ใบหน้าของเวินอี้แดงก่ำไปหมด แม้แต่ปลายหูก็แดงระเรื่อ
เธอพองแก้ม ดูเหมือนทั้งโกรธทั้งอับอาย
「หานมู่เฉิน ถ้าคุณพูดเหลวไหลอีกคำเดียว ฉันจะไม่รายงานคุณแล้วนะ!」
หานมู่เฉินยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ 「โอ้ คุณหนูตัวน้อยขู่คนเป็นแล้วนี่ ดีจริง มีพัฒนาการนะ」
เวินอี้ 「……」
อยากตบหน้าอวดดีลำพองนั่นสักฉาดจริง ๆ
เธอฮึดฮัด 「มีธุระอะไรอีกไหม? ถ้าไม่มีฉันวางสายแล้วนะ」
「มี」
เวินอี้ถามอย่างระแวง 「คุณมีธุระอะไรอีกล่ะ?」
หานมู่เฉินเอ่ย 「ขยับโทรศัพท์ออกไปหน่อย」
「ทำไม?」
เวินอี้ไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมขยับโทรศัพท์ออกห่างเล็กน้อย
「หันกล้องมาทางตัวเอง」
เวินอี้ทำตามโดยไม่ทันคิด
「แบบนี้เหรอ?」
เธอเบิกตากลม มองสำรวจตัวเองบนหน้าจออย่างละเอียด แล้วยังจัดผมที่ยุ่งเล็กน้อยด้วย ไม่รู้ว่าตรงไหนของการแต่งกายหรือบุคลิกดูไม่เรียบร้อยหรือเปล่า
ใบหน้าสวยประณีตของหญิงสาวมีขนตางอนยาว ดวงตาใสสะอาด ผิวขาวนวล เนียนนุ่ม ละมุนลื่น ภายใต้แสงไฟยังเห็นขนอ่อนบาง ๆ ยามมองกล้อง เธอดูอ่อนหวานน่ารักและเปี่ยมไปด้วยความสดใสของวัยสาว
หานมู่เฉินถูกท่าทีของเธอทำให้หัวเราะออกมา เธอรู้ตัวไหมว่าตอนนี้เชื่อฟัง อ่อนโยน น่ารัก และว่าง่ายขนาดไหน?
「คืนนี้ทำไมแต่งตัวมิดชิดขนาดนี้?」
เวินอี้เพิ่งอาบน้ำเสร็จได้ไม่นาน บนตัวจึงสวมชุดนอนผ้าฝ้ายนุ่มสีส้มเหลือง คอกลม แขนยาวขายาว
ปิดทุกส่วนที่ควรปิด และแม้แต่ส่วนที่ไม่จำเป็นต้องปิด
เวินอี้เพิ่งเข้าใจในทันที ที่แท้เขาให้เธอขยับกล้องออกห่างก็เพราะอยากดูว่าเธอสวมชุดนอนแบบไหนนี่เอง