เบื้องหลังเวินอี้คือกำแพงเย็นเฉียบ เบื้องหน้าคือร่างชายหนุ่มที่แผ่ไอร้อนผ่าว
ร่างบอบบางอ่อนนุ่มของเธอถูกหนีบอยู่ตรงกลาง จะถอยก็ไม่ได้ จะเดินหน้าก็ไม่ไหว
ปลายจมูกได้กลิ่นอายบุรุษเย็นเยียบที่คุ้นเคยและหอมกรุ่น
เธอเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาดำลึกล้ำสงบนิ่งของชายหนุ่ม
ดวงตาดำสนิทของเขาจับจ้องเธอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายถูกแสงสลัวขับให้เห็นเค้าโครงเด่นชัดและคมกริบ ยากจะหยั่งถึง
เวินอี้อดประหม่าไม่ได้ กลืนน้ำลายหลายครั้ง ลมหายใจก็เริ่มถี่กระชั้น
“หานมู่เฉิน คุณ... คุณจะทำอะไร?”
หานมู่เฉินก้มมองเธอ ก่อนย้อนถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย “แล้วคุณล่ะ แอบทำอะไรลับหลังผม?”
“ฉัน...”
เวินอี้ชะงักไปชั่วครู่ กัดริมฝีปากแล้วตอบตามตรง “ฉันจะไปปิ้งย่างริมทะเล”
เกิดอะไรขึ้นกัน เขาทำท่าราวกับจะมาเอาเรื่องเธออย่างนั้นแหละ มองแล้วน่ากลัวชะมัด
ดวงตาดำสนิทของหานมู่เฉินกวาดสำรวจเวินอี้อย่างละเอียดตั้งแต่หัวจรดเท้า
วันนี้เธอสวมเดรสสายเดี่ยวลายดอกไม้สีสดใส ดูน่ารักสดชื่น มัดผมเป็นหางม้าสองข้าง ปล่อยลงมาด้านหน้าซ้ายขวา สวมหมวกฟางที่มีดอกไม้กลัดไว้ตรงกลาง
ใบหน้าสวยละมุน ผิวขาวเนียนใส