ในเวลาเดียวกัน ถังเอ้อเป่าก็มาสมทบกับถังหน่วนหนิงแล้ว
ถังหน่วนหนิงไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่สถานีรถไฟ และไม่รู้ว่าเอ้อเป่าลูกชายสุดที่รักของเธอไปก่อเรื่องใหญ่หลวงขนาดไหน เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กวิ่งปรู๊ดกลับมา เธอก็มองด้วยสีหน้ากังวล
“เอ้อเป่า หนูวิ่งไปไหนมา? แม่ตามหาหนูตั้งนาน”
ถังเอ้อเป่าดูท่าทีคุณแม่ก็รู้ได้ทันทีว่า คุณแม่คนโง่ของเขาคงยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแน่ๆ
เขายักคิ้วหลิ่วตา ยิ้มแป้น
“คุณแม่อย่ากังวลไปเลย ผมเห็นมันน่าสนุกดีเพราะมาครั้งแรก เลยออกไปดูน่ะ คุณแม่ ที่นี่คึกคักจังเลย!”
“แน่นอนสิ นี่มันเป็นเมืองใหญ่ติดอันดับต้นๆ ของประเทศเลยนะ! แต่คนเยอะชุกชุมขนาดนี้ หนูห้ามวิ่งออกไปอีกเด็ดขาด ถ้าหนูถูกลักพาตัวไป แม่กับพี่และน้องหนูจะอยู่อย่างไร?”
ถังเอ้อเป่าตบอกเล็กๆ พลางพูดว่า
“คุณแม่สบายใจได้เลย พวกค้ามนุษย์น่ะ ถ้าดันมาเจอผมเข้า ก็ให้พวกมันนั่นแหละเตรียมตัวกังวลได้เลย! ก็ดูสิว่าคุณแม่ผมเป็นใคร ผมฉลาดจะตาย จะโดนพวกค้ามนุษย์พาไปได้ไง?!”
“ปากดีจริงนะ” ถังหน่วนหนิงต่อว่า แต่ในหน้าไม่มีแววดุเลยสักนิด มีแต่ความเอ็นดูเต็มดวงตา
ถังเอ้อเป่าออดอ้อน “เอาล่ะครับคุณแม่ ไม่ต้องกังวลแล้วนะ ดูสิ ผมกลับมาอย่างปลอดภัยใช่ไหม? คุณแม่ รีบออกไปหาอะไรกินกันเถอะ ท้องผมแฟบหมดแล้ว พี่กับซานเป่าก็ต้องหิวแน่ๆ”
ถังเอ้อเป่ากังวลว่าไอ้ผู้หญิงแย่นั่นจะโผล่มาจริงๆ แล้วทำให้คุณแม่โกรธ
ถังหน่วนหนิงยิ้ม “โอเค แม่จะพาลูกๆ ไปกินของอร่อยเดี๋ยวนี้เลย”
“ครับ” สามหนูน้อยพยักหน้าเป็นจังหวะเดียวกัน
ต้าเป่าฉวยโอกาสรับกระเป๋าลากจากมือถังหน่วนหนิงไป “คุณแม่ ผมถือเอง”
ถังเอ้อเป่ารีบคว้ากระเป๋าสะพายหลังของถังหน่วนหนิงไป “คุณผู้หญิงมีหน้าที่สวยอย่างเดียวก็พอ งานหนักให้สุภาพบุรุษ”
ซานเป่าก็ยื่นมือน้อยๆ ออกมา “คุณแม่จูงมือจิ๋ว ซานเป่าจะประคองให้”
ถังหน่วนหนิงกลายเป็นเจ้าหญิงน้อยที่ถูกห้อมล้อมด้วยความรัก รอยยิ้มผุดบนใบหน้า นางจูงมือซานเป่าตัวน้อยอย่างสุขใจ แล้วพาพวกเขาออกจากสถานีรถไฟ
ไม่มีใครสังเกตว่า ไม่ไกลออกไป มีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองพวกเขาอย่างมีเลศนัย...
คนผู้นี้กำลังยิ้ม แต่รอยยิ้มเหมือนผีร้าย น่าขนลุกน่ากลัว
...
การลากกระเป๋าไปกินข้าวไม่สะดวก ถังหน่วนหนิงจึงหาที่พักเล็กๆ ใกล้สถานีรถไฟก่อน
ตอนนี้เธอยังไม่ได้เริ่มงาน เงินในมือมีไม่มาก พักโรงแรมดีๆ ไม่ไหว
เธอกะจะหย่ากับปั๋วเยี่ยนเฉินก่อน จัดการทะเบียนบ้านให้เด็กๆ ให้เสร็จ แล้วก็พาเด็กๆ ออกจากจินเฉิง จากนั้นหาทำเลเมืองเล็กๆ ฤดูเหมือนฤดูใบไม้ผลิตลอดปีลงหลักปักฐาน แล้วค่อยหางานทำ
“คุณแม่ คืนนี้เราจะพักที่นี่เหรอครับ?” ถังต้าเป่าถาม
ถังหน่วนหนิงรู้ว่าต้าเป่าของเธอขี้เกียจกลัวสกปรก คงไม่ถูกใจสภาพแวดล้อมนี้แน่ๆ จึงปลอบว่า
“ตอนนี้เงินในมือแม่มีไม่มาก พักโรงแรมที่ดีกว่านี้ไม่ไหว ก็เลยต้องให้ลูกกับน้องๆ อดทนสักหน่อย แต่ไม่ต้องห่วงนะ อีกเดี๋ยวแม่จะทำความสะอาดห้องให้หมดจด แล้วก็เปลี่ยนผ้าปูที่นอนปลอกหมอนของเราเอง เราอยู่ไม่นาน พอแม่จัดการธุระเสร็จ พวกเราก็ย้ายออก”
ถังต้าเป่าคิดถึงเงินเป็นพันๆ ล้านที่อยู่ในชื่อตัวเองแล้วก็จนใจเล็กน้อย
คุณแม่คนนี้ของเขาดีพร้อมทุกอย่าง ก็แค่ทึ่มไปนิด
สองปีก่อนเขาเอาเงินก้อนแรกในชีวิตที่หามาได้ไปให้คุณแม่ดู คุณแม่ถึงกับช็อกตาตั้งเมื่อเห็นแบงก์แสน
แม่ไม่เชื่อว่าเด็กคนหนึ่งจะหาเงินได้มากมายง่ายดายอย่างนี้ คิดว่าเป็นกลโกงใหม่ของขบวนการค้ามนุษย์ เอาเงินแสนเป็นเหยื่อล่อ จริงๆ แล้วต้องการลักพาตัวเด็ก
เพราะเรื่องนี้แม่ถึงกับนอนไม่หลับทุกคืน กังวลไม่หาย ช่วงนั้นรอยยิ้มบนหน้าก็ลดน้อยลง
ต่อมาเขาก็หาเงินก้อนที่สองในชีวิตได้อีก หนึ่งล้าน!
แต่ลังเลอยู่นาน ก็ยังไม่กล้าบอกแม่ กลัวแม่จะฟุ้งซ่านอีก จากนั้นเขาก็หาเงินได้มากขึ้นเรื่อยๆ เงินก็เลยกองอยู่ในธนาคารหมด ไม่มีโอกาสได้ใช้
ตอนลงจากภูเขามา เห็นกระเป๋าแม่แห้งผากไม่มีเงิน เขาก็แอบให้เอ้อเป่าเอาเงินไปให้แม่ห้าพัน แล้วบอกว่าถูกรางวัลจากซุปเปอร์เล็กๆ เชิงเขา ถูกรางวัลใหญ่!
ถังต้าเป่ามองคุณแม่สุดที่รักผู้ซื่อบื้อของเขา แล้วก็ถอนหายใจเบาๆ ในใจอีกครั้ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเอ็นดู
“คุณแม่อย่าคิดมากสิครับ ผมแค่ถามไปอย่างนั้นเอง ผมไม่ได้รังเกียจที่นี่นะ ตราบใดที่ได้อยู่กับคุณแม่ จะให้อยู่ที่ไหนผมก็มีความสุข”
ถังหน่วนหนิงยกยิ้มจากมุมปาก
“ต้าเป่าว่านอนสอนง่าย วางใจเถอะ ต่อไปแม่จะตั้งใจทำงาน พยายามพาลูกๆ มุ่งสู่ชีวิตกินดีอยู่ดีให้เร็ววัน!”
“อื้ม! คุณแม่สู้ๆ!”
“คุณแม่เก่งที่สุดเลย!”
เอ้อเป่ากับซานเป่าส่งเสียงเชียร์
รอยยิ้มบนหน้าถังหน่วนหนิงเข้มขึ้นอีกนิด
“เอาล่ะ ไปกันเถอะ เราเอากระเป๋าเข้าไปเก็บก่อน แล้วค่อยพาไปกินข้าวนะ”
“ครับ!”
หลังจากกินข้าวเย็นกลับมา สามหนูน้อยก็ไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ ถังหน่วนหนิงอยู่นอกห้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนกับปลอกหมอน
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ถังหน่วนหนิงนึกว่าเป็นพนักงานที่พัก จึงเปิดประตู “มี...”（อะไรเหรอคะ?）
“พาตัวไป!”
ถังหน่วนหนิงพูดไม่ทันจบ ชายชุดดำหัวโจกก็ออกคำสั่ง ชายสองคนวิ่งเข้ามาจับตัวเธอทันที
ถังหน่วนหนิงใจหาย “พวกนายเป็นใคร? จะทำอะไร? ปล่อยฉันนะ! พวกนาย... อึก...”
ถังหน่วนหนิงถูกปิดปากแล้วพาตัวออกจากที่พักเล็กๆ นั้นไปอย่างรวบรัด
ไม่นาน ถังหน่วนหนิงก็ถูกพามาที่ตึกสำนักงานแห่งหนึ่ง
ปั๋วเยี่ยนเฉินอยู่ในตึกนี้
เขาเป็นคนบ้างานอย่างหาตัวจับยาก นอกจากลูกชายแล้ว เขาก็สนใจแต่เรื่องงาน!
วันนี้พอเขาส่งเฉินเจียวเยว่กลับบ้าน ก็มาที่นี่เพื่อดูงานทันที เขาจะซื้อตึกใหญ่นี้
ปั๋วเยี่ยนเฉินกำลังดูเอกสารอยู่ในห้องทำงาน โจวเซิงก็เคาะประตูเข้ามา
“ท่านพี่ โจวเซิงรายงาน สืบจนรู้เรื่องแล้ว ยางรถทั้งสี่เส้นถูกทำลายด้วยระเบิดขนาดจิ๋ว แต่เด็กคนนั้นภูมิหลังธรรมดามาก เขาสูญเสียพ่อตั้งแต่เล็ก สามพี่น้องอยู่กับแม่ที่หมู่บ้านบนเขา เพิ่งมาจินเฉิงวันนี้ ครอบครัวสี่คนไม่มีอะไรผิดปกติ คนของเราเอาตัวแม่เด็กนั่นมาแล้ว ตอนนี้อยู่ห้องประชุม”
ปั๋วเยี่ยนเฉินขมวดคิ้ว ระเบิดขนาดจิ๋ว?
เขาวางแฟ้มลง ลุกขึ้นเดินไปห้องประชุม
โจวเซิงเดินตาม เขาเข้าใจปั๋วเยี่ยนเฉินดี ระเบิดวันนี้แค่ทำลายยาง แต่ไม่ทำอันตรายต่อตัวรถและคนบนรถ แสดงว่าเป็นระเบิดความแม่นยำสูง กะปริมาณได้เหมาะเจาะมาก!
แค่เด็กคนหนึ่งไม่มีทางเก่งกาจถึงขนาดนี้
เจ้านายของเขากำลังสงสัยว่าเด็กคนนั้นต้องมีคนหนุนหลัง
หลายปีมานี้มีคนอยากให้ปั๋วเยี่ยนเฉินตายเยอะเหลือเกิน เขาจึงต้องระแวดระวังมากหน่อย
ในห้องประชุม ถังหน่วนหนิงกำลังงุนงง
เธอยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ใจตอนนี้เต้นระทึกอยู่ที่ลำคอ หัวใจเต้นแรงตุ๊บๆ
“พวกนายเป็นใคร? พาฉันมาที่นี่ทำไม? พวกนาย...”
“เอี๊ยด” ประตูห้องประชุมถูกผลักเข้ามา
ปั๋วเยี่ยนเฉินเดินนำหน้าทุกคน มุ่งเข้ามา พร้อมออร่าโหดเหี้ยมทั่วร่าง
ดูราวกับราชาผู้สูงศักดิ์!
ส่วนสูง 190 เด่นสะดุดตา โดดเด่นเป็นสง่า ถังหน่วนหนิงเห็นเขาในแวบแรก
จากนั้น ดวงตาสวยของเธอก็ ‘วิ้ง’ เบิกกว้าง!
เธอกลั้นหายใจ มองเขาแวบหนึ่งอย่างไม่เชื่อสายตา ตกตะลึง!
ผู้ชายคนนี้ หน้าตาเหมือนต้าเป่าเอ้อเป่า... แทบจะเป็นพิมพ์เดียวกัน!
เขาคือคุณพ่อของเด็กๆ?
เขาคือไอ้ผู้ชายเถื่อนที่ทำลายเธอเมื่อปีนั้น?
คิดถึงตรงนี้ คิ้วของถังหน่วนหนิงก็ขมวดเป็นปม หมัดกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
ความดันโลหิตพุ่งพรวด ลมหายใจเริ่มกระชั้น!
เรื่องเก่าก่อนไม่อาจหวนคืน คืนนั้น ทำลายชีวิตของเธอทั้งชีวิต!
เพราะท้องแบบไม่ตั้งใจ เธอจึงมีชื่อเสียงย่ำแย่ ถูกคนนินทาแช่งชักนางหน้า กลายเป็นหญิงมักมาก โคตรง่าย อีตัว ติดเป็นตราบาป!
เมื่อยืนอยู่ในมุมของแม่ ตอนนี้การที่เธอมีลูกเทวดาสามคนก็เป็นความสุขมาก
แต่คิดถึงปีนั้น เธอแบกรับความทุกข์มามากมายเหลือเกิน ทุกข์จนยากจะบรรยาย!
และความทุกข์ทั้งหลายนั่น ล้วนเป็นฝีมือผู้ชายเถื่อนคนนั้น!