คุณแม่หานเอ่ยขึ้นอย่างเอือมระอาสุดๆ กับลูกชายปากไม่ดีของตัวเอง ด้วยนิสัยใจดีขนาดนี้ แต่ทำไมถึงได้ให้กำเนิดลูกที่ปากไม่ดีขนาดนี้ออกมาได้เนี่ย
เธอรีบมองไปที่ซ่งซานซานเป็นคนแรก พร้อมกับเอ่ยปลอบใจ "ซานซาน อย่าไปถือสาเธอเลย เขาเป็นคนแบบนี้แหละ เจอใครก็ชอบพูดจาแย่ๆ"
ซ่งซานซานพยักหน้า แล้วพูดด้วยท่าทางใจดี "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจได้"
"พี่หานไม่เคยรู้จักฉันมาก่อน จะมีความรู้สึกไม่พอใจก็เป็นเรื่องปกติ"
คุณแม่หานยิ้มอย่างพอใจ เห็นไหมล่ะ ผู้หญิงคนนี้ช่างพูดจาดีอะไรอย่างนี้
แต่ลูกชายสุดที่รักของเธอกลับไม่รู้จักรักษาโอกาสดีๆ แบบนี้ไว้เลย
เธอหันไปมองเจ้าลูกชายตัวแสบ พร้อมกับด่า "ไอ้ลูกทรพี ถ้าแกยังพูดจาไม่ดีอีก พ่อแกกลับมาเมื่อไหร่ ฉันจะให้พ่อแกตีแกให้เข็ดเลย"
หานมู่เฉินหัวเราะเบาๆ ก้าวเดินเข้ามา แล้วโยนเสื้อคลุมตัวนอกของตัวเองไปใส่เวินอี้ที่นั่งอยู่อย่างไม่รู้ไม่ชี้
"ก็ได้ ฉันจะนั่งพูดคุยกับพวกเธอก็ได้"
เวินอี้รู้สึกได้เพียงว่าตัวเองมืดไปหมด
เพราะเสื้อคลุมตัวนอกของผู้ชายคนนั้น ถูกคลุมลงมาบนหัวของเธอเรียบร้อยแล้ว
เธอยื่นมือไปดึงเสื้อคลุมออกมา แล้วก็เห็นว่าหานมู่เฉินนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดี่ยวข้างๆ เธอแล้ว ขาทั้งสองข้างไขว้กัน ท่าทางเกียจคร้านและเป็นอิสระสุดๆ
เธอแอบคิดในใจ เขาจะนั่งก็นั่งสิ ทำไมต้องโยนเสื้อคลุมมาใส่นักฟะ?
แปลกประหลาดจริงๆ
กำลังคิดอยู่ ขาของผู้ชายคนนั้นที่ยกขึ้นมาเล็กน้อย ก็เหมือนกับว่าจงใจเอาเท้าที่ใส่รองเท้าหนังสีดำมาเสียดสีกับน่องเล็กๆ ของเธออย่างไม่ตั้งใจ
ให้ความรู้สึกคันๆ
สีหน้าเวินอี้แดงขึ้นมาทันที และสบเข้ากับสายตาของผู้ชายคนนั้นที่ดูเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม