เวินอี้มาถึงชายหาดที่นัดหมายไว้พร้อมกับหานมู่เฉิน
หานซวงแวะมาสำรวจบริเวณชายหาดแห่งนี้ล่วงหน้าแล้ว แถวนี้ไม่ค่อยมีคน น้ำทะเลก็ใสสะอาด
หานซวงกับเพื่อนอีกหลายคนตั้งเตาย่างบาร์บีคิวไว้เรียบร้อยแล้ว ทั้งยังกางเต็นท์หลังใหญ่ขึ้นมาด้วย
ภายในเต็นท์มีทั้งผักและเนื้อสัตว์สำหรับย่างบาร์บีคิว เบียร์ เครื่องดื่ม น้ำผลไม้ เรียกได้ว่ามีครบครัน แถมยังมีเครื่องปรับอากาศเคลื่อนที่กับเครื่องทำความเย็นอีกอย่างละเครื่อง
พอลงจากรถ เวินอี้ก็ไม่สนใจหานมู่เฉินที่ตามมาข้างหลัง เธอยกมือกดหมวกที่แทบจะปลิวไปตามลมทะเล แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ไปบนผืนทราย
“ซวง ขอโทษนะ ฉันมาช้าไปหน่อย”
เธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวลายดอกไม้ พลันลมทะเลพัดมาเป็นระลอก กระโปรงก็พลิ้วไหว ขาเรียวขาวเนียนก้าวฉับ ๆ มองจากไกล ๆ ราวกับภูตดอกไม้ที่กำลังเริงระบำ
หานมู่เฉินเดินตามหลังเธอไปอย่างไม่รีบร้อน เมื่อเห็นร่างบอบบางที่เคลื่อนไหวอย่างร่าเริง มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
พอเห็นเวินอี้ หานซวงก็รีบวิ่งเข้าไปกอดเธอแน่น
“ไม่เป็นไร เธอมาถึงจังหวะพอดีเลย”
เธอมองไปด้านหลังเวินอี้ “เอ๊ะ ทำไมมาคนเดียวล่ะ?”
“พี่เหอไม่มาด้วยเหรอ?”
เวินอี้เม้มริมฝีปาก “ฉัน...มาพร้อมพี่ชายเธอน่ะ...”
หานซวงชะงัก พี่ชายเธอเหรอ?
เธอเงยหน้ามองไป แล้วก็เห็นหานมู่เฉินอยู่ไม่ไกลจริง ๆ เขาสวมเสื้อลายดอกไม้กับแว่นกันแดดสีดำ ดูราวกับผีเสื้อหลากสีที่กำลังอวดโฉมไปทั่ว
หานซวงขมวดคิ้ว “พี่ไม่ชอบมาสังสรรค์กับเพื่อนฉันไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ ๆ ถึงมาได้ล่ะ?”
แถมยังแต่งตัวฉูดฉาดขนาดนี้
ถ้าไม่รู้จักกัน คงนึกว่าเขาตั้งใจมาหว่านเสน่ห์ใส่ใครสักคน
หานมู่เฉินสวมเสื้อลายดอกไม้สีแดงสลับเขียว ปลดกระดุมตรงคอเสื้อออกสองเม็ด เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่ชวนมอง