหยง รีบดึงเพื่อนร่วมงานเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
บทสนทนาทั้งหมดลอยเข้าหูเจียงอี่หนิงทุกถ้อยคำ
เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ไม่คิดเลยว่าเรื่องตอนเที่ยงจะถูกเล่าต่อกันไปถึงขนาดนี้
แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
เธออยากให้ทุกคนรู้ว่าเธอเกลียดฟู่หวยเยี่ยน
จะได้ไม่ต้องเสียเวลาพูดไร้สาระกับฟู่หวยเยี่ยน
ตอนนี้สิ่งเดียวที่เจียงอี่หนิงคิดถึงก็คือเครื่องมือชิ้นใหม่
หากเป็นประโยชน์ต่อการทดลอง เธอก็ต้องตรวจสอบและทดลองใช้ด้วยตัวเอง
ฟู่หวยเยี่ยนเป็นฝ่ายลงทุน
เขาลงทุนด้วยจุดประสงค์อะไร
ไม่ว่าจะเพื่อส่วนรวมหรือเรื่องส่วนตัว ก็ไม่เกี่ยวกับเธอ
เธอสนใจแค่ผลลัพธ์
ถ้าอุปกรณ์มีประโยชน์ต่อโครงการ เธอก็จะใช้
เจียงอี่หนิงเลี้ยวตรงมุมทางเดิน แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องทดลอง