หลังจากตกลงเวลาและสถานที่สำหรับไปเล่นเซิร์ฟกับปิ้งบาร์บีคิวกันในวันพรุ่งนี้เรียบร้อยแล้ว หานซวงกับเวินอี้ก็โบกมือลาเหอเจิ้นอวี่ ก่อนแยกย้ายกันไป
เวินอี้มองรถของเหอเจิ้นอวี่แล่นจากไป ก่อนหันไปถามหานซวง “พรุ่งนี้เธอจะนัดกลุ่มไปเล่นเซิร์ฟกับปิ้งบาร์บีคิวจริง ๆ เหรอ?”
หานซวงกะพริบตาปริบ ๆ “จริงสิ ฉันวางแผนเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้ว เธอไปไหม?”
เวินอี้ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว “เธอพูดขนาดนั้นแล้ว ฉันไม่ไปก็คงไม่ได้แล้วล่ะ”
หานซวงยิ้ม “ถ้าให้ฉันพูดนะ พี่เหอสนใจเธอแน่ ๆ ตอนแรกฉันเห็นเขายังลังเลอยู่เลย แต่พอได้ยินฉันบอกว่าเธอไปด้วย เขาก็ตกลงทันที”
“เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เวินอี้ถอนหายใจ “เขาสนใจฉันก็จริง แต่ไม่ได้แปลว่าฉันจะสนใจเขาด้วย”
หานซวงถามอย่างแปลกใจ “หืม? ทำไมล่ะ เธอไม่ได้คิดอะไรกับเขาเหรอ?”
เวินอี้ตอบ “ตอนนี้ยังไม่มี”
ได้ยินแบบนั้น หานซวงก็ลูบจมูก “ก็ได้ ดูเหมือนฉันจะหวังดีแต่กลับทำเรื่องเสียแล้วสิ”
“เธอบอกว่าชอบผู้ชายอ่อนโยน เอาใจใส่ มีจิตสำนึก และมีทัศนคติถูกต้อง ฉันมองว่าพี่เหอก็คล้ายผู้ชายแบบนั้น เลยคิดว่าเธออาจสนใจผู้ชายสไตล์นี้”
เวินอี้ “……”
“ช่างเถอะ ไม่พูดแล้ว เขาเองก็ไม่ได้บอกว่าสนใจฉัน สงสัยเธอจะคิดไปเอง”
หานซวง “ไม่มีทาง ลางสังหรณ์ของฉันแม่นมาก”
เวินอี้ได้แต่เปลี่ยนเรื่องอย่างจนใจ “ไม่ใช่ว่าจะไปดูหนังกันเหรอ? ไปกันเถอะ”
หานซวงตอบรับทันที “ได้ ดูหนังเสร็จเรายังต้องไปซื้อชุดว่ายน้ำอีกสองสามชุดนะ พรุ่งนี้จะไปปิ้งบาร์บีคิวที่ชายหาด ไม่มีชุดว่ายน้ำจะใส่ได้ยังไง”