เมื่อโจวอู่หยิบเสื้อผ้าชั้นในและชั้นนอกออกมาสองชุด มังกรสาวจอมพลังที่นอนอยู่ก็รู้สึกพิกลพิการอย่างมาก เพราะเสื้อผ้าพวกนั้นมีสีสันสดใส เห็นได้ชัดว่าเป็นของสำหรับผู้หญิง
และที่นี่ นอกจากตัวเองที่เป็นผู้หญิงแล้ว ก็ดูเหมือนจะไม่มีผู้หญิงคนอื่นอีกนี่นา?
"คุณชาย คุณชาย เสื้อผ้าพวกนี้ให้ข้าสวมหรือไม่?"
มังกรสาวจอมพลังดวงตาเป็นประกายขึ้นมา ถ้าหากให้ตัวเองล่ะก็ ตนอาจจะมีโอกาสจัดการเขาได้แล้ว ถึงตอนนั้นจะต้องกินเขาให้ได้
โจวอู่ขมวดคิ้วครุ่นคิด "เสื้อผ้าเป็นของที่ซื้อมาให้เจ้าจริง ๆ แต่สภาพเจ้าเช่นนี้...ช่างไม่เรียบร้อยเอาเสียเลย!"
โจวอู่แทบจะมองไม่ลง เพราะเมื่อมองไปเมื่อไร หัวใจดวงน้อย ๆ ของเขาก็เต้นระรัวอย่างรุนแรง
"ขอบคุณคุณชาย ขอบคุณคุณชาย เช่นนั้น...เช่นนั้นข้าจะสวมได้อย่างไร?" มังกรสาวจอมพลังยังมีเล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อย
รู้ว่าการจะสวมเสื้อผ้าก็ต้องให้แก้มัดเชือกให้
"ข้าสามารถแก้มัดให้เจ้า เจ้าสวมเสื้อผ้าเอง แต่ถ้าเจ้ากล้าแสดงท่าทีไม่เป็นผลดีต่อข้าแม้แต่น้อย ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ"
โจวอู่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ามีอาชีพอะไร?"
"ไม่ทราบ กล้าถามคุณชายว่ามีอาชีพอะไร?" มังกรสาวจอมพลังถามด้วยความสงสัย
"เป็นคนฆ่าหมู สิ่งที่ข้าถนัดที่สุดคือการถลกหนังและชำแหละเอ็น แม้ไม่เคยฆ่ามังกร แต่คาดว่าการถลกหนังมังกรและชำแหละเอ็นมังกรน่าจะมันสะใจยิ่งกว่า!"
มังกรสาวจอมพลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรง มนุษย์ตัวเล็กนี่เป็นถึงเพชฌฆาตเชียวหรือ?
"ไม่กล้า ไม่กล้า"
นางฝืนยิ้ม "คุณชายสามารถซื้อเสื้อผ้ามาให้ข้า นี่เป็นบุญคุณ เผ่ามังกรของข้าให้ความสำคัญกับการตอบแทนบุญคุณที่สุด มีบุญคุณต้องตอบแทน ดังนั้นแล้วยังจะทำร้ายคุณชายอีกหรือ? ไม่มีทาง"
"หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นเถิด ข้าจะแก้มัดให้เจ้า เจ้าสวมเสื้อผ้าเอง" โจวอู่พูดพลางเดินเข้าไปข้างกายนาง แล้วเริ่มแก้เชือก
และในตอนนี้ มังกรสาวจอมพลังกลับว่านอนสอนง่าย ไม่ได้แสดงท่าทีร้อนรนแต่อย่างใด
เมื่อโจวอู่แก้เงื่อนตีนหมูสุดท้ายออก เขาก็ดึงเชือกแล้วกระโดดถอยหลังอย่างรวดเร็ว!
มือของมังกรสาวจอมพลังขยับเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าโจมตี
มดน้อยนี่ช่างเจ้าเล่ห์ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่ดีที่สุดในการลงมือ
"สวม" โจวอู่ยืนอยู่ห่าง ๆ มองนาง "อย่าชักช้า"
"โอ้~" มังกรสาวจอมพลังดูเหมือนจะเขินอายเล็กน้อย เดินไปที่กองเสื้อผ้าแล้วสวมขึ้น
โจวอู่ซื้อเสื้อชั้นนอกสองชุด เสื้อชั้นในสองชุด เสื้อชั้นในเป็นชุดชั้นในแบบรัดรูป เสื้อชั้นนอกเป็นเสื้อกันหนาวและกางเกง
นางก็ไม่โง่เลย รีบสวมเสื้อชั้นในและชั้นนอกเรียบร้อย จากนั้นยังหมุนตัว一圈อีก "คุณชาย ข้าสวยหรือไม่?"
โจวอู่รู้สึกไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย นี่มันไม่ใช่แค่สวย แต่สมบูรณ์แบบต่างหาก เขาไม่เคยเห็นนางมังกรที่สวยเช่นนี้มาก่อน
มังกรสาวจอมพลังเห็นใบหน้าแดงก่ำของโจวอู่ ก็ยกคอขึ้นอย่างภาคภูมิใจ คิดถึงตอนนางอยู่ในเผ่ามังกร นางเป็นถึงองค์หญิงที่งดงามที่สุดในเผ่า ดังนั้นเมื่อเห็นสีหน้าของมนุษย์น้อยนั่นนางก็รู้ว่า มนุษย์น้อยถูกความงามของนางทำให้ตะลึงแล้ว
"จริงสิ คุณชาย ข้า...อนิจจา ทำไมปวดหัวจัง..." พูดพลาง มังกรสาวจอมพลังก็ยกมือขึ้นกุมศีรษะ ทำท่าเหมือนจะล้มลง!
โจวอู่ตะลึง แล้วก็จะเดินเข้าไปประคอง!
แต่ขณะที่กำลังยกเท้าขึ้นก็รู้สึกผิดปกติ ตัวเองไม่ได้ท่องคาถาเลย นางจะปวดหัวได้อย่างไร!
"อนิจจา..."
ในตอนนี้ มังกรสาวจอมพลังล้มลงแล้ว "คุณชาย ข้าปวดหัวมาก ปวดมาก โอ๊ยยยย~" นางกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้น เหมือนปวดหัวจนแทบคลั่งจริง ๆ?
โจวอู่ถูกนางทำเอางงไปหมด ให้ตายสิ นี่มันยังเป็นพวกชอบแสดงอีก
"ปวดหัวใช่ไหม? ใช้พิษแก้พิษก็ไม่ปวดแล้ว!"
จู่ ๆ โจวอู่ก็ขบกราม แก้มขบด้วยความเด็ดเดี่ยว มังกรสาวจอมพลังนี่ยังคงจดจำเรื่องจะกินเขาอยู่ มิฉะนั้นคงไม่แกล้งปวดหัว!
ก็โชคดีที่การแสดงของนางแย่มาก...
"ดัว~"
โจวอู่ตะโกนขึ้นเสียงดัง จากนั้นมังกรสาวจอมพลังก็ดีดตัวลุกขึ้นยืน "คุณชาย ข้าไม่ปวดแล้ว ไม่ปวดแล้ว อย่าท่อง อย่าท่อง..."
"ดัว ดัว ดัว ดัว ดัว~"
โจวอู่จะฟังคำพูดของมังกรร้ายนี่ได้อย่างไร มังกรร้ายนี่กินคนเป็นนะ หากตอนนี้เขาใจอ่อน รอให้ถึงตอนมังกรสาวกินเขา เขาจะร้องไห้ยังหาจังหวะไม่เจอ
มังกรสาวจอมพลังถูกคาถาที่ต่อเนื่องของเขาทำเอาปวดหัวจนแทบคลั่ง ล้มลงบนพื้นแล้วกลอกตาไปมาอีก
โจวอู่เห็นนางอ่อนแรงลง จึงรีบมัดนางอีกครั้ง คราวนี้ผูกเงื่อนตีนหมูถึงยี่สิบเงื่อน!
มังกรสาวจอมพลังทุกข์ใจจนอยากร้องไห้ เจ้าตัวน้อยนี่ใจร้ายจริง ๆ ตนเองก็ไม่ได้แสดงว่าจะกินเขา ไฉนเขาจึงมัดตนอีกเล่า?
"ถ้ายังกล้าไม่เชื่อฟังอีก ข้าจะโยนเจ้าเข้าไปในโลง ให้เจ้าออกมาไม่ได้อีกเลย" โจวอู่ขู่
"ไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าแล้ว คุณชาย ข้าผิดไปแล้ว..." คราวนี้นางร้องไห้จริง ๆ ร้องไห้ด้วยความน้อยใจ
โจวอู่ก็ไม่สนใจนาง แต่หันไปขึงตาใส่แล้วตวาด "ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ห้ามพูด ถ้าเจ้าส่งเสียง ข้าจะท่องคาถา"
"อื้ม อื้ม อื้ม" มังกรสาวจอมพลังหุบปากสนิท พยักหน้าติด ๆ กัน
โจวอู่สูดลมหายใจลึก จากนั้นนั่งขัดสมาธิ ยกฝ่ามือทั้งห้าแหงนขึ้นสู่ฟ้า
เขาต้องเร่งฝึกฝนแล้ว
วิชาลมปราณพ่านอู่หลี่ถูกขับเคลื่อนรอบแล้วรอบเล่า และเมื่อลมปราณดำเนินไป โจวอู่ก็รู้สึกได้มากขึ้นทุกทีว่าสภาพร่างกายนั้นดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับมีเรี่ยวแรงที่ใช้ไม่หมด
ผ่านไปไม่รู้ว่านานเท่าใด จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าเส้นลมปราณทั่วร่างราวกับเดือดพล่าน จากนั้นเขาก็กระโดดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั่วร่างส่งเสียงดังเปรี๊ยะ ๆ และเขาก็ชกหมัดออกมาหนึ่งหมัด!
"ฟิ้ว~" หมัดนี้เขาเหมือนเห็นคลื่นพลังถูกซัดออกไป แข็งแกร่งยิ่งนัก
ขั้นแรกของการฝึกฝน บ่มเพาะเส้นลมปราณสำเร็จ ต่อไปก็จะเริ่มเข้าสู่ขั้นรวมลมปราณอย่างเป็นทางการ
"อืม เพิ่งผ่านไปสิบสองชั่วโมงเอง" โจวอู่ดูโทรศัพท์มือถือ พบว่าเพิ่งผ่านไปเพียงสิบสองชั่วโมงเท่านั้น
และในสิบสองชั่วโมง เขากลับบ่มเพาะเส้นลมปราณได้สำเร็จ แม้นี่จะเป็นก้าวแรกบนเส้นทางการฝึกฝน แต่เขาก็ก้าวแรกนี้ออกมาได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้
"โอ๊ะ? โทรศัพท์มือถือยังมีสัญญาณอีก?"
ในตอนนี้ จู่ ๆ โจวอู่ก็พบว่า ภายในตำหนักนี้โทรศัพท์มือถือกลับมีสัญญาณหนึ่งขีด แม้จะอ่อนมาก แต่ก็มีสัญญาณอยู่จริง!
เขาคิดเล็กน้อย ที่นี่ไม่ใช่พื้นที่ห่างไกลผู้คน ตลอดทางเขายังเห็นเสาสัญญาณของจีนโมบายล์และไชน่ายูนิคอมหลายต้น ดังนั้นแม้ว่าที่นี่จะเป็นตำหนักเซียน แต่ก็ถูกสัญญาณจากโลกมนุษย์ครอบคลุม
"อืม หิวแล้ว ไปทำอาหารกิน" โจวอู่กวาดตามองมังกรสาวจอมพลังที่กำลังจ้องตาโตมองดูเขา แล้วจึงเริ่มต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
ถึงจะมีข้าวสาร แต่ทำกินมันยุ่งยากเกินไป
ไม่นาน บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งห่อก็ถูกต้มสุก ใส่ไส้กรอกและไข่ลงไปด้วย หอมกรุ่นอบอวลไปทั่วห้อง!
มังกรสาวจอมพลังได้กลิ่นหอมเนิ่นนานแล้ว น้ำลายไหลย้อยถึงชายเสื้อ
เมื่อโจวอู่ตักเส้นขึ้นมา แล้วเริ่มกินคำโต ๆ มังกรสาวจอมพลังก็อดใจไม่ไหวในที่สุด "คุณชาย ข้าหิว คุณชายขอร้องล่ะ หอมมากเลย ข้าก็อยากกิน..."
โจวอู่กลอกตาใส่นาง "เจ้าไม่ใช่กินแต่คนหรอกหรือ? จะมากินบะหมี่ทำไม?"
"แต่ว่า..."
มังกรสาวจอมพลังตาแดงขึ้น ฟังเสียงโจวอู่ซดบะหมี่ฟืดฟาด ทั้งกลิ่นหอมนั้นก็ลอยมา นางก็กลืนน้ำลายดังเอื้อก
ส่วนโจวอู่ที่จริงแล้วในขณะที่กำลังกินก็ใช้หางตามองนางไปด้วย เมื่อเห็นท่าทางนางกลืนน้ำลายก็กลับรู้สึกสงสารขึ้นมา จึงเริ่มต้มใหม่อย่างไม่ค่อยพอใจนัก
ประเดี๋ยวหนึ่ง บะหมี่อีกชามที่ใส่ไข่ใส่ไส้กรอกก็ต้มสุก โจวอู่ยกชามมาข้างกายนาง "อ้าปาก อย่ากลัวร้อนนะ!"
"ไม่กลัว ไม่กลัว เท...เท...เทเข้ามาเลย..." ปากของมังกรสาวจอมพลังอ้าจนกว้างเท่าไข่ห่าน นางจะให้โจวอู่เทบะหมี่ร้อน ๆ ทั้งชามใส่ปากนางเลย
โจวอู่แม้ลึก ๆ ในใจจะเป็นคนเหี้ยม แต่ที่จริงแล้วใจอ่อนมาก ดังนั้นแล้วเขาจะทำอย่างนั้นกับบะหมี่ร้อน ๆ ที่เพิ่งต้มเสร็จได้อย่างไร?
"เทอะไรกัน? ลวกตายกันพอดี กินช้า ๆ" โจวอู่ไม่คิดจะปล่อยนาง แต่ค่อย ๆ ป้อนนางคำต่อคำ!
"ฮือ ๆ ๆ...หกพันปีแล้ว ข้าไม่ได้กินอะไรเลยมาหกพันปีแล้ว อร่อยเหลือเกิน อร่อยเหลือเกิน คุณชาย เท...เท!"
"เทอะไรกัน"
โจวอู่ถูกมังกรโง่นี่ทำให้หัวเราะทั้งโกรธ "กินช้า ๆ เถอะน่า เทลงไปทีเดียวหมด แล้วจะได้ลิ้มรสชาติหรือ?"
"ก็จริง ขอบคุณคุณชาย ท่านเป็นคนดี!" มังกรสาวจอมพลังออกบัตรคนดีให้โจวอู่
โจวอู่จะดีหรือเลวก็ไม่สำคัญหรอก เขาเพียงแค่สงสารไม่ได้เท่านั้น เพราะอย่างไรตอนนี้นางก็อยู่ในร่างหญิงสาว มิใช่มังกรร้ายที่น่าชิงชัง
ดังนั้นเมื่อเห็นนางเหมือนลูกหมาตัวน้อย ๆ กำลังกลืนน้ำลายอย่างนั้น เขาจะใจแข็งได้อย่างไร?
ไม่นาน บะหมี่หนึ่งชามถูกนางกินหมด สุดท้ายแม้แต่น้ำซุปก็ยังเลีย ๆ แทบไม่เหลือสักหยด!
"อร่อยเกินไปแล้ว นี่คืออาหารเซียนที่อร่อยที่สุดที่ข้าเคยกินมา คุณชายท่านเป็นเซียนใช่หรือไม่? มีเพียงเซียนเท่านั้นที่ทำอาหารอร่อยเช่นนี้ได้กระมัง?"
"อย่ามาประจบ ข้ายังไม่ได้กินเลย" โจวอู่ยกชามบะหมี่ของตนขึ้นกิน
มังกรสาวจอมพลังมองเขาแล้วยังคงเลียริมฝีปาก ดูเหมือนยังอยากกินอีก
โจวอู่ส่ายหัว ข้าไม่มีเวลาคอยปรนนิบัติเจ้าแล้ว
เขากินบะหมี่เสร็จ เก็บกวาดง่าย ๆ แล้วก็ทิ้งตัวลงในถุงนอน ฝึกฝนตลอดเวลาไม่ได้ ต้องพักผ่อนและทำงานสลับกันไป
เขาคิดถึงเรื่องราวมหัศจรรย์ในสองวันนี้ คิดว่าชีวิตของตนอาจจะเปลี่ยนไปเพราะเรื่องมหัศจรรย์ครั้งนี้ คิดว่าเมื่อตนออกไปแล้ว จะจัดการกับมังกรสาวจอมพลังอย่างไร และอื่น ๆ อีกมากมาย
คิดไปคิดมา เขาก็หลับไป!
มังกรสาวจอมพลังเงี่ยหูฟัง สัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขาที่สม่ำเสมอขึ้น ดวงตาของนางก็ยิ่งเป็นประกายขึ้นเรื่อย ๆ
ถึงเวลาลงมือแล้ว แค่ตัวเองค่อย ๆ เลื้อยคลานไปข้างกายมนุษย์น้อยนี่ แล้วใช้แรงอีกหน่อย งับเดียวก็กัดคอเขาได้ ตอนนั้นเขาคงท่องคาถาไม่ออก ง่าย ๆ ก็จัดการเขาได้!
ถึงตอนนั้น บะหมี่รสเลิศทั้งกล่องนั้นก็จะเป็นของตนเองทั้งหมด!
"อิ ๆ ๆ~" เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็ตื่นเต้นจนห้ามใจไว้ไม่อยู่ จากนั้นร่างก็เริ่มค่อย ๆ เลื้อยคลานเข้าไปหาโจวอู่...