ตวนเจียเจียปฏิเสธหัวชนฝา “ฉันก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจ ใครใช้ให้เธอเดินมาทางนี้แล้วชนฉันเองล่ะ จะมาโทษใคร?”
จ้ายเว่ยถลึงตาใส่ “ฉันว่าเธอตั้งใจชัด ๆ!”
“เธอไม่พอใจที่ผู้อำนวยการหลิวพาเวินอี้ไปพบลูกค้า แต่ไม่พาเธอไป เลยพาลใส่เวินอี้ด้วยวิธีสกปรกแบบนี้!”
ตวนเจียเจีย: “เฮ้ ๆ อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ พูดแบบนี้มีหลักฐานหรือเปล่า?”
ทั้งสองเถียงกันเสียงดัง ไม่นานก็พาให้เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ พลอยตื่นตัวไปด้วย
พวกที่มุงดูก็มุงดู ส่วนคนที่เข้าไปห้ามก็เข้าไปห้าม
หลิวเหนียนได้ยินเสียงเอะอะ จึงเดินออกมาตรวจดู เมื่อเห็นทุกคนมารวมตัวกันก็อดถามไม่ได้ “เกิดอะไรขึ้น?!”
จ้ายเว่ยรีบตอบ “ผู้อำนวยการหลิว เมื่อกี้ตวนเจียเจียสาดน้ำใส่แผลของเวินอี้ ตอนนี้เธอเจ็บจนหน้าซีดไปหมดแล้วค่ะ”
หลิวเหนียนเห็นสีหน้าเวินอี้ผิดปกติ จึงพูดเสียงเคร่งขรึมทันที “แล้วจะยืนเฉยอยู่ทำไม รีบพาเธอไปโรงพยาบาลสิ!”
จ้ายเว่ยตอบ “ค่ะ ฉันจะพาเวินอี้ไปเดี๋ยวนี้”
พูดจบ เธอก็อดถลึงตาใส่ตวนเจียเจียไม่ได้ ก่อนจะพาเวินอี้ออกไป
หลังจ้ายเว่ยพาเวินอี้ออกไปแล้ว ตวนเจียเจียก็ทำหน้าเหมือนถูกกระทำ เดินไปบอกหลิวเหนียน “ผู้อำนวยการหลิว ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ จ้ายเว่ยใส่ร้ายฉัน!”
หลิวเหนียนขมวดคิ้ว เรื่องแบบนี้มีทั้งจริงทั้งเท็จ เธอไม่อาจตัดสินส่งเดชได้
“พอแล้ว พวกเธออย่ามารวมกันตรงนี้ กลับไปทำงานต่อ!”
คนอื่น ๆ ต่างพากันกลับไปนั่งที่เดิม
เมื่อตวนเจียเจียเห็นคนอื่นออกไปหมดแล้ว ก็เดินหน้าด้านเข้าไปหาหลิวเหนียน พลางถามเสียงเบา “ผู้อำนวยการหลิว ตอนนี้เวินอี้ไปโรงพยาบาลแล้ว คงไปพบลูกค้ากับคุณไม่ได้ งั้นให้ฉันไปแทนเธอดีไหมคะ?”