เวินอี้สะดุ้งเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าชุดว่ายน้ำกระโปรงที่เธอซื้อมา จะถูกผู้ชายย่ำยีจนยับเยินแบบนี้
ที่แย่กว่านั้นคือ เธอถูกเขาลูบไล้ไปทั่ว จนต่อต้านไม่ไหว
ชายหนุ่มจูบริมฝีปากเธอ ก่อนจะจูบแก้ม จูบใบหู แล้วไล่ลงไปถึงไหปลาร้า…
เวินอี้รู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน การหยอกเย้าของเขาทำให้เธอทรมานจนแทบทนไม่ไหว
เธอเม้มริมฝีปาก แก้มแดงระเรื่อ “เร็วหน่อยได้ไหม…”
หานมู่เฉินเงยหน้าขึ้นจากอกเธอ ใบหน้าคมเข้มที่ชวนให้รู้สึกถึงแรงกดดัน บัดนี้เต็มไปด้วยแรงปรารถนาจนชวนใจสั่น
เสียงของเขาแหบพร่า ทั้งอดกลั้นและเย้ายวน
“รีบร้อนแล้วหรือ?”
เวินอี้เบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองเขา
หานมู่เฉินคลายมือเธอ แล้วจับมือทั้งสองข้างของเธอไปวางบนอกแน่นกระชับของตน
“ช่วยถอดเสื้อให้หน่อย”
มือของเวินอี้สัมผัสอกเขาผ่านเสื้อผ้าที่เปียกชุ่ม อุณหภูมิผิวของเขาร้อนผ่าวจนชวนตกใจ
เธออุทาน “ทำไมร้อนขนาดนี้?”
หานมู่เฉินหัวเราะเสียงต่ำ “ลองเดาสิ”
เวินอี้ไม่คิดจะเดา ทั้งยังอายเกินกว่าจะถอดเสื้อให้เขา นิ้วมือจึงสั่นน้อย ๆ ก่อนหดกลับ
หานมู่เฉินคว้ามือเธอไว้ แล้ววางกลับลงที่เดิม
“ถ้าช่วยถอดให้ จะมีรางวัล”
เขาจุดประกายความอยากรู้อยากเห็นของเวินอี้ขึ้นมา “รางวัลอะไร?”
หานมู่เฉินก้มลง แนบริมฝีปากบางเข้ากับใบหูเธอ “รางวัลที่จะทำให้เธอสุขสมอย่างเต็มที่”
“คุณ…”
คำพูดยั่วเย้าของเขาทำให้ใบหน้าเวินอี้แดงจัด
เธอออกแรงผลักเขาอย่างอ่อนแรง “คนลามก!”
สำหรับผู้ชายแล้ว นี่ไม่ต่างอะไรกับการผลักไสเพื่อให้ไล่ตาม
เขาประคองใบหน้าเธอไว้ ก่อนก้มลงจูบริมฝีปากอีกครั้ง
ขณะเดียวกันก็ใช้มือดึงเสื้อผ้าของตนออก
ทันทีที่กางเกงของชายหนุ่มร่วงลงพื้น ศึกใหญ่ก็พร้อมปะทุ…
ไม่นานนัก เสียงที่ทำให้คนฟังหน้าแดงใจเต้นก็ลอยออกมาจากห้องน้ำ