“ก็พูดแบบนั้นแหละ แต่คนเฒ่าคนแก่ก็มักพูดกันว่า ถ้าตอนหนุ่มสาวไม่แต่งงานมีลูก พอแก่ตัวไปแล้วจะเสียใจ”
เซี่ยเทียนเทียนพูดอย่างสบาย ๆ
“ใครจะแคร์ล่ะ ชีวิตคนเราสั้นนัก ต้องรู้จักหาความสุขให้ตัวเอง ชีวิตของฉัน ขอแค่ฉันมีความสุขก็พอแล้ว
อีกอย่าง เรื่องความรักจะบังคับกันได้เหรอ?
ฉันไม่ใช่พวกต่อต้านการแต่งงานหรอก แค่เจ้าชายขี่ม้าขาวของฉันยังไม่โผล่มาเท่านั้นเอง รอเขาปรากฏตัวเมื่อไหร่ ไม่ต้องมีใครเร่ง ฉันก็จะเป็นฝ่ายร้องขอแต่งงานเองแหละ”
เซี่ยเทียนเทียนเปลี่ยนเรื่องแล้วถามว่า
“แล้วเธอล่ะ คิดยังไง? ต่อไปจะหาแฟนอีกไหม?”
ถังหน่วนหนิงส่ายหน้า
“ฉันเคยเจ็บปวดเพราะการแต่งงานมาแล้ว ไม่อยากหาใครอีก อีกอย่างฉันมีลูกแล้ว พอแก่ตัวไปก็ไม่เหงาหรอก”
เซี่ยเทียนเทียนขยับเข้าไปใกล้เธอ พลางยิ้มกริ่ม
“ของเธอก็คือของฉัน ตั้งแต่วันนี้ฉันก็มีลูกเหมือนกัน แก่ไปก็ไม่เหงาแล้ว ถ้าฉันโสดไปตลอด พอแก่แล้วจะเกาะเธอกับเจ้าตัวเล็กทั้งสามไม่ปล่อยเลย”
เซี่ยเทียนเทียนพูดจบ ท้องก็ร้องจ๊อก ๆ ขึ้นมา เธอจึงบอกว่า
“ฉันต้องกินมื้อดึกแล้ว”
“สายกินจริง ๆ งั้นฉันไปทำให้”
“ไม่ต้องหรอก ดึกขนาดนี้ฉันสั่งเดลิเวอรีดีกว่า ฉันไปดูเจ้าตัวเล็กทั้งสามก่อนว่าหลับหรือยัง ถ้ายังไม่หลับ ฉันจะสั่งเพิ่ม”