เวินอี้ถูกชายหนุ่มจูบจนดวงตาพร่าเลือน หายใจหอบถี่ ร่างกายสั่นไหวเล็กน้อย
นี่คือปฏิกิริยาของร่างกายยามมีอารมณ์
เมื่อได้ยินเสียงแหบพร่าของชายหนุ่ม เธอก็ได้สติราวกับตื่นจากฝัน ความคิดแจ่มชัดขึ้นไม่น้อย
จูบ...จูบจนพอใจแล้วหรือ?
เวินอี้เผลอก้มมองลงไปข้างล่าง แก้มแดงก่ำในทันที
ไม่ใช่สิ แค่จูบกันเท่านั้นเอง เขาถึงกับ...
เธอรีบออกแรงผลักเขา และผลักจนเขาถอยออกไปได้จริง ๆ
“พอแล้ว วันนี้เอาแค่นี้”
พูดจบ เธอก็รีบหันหลัง กดรหัส เปิดประตูเข้าไป แล้วปิดประตูในรวดเดียว
สำเร็จ! เธอกันชายหนุ่มไว้ด้านนอกได้แล้ว
แผ่นหลังบอบบางของเวินอี้พิงประตูอยู่ ลมหายใจยังไม่เป็นจังหวะ ร่างกายก็อ่อนระทวย
ในหัวของเธอยังคงวนเวียนกับคำพูดที่ว่า ‘จูบจนพอใจ’ ของชายหนุ่ม ใบหูร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
แม้จะไม่อยากยอมรับสักเท่าไร แต่เมื่อครู่...เธอก็เหมือนจะรู้สึกดีตอนถูกจูบเหมือนกัน ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ?
น่าอายชะมัด
เวินอี้กระทืบเท้าอย่างขัดเขินปนโมโห ผู้ชายบ้านี่ ใครใช้ให้จูบเก่งขนาดนี้กัน คงเคยจูบผู้หญิงมาไม่น้อยแน่ ๆ
จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รีบคว้าโทรศัพท์ เปิดแอปเวยซิ่นที่มีรูปโปรไฟล์เป็นสุนัข แล้วพิมพ์ส่งข้อความไปอย่างรวดเร็ว
【เปลี่ยนรูปบนหน้าจอโทรศัพท์ของคุณซะ】
หานมู่เฉินยอมปล่อยเวินอี้ไปก่อน อย่างไรเสีย ถ้ายังยื้อกันต่อ เขาอาจจะร้อนรุ่มจนทนไม่ไหว
ดับไฟราคะไม่ได้ ย่อมเป็นเรื่องยุ่งยาก
ก่อนหน้านี้เขาเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะมีความต้องการสูงขนาดนี้ แค่จูบเวินอี้อยู่ครู่เดียว ก็เกิดอารมณ์ขึ้นมาทันที
เขานึกถึงสำนวนหนึ่ง ไฟลามบ้านเก่าจนยากจะดับ
ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งมันจะเกิดขึ้นกับตัวเอง
ความรู้สึกที่ยิ่งทำก็ยิ่งอยากทำอีก ชวนให้ติดใจไม่ธรรมดา