เวินอี้กลืนน้ำลาย คำพูดของชายหนุ่มทำให้หัวใจเธอเต้นรัว
ที่ว่าเมื่อทำบ่อยเข้าก็จะเบื่อ หมายความว่ายังไงกัน?
หมายความว่าเธอต้องทำเรื่องอย่างว่ากับเขาให้มากขึ้นอย่างนั้นเหรอ?
เขายังบอกว่าจะไม่เล่าให้คู่หมั้นของเธอฟังอีก เธอควรขอบคุณเขาด้วยไหม?
แค่คิดว่าตัวเองต้องทำเรื่องอย่างนั้นกับเขาอีก ใจก็เต็มไปด้วยความอับอายแล้ว
ใบหน้าเธอร้อนผ่าวจนแทบจะลุกเป็นไฟ กัดริมฝีปากแล้วใช้สองมือดันอกเขาเบา ๆ “ฉันบอกแล้วไงว่าขอเวลาคิดหน่อย”
หานมู่เฉินมองใบหน้าแดงระเรื่อของเธอ พลางเลิกคิ้วแล้วนับวันในใจ “สามวันที่คุณพูดถึงผ่านไปแล้วสองวัน เวลาของคุณเหลือแค่พรุ่งนี้วันเดียว”
เวินอี้: “……”
ไม่นึกเลยว่าเวลาจะผ่านไปเร็วขนาดนี้
โทรศัพท์เขายังไม่ได้คืนมาเพื่อลบรูปก็ช่างเถอะ เธอยังเผลอไปมีอะไรกับเขาอีกจนได้
แย่แล้ว เธออยากหนีแทบแย่ แต่กลับหนีไม่พ้น
เธอกัดริมฝีปาก “วันเดียวก็วันเดียว อย่างน้อยวันนี้คุณห้ามทำอะไรเกินเลยกับฉันอีก”
ถูกเขาทำเอาเหนื่อยตั้งหลายครั้ง ร่างกายเธอก็ต้องการพักผ่อนเหมือนกัน
หานมู่เฉินยกมุมปาก บีบแก้มเธอเบา ๆ “ได้ ตามใจคุณสักครั้งก็แล้วกัน”
อย่างไรเธอก็หนีไม่พ้นอยู่ดี
เวินอี้: “……”
เธอต้องขอบคุณเขาที่ตามใจเธอสักครั้งด้วยหรือไง?
หานมู่เฉินปล่อยเอวเธอ แล้วค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น “วันนี้ไม่ต้องไปทำงาน ผมอนุญาตให้ลาหยุดหนึ่งวัน จะได้พักผ่อนให้เต็มที่”
“เมื่อคืนผมไม่ได้เบามือ ขาคู่นี้ของคุณคงเดินไม่สะดวก”