เวินอี้เขินจนปลายเท้าจิกงอ ไม่กล้าตอบคำพูดของเขาเลยสักนิด
ตอนนี้ร่างของเธอแนบชิดกับเขา มือของเขาวางอยู่ด้านหลัง ฝ่ามือร้อนผ่าวส่งผ่านเนื้อผ้าบางเบาเข้ามา หยอกเย้าเธออย่างไม่คิดเกรงใจ...
เธอหน้าแดงพลางเอ่ย “ฉัน... ฉันทำตามที่คุณต้องการแล้ว ใส่ให้คุณดูแล้วนะ”
“ตอนนี้ถอดออกได้หรือยังคะ?”
ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ พลางพูดอย่างกำกวม “ยังไม่ต้องรีบ เดี๋ยวผมช่วยถอดให้”
เวินอี้: “...”
จากนั้นชายหนุ่มก็อุ้มเวินอี้ขึ้น แล้วก้าวไปที่เตียงทีละก้าว
เขาวางเธอลงบนเตียงนุ่ม ก่อนจะโน้มตัวลงทับ สายตากวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างละเอียด
ราวกับกำลังชื่นชมสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยาก
ไม่ปล่อยให้พลาดแม้แต่ส่วนเดียวของสมบัติชิ้นนั้น
เวินอี้ทั้งประหม่าและหน้าแดงจนพูดไม่ออก
เธอใช้มือทั้งสองข้างยันฟูกบนเตียง ขยับตัวถอยหลัง
ชายหนุ่มยื่นมือมาจับท้ายทอยเธอไว้ ห้ามไม่ให้ถอยหนี
เขายกมุมปากขึ้น มองท่าทีเขินอายของเธออย่างขบขันเล็กน้อย “หนีทำไม ผมจะกินคุณเข้าไปหรือไง?”
คำพูดนี้ออกจากปากชายหนุ่มแล้ว ฟังอย่างไรก็ไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย
ถ้าเธอเชื่อเขาจริง ๆ ก็คงต้องมีปัญหากับสมองแล้ว
หานมู่เฉินยื่นมือไปเกี่ยวสายเส้นเล็กบนไหล่มนกลมของเธอ
สายเส้นนี้ทั้งนุ่มและบาง แค่เขาออกแรงนิดเดียวก็สามารถกระชากให้ขาดได้ง่าย ๆ
เขาจ้องใบหน้าที่แดงระเรื่อของเธอ แต่นิ้วกลับจงใจเลื่อนสายออกเบา ๆ “คืนนี้จะเริ่มยังไงดีนะ?”
ขนตาของเวินอี้สั่นไหวอย่างเขินอาย เธอยกมือดันอกเขาไว้ “ไม่เริ่ม... ได้ไหมคะ?”
“ไม่ได้”
ชายหนุ่มพูดจบก็โน้มหน้าลงทันที กัดสายเส้นเล็กบนไหล่ของเธอไว้
ฟันออกแรงดึงเบา ๆ
สายเส้นเล็กขาดลงอย่างนั้น...