ทันทีที่ร่วงลงบนโซฟา เวินอี้ก็ได้หายใจหายคออยู่ครู่หนึ่ง
ร่างร้อนผ่าวของชายหนุ่มทาบทับลงมา เขายังคิดจะทำขั้นต่อไป
เวินอี้รีบยกมือดันแผงอกแน่นแข็งของเขาไว้
“เดี๋ยวก่อน ฉันอยากอาบน้ำ”
หานมู่เฉินชะงักไป สายตาลึกล้ำจับจ้องเธอ
เวินอี้กลืนน้ำลายอย่างประหม่า “วันนี้เล่นมาครึ่งค่อนวันแล้ว ฉันเหงื่อออกเต็มตัว แถมยังมีทรายติดเต็มตัว อาบน้ำให้สะอาดก่อนดีกว่า”
หานมู่เฉินเลิกคิ้ว “ก็จริง เดี๋ยวต้องใช้ปากด้วยนี่”
เวินอี้หน้าแดง อดผลักเขาออกไม่ได้ ก่อนจะคิดวิ่งไปห้องน้ำ
แต่ชายหนุ่มเอื้อมมือคว้าข้อมือเธอแล้วดึงกลับมา จนเธอชนเข้ากับอกเขา
เธอเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาลึกล้ำเกินหยั่งของเขา
เขาพูดว่า “อาบด้วยกัน”
เวินอี้หายใจติดขัดขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนปฏิเสธโดยไม่ทันคิด “ไม่ต้อง ฉันอาบเองได้”
“ฉันรอไม่ไหวแล้ว”
หานมู่เฉินอุ้มเธอขึ้นตรง ๆ มือทั้งสองรองก้นเธอไว้ ในท่าอุ้มเหมือนเด็กทารก