"เจียงอี่หนิง ฉันว่าคุณบ้าไปแล้ว!"
เซี่ยสิงโจวไม่อยากจะเชื่อ
แทบจะกระโดดขึ้น
ก่อนหน้านี้ก็ได้ยินว่าเจียงอี่หนิงถูกเสิ่นเมี่ยวอินกระตุ้นจนหนัก
วันนี้เจอตัว เธอถูกกระตุ้นที่ไหนกัน
นี่เธอบ้าไปเลยไม่ใช่หรือไง?
"เมี่ยวอินร่างกายไม่ดีอยู่แล้ว โดนกระตุ้นมากไม่ได้"
"ถ้าเธอไม่ทำร้ายเธอ เธอจะมีเรื่องขัดแย้งกับคุณได้ยังไง!"
เจียงอี่หนิงไม่สนใจเขา สีหน้าเฉยชา
"ปากเปล่าไม่มีหลักฐาน กล้องวงจรปิดเป็นพยาน"
"นี่คุณ!"
เซี่ยสิงโจวถูกเธอสวนกลับจนโมโหแทบบ้า
"ถ้ากล้องออกมาไม่ใช่ปัญหาของเมี่ยวอิน ฉันจะเรียกคุณว่ายายต่อหน้าทุกคนเลย!"
"งั้นคุณก็เตรียมตัวให้ดี และเรียกมาแต่โดยดี"
เจียงอี่หนิงยิ้มจาง ๆ ไม่จริงใจ
"แต่หลานแบบนี้ ฉันไม่เอา!"
"เปิดกล้องวงจรปิดเถอะ ผู้ช่วยฉิน"
ฉินอี้ไม่ขยับ เพียงมองไปที่ฟู่หวยเยี่ยน รอให้เขาตัดสิน
ฟู่หวยเยี่ยนดวงตาดำมืด มองอารมณ์ไม่ออก
ไม่ตกลง แต่ก็ไม่ปฏิเสธ
นั่นทำให้ดวงตาของเสิ่นเมี่ยวอินปรากฏความลนลาน ในแววตาที่ซ่อนไว้ใต้คิ้วมีความเหี้ยมโหดจนแทบจะเก็บไม่อยู่
เธอคิดว่าขอแค่เธอปรากฏตัว หัวใจของฟู่หวยเยี่ยนก็จะเทมาที่เธอทั้งหมด
แต่ตอนนี้ในสถานการณ์ที่เจียงอี่หนิงตบเธออย่างชัดเจน เขากลับยังคิดว่าจะเปิดกล้องวงจรปิดไหม
นี่มันเพราะอะไร!
เจียงอี่หนิงคนสารเลว นี่มันสมควรตาย!
เสิ่นเมี่ยวอินลดสายตาลง ค่อย ๆ ดึงชายเสื้อของฟู่หวยเยี่ยน
เธอขอบตาแดง น้ำเสียงอู้อี้
"หวยเยี่ยน ฉันรู้ว่าคุณอยากให้ฉันสงบจิตใจพักฟื้น ก็เลยจัดสถานที่ให้ฉันเป็นพิเศษ"
"วันนี้ฉันแค่จะมาตกแต่งคร่าว ๆ ก่อน ไม่คิดว่าจะถูกคุณเจียงกระตุ้น จนโรคเก่ากำเริบอีก..."
พูดไป เธอก็ดึงผมตัวเองแน่นจนแน่น หลุดเสียงร้องอย่างคลุ้มคลั่ง