เจียงอี่หนิงยังไม่ทันได้ตั้งสติ
ร่างทั้งร่างพิงอยู่ในอ้อมแขนของฟู่หวยเยี่ยน สั่นเทาไม่หยุด
แผลที่แผ่นหลังแช่น้ำในสระจนซีดขาว แค่ขยับนิดเดียวก็เจ็บแปลบไปถึงขั้วหัวใจ
เธอลองจะลุกขึ้นนั่ง แต่แขนเพิ่งพ้นพื้นก็อ่อนแรงวูบ
วินาทีต่อมา เสิ่นเมี่ยวอินก็พุ่งเข้ามาราวกับคนคลุ้มคลั่ง
เธอตาแดงก่ำ พุ่งตรงเข้ามาพร้อมเสียงกรีดร้องแหลมสูง
“เจียงอี่หนิง! ถ้าน้องชายฉันเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว ฉันจะให้เธอชดใช้ด้วยชีวิต!”
เธอยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าเจียงอี่หนิง
แต่ข้อมือกลับถูกคว้าไว้กลางอากาศ
ซ่งอวี้กำข้อมือของเสิ่นเมี่ยวอินไว้ สีหน้าเคร่งเครียด
เสิ่นเมี่ยวอินหันขวับไปจ้องเขา น้ำตาไหลพรากไม่หยุด
“พี่ซ่งอวี้! น้องชายฉันนอนหมดสติอยู่ตรงนั้น พี่มองไม่เห็นหรือไง?”
“ทำไมทุกคนถึงต้องปกป้องผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้! เธอไปเป่าหูพวกคุณด้วยอะไร…”
“เรื่องยังตรวจสอบไม่ชัดเจน อย่าเพิ่งด่วนสรุป”
เสียงร้องไห้ของเธอทำให้ซ่งอวี้สีหน้าอึดอัด มือที่กำข้อมือเธอไว้คลายลงเล็กน้อย
“กำลังเรียกภาพจากกล้องวงจรปิดอยู่…”
“ตรวจสอบ? ยังมีอะไรให้ตรวจสอบอีก!”
เสิ่นเมี่ยวอินสะอื้นจนแทบขาดใจ ตัดบทเขา
เธอกอดเสิ่นเทียนที่หมดสติไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำ เสียงสะอื้นติดขัดอยู่ในลำคอ
“น้องชายฉันร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว คราวนี้ตั้งใจมาเจียงเฉิงเพื่อรักษาโรคโดยเฉพาะ แต่กลับถูกคนทำร้ายจนเป็นแบบนี้!”
“ถ้าพ่อแม่กับพี่ชายลูกพี่ลูกน้องถามขึ้นมา ฉันจะอธิบายกับพวกเขายังไง!”
คำพูดนี้แทงใจดำได้อย่างแม่นยำ
มือของซ่งอวี้คลายออกจนหมด
เจียงอี่หนิงเคยช่วยชีวิตแม่ของเขาไว้จริง
แต่เสิ่นเทียนก็เป็นน้องชายที่เขาเห็นมาตั้งแต่เล็ก
ถ้าเจียงอี่หนิงทำร้ายเสิ่นเทียนจริง
แล้วเขาล่ะ…