กลุ่มบริษัทเทียนยฺหวิ่น ห้องปฏิบัติการชีวเคมีแห่งหนึ่ง
ชายหกคนใส่ชุดทดลองสีขาวสะอาดเรียงแถวกันยืนอยู่ ที่ตำแหน่งท้ายสุดเป็นชายหนุ่มหน้าตาซูบผอมที่มองไปรอบ ๆ อย่างระแวง
เขาชื่อหลินลั่ว เดือนก่อนได้ข้ามมิติมายังโลกใบนี้ นอกจากชุดที่สวมอยู่บนตัว เขาไม่ได้รับพลังใด ๆ ทั้งสิ้น และก็ไม่มีระบบตื่นขึ้นมาให้เห็นด้วย
ถ้าไม่ดวงดีพอ คงตายในพงรกร้างไปนานแล้ว
เขาเดินตามคนอื่นเข้าห้องปฏิบัติการ มองสภาพแวดล้อมที่แปลกตาลิ้นทั้งหมด ใจเต้นตุบ ๆ ไม่หยุด
ทางเข้ามีรปภ.ตัวโตยืนรักษาการ บรรยากาศอึดอัดจนอ้าปากหายใจแทบไม่ทัน
“หัวหน้าหวังครับ หนูทดลองชุดนี้มาถึงแล้ว”
หวังเทียนอวี่ถอนสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ ลุกขึ้นเดินมาหน้าแถว แล้วมองคนแรก
เขาชี้ไปที่ห้องฉีดยาด้านข้าง เสียงเรียบเย็น “เข้าไป”
คนแรกของแถวเป็นชายผิวคล้ำร่างผอมบาง ราวสามสิบต้น ๆ
“หัวหน้าครับ ทดสอบเสร็จผมกลับบ้านได้เลยใช่ไหม”
“อือ” หวังเทียนอวี่สีหน้าไม่เปลี่ยน
ชายผิวคล้ำดีใจในใจ ขอแค่ทำการทดสอบเสร็จก็จะได้รับเบี้ยเลี้ยงแล้วกลับไป
เขาก้มตัวคำนับหวังเทียนอวี่เล็กน้อย แล้วเดินเข้าห้องฉีดยาที่ประกอบขึ้นจากกระจกกันกระสุนหลายแผ่น
ข้างในมีหมอกับผู้ช่วยรออยู่แล้ว
“แขนขวาขึ้นแขนเสื้อแล้วนอนลงให้ดี” หมอบอก
ชายผิวคล้ำทำตาม นอนลงบนเตียงผ่าตัด
ผู้ช่วยหยิบแผ่นเซ็นเซอร์วัดชีพแบบไร้สายมาแปะที่หน้าผากกับหน้าอก แล้วเช็ดแขนส่วนล่างด้วยสำลีแอลกอฮอล์ ฆ่าเชื้อเฉพาะจุด
ชายผิวคล้ำตึงเครียดชัด ๆ หน้าอกขยับถี่ขึ้น
“อย่าเครียด เดี๋ยวก็จบ”
หมอทั้งปลอบใจชายหนุ่มทั้งคน และใช้กระบอกฉีดดูดยาพันธุกรรมจากขวดตัวยา
“ตัวเร่งยีนส์แหล่งกำเนิดเบต้า-เทลโลเมอเรสลูกผสมรอบนี้เสถียรแค่ไหน” หวังเทียนอวี่ถามนักวิจัยข้าง ๆ
“หัวหน้าหวังครับ จากความล้มเหลวรอบก่อน เราเติมหมู่เมทิลกลายพันธุ์ลงในลำดับเบสที่ 3, 7, 15 และ 24 ใหม่ เพิ่มความเสถียรของสารไป 17.8%”
“หวังว่ารอบนี้จะเห็นผลบ้างนะ ไม่งั้นโครงการต้องถูกเบรก” หวังเทียนอวี่หน้าบูดทั้งคน
การพัฒนาโครงการนี้มานานถึงหกปี เงินลงทุนไปก้อนใหญ่จนประเมินไม่ถูก ช่วงแรกลื่นไหลทุกอย่าง แต่กลับตันหน้าทดลองในมนุษย์
ทุกครั้งที่ใช้กับร่างมนุษย์ก็เกิดปัญหารุมเริง
ปรับปรุงการทดลองกว่าร้อยรอบ ออปติไมซ์เสถียรภาพมาหมด ก็ไม่มีความก้าวหน้า
กระทบการวางตลาดของยาพันธุกรรมชุดนี้หนักมาก
หวังว่าคนหกคนนี้จะทำให้เห็นทางออกสักที
หลินลั่วจ้องชายผิวคล้ำไม่กะพริบตา เขาต้องดูปฏิกิริยาของร่างกายคนนี้ก่อน เพื่อตัดสินว่าจะลงมือทดสอบหรือไม่
ถ้าไม่เกือบตายอดอาหาร เขาก็คงไม่มาทำการทดลองทางคลินิกในมนุษย์แบบนี้
แต่ชาติก่อน เขาเคยรู้จักการทดลองแบบนี้ ยาจะถูกใช้กับมนุษย์ได้เฉพาะเมื่อมันเสถียรมากพอเท่านั้น
ไม่นาน หมอฉีดยาพันธุกรรมเสร็จ ก็พาผู้ช่วยออกจากห้องฉีด
ทั้งคนล็อกประตูจากด้านนอก แล้วเดินมาข้างเครื่องวัด จับตาดูค่าชีพทุกตัวของชายผิวคล้ำ
“อัตราการเต้นหัวใจ: 96 ครั้ง/นาที”
“แหล่งกำเนิดชีวิต (ค่า PM): 21 หน่วย”
“ความเข้ากันได้ของยีนส์: 3.2%”
“ทุกอย่างปกติ”
เมื่อเวลาผ่านไป ค่าตัวเลขบนเครื่องเริ่มเปลี่ยน
“สารเริ่มออกฤทธิ์แล้ว” หมออธิบาย
หวังเทียนอวี่พยักหน้า เขารู้ผลของสารนี้ดีอยู่แล้ว
สารนี้ออกฤทธิ์ต่อเอนไซม์เทลโลเมอเรส เพิ่มระดับการแสดงออกของยีนส์อย่างก้าวกระโดด เพื่อเพิ่มค่า PM ของแหล่งกำเนิดชีวิต
ช่วยให้สิ่งมีชีวิตวิวัฒนาการได้จริง และทดแทนวิธีปลูกถ่ายลำดับยีนส์ภายนอกที่โทษมามาก
สิบนาทีหลังฉีดสารเสร็จ
ชายผิวคล้ำรู้สึกไม่สบายตัวขึ้นมา ร่างกายแย่จนผิดปกติ เขาดิ้นลุกจากเตียงผ่าตัด สองมือกดหน้าอกแน่น หอบหายใจไม่เป็นจังหวะ
เขาโก่งตัวงอ คลานไปรอบประตูกระจก ร้องขอ “รายงานหัวหน้าครับ ผมทรมานมาก ช่วยผมทีได้ไหมครับ”
หวังเทียนอวี่เฉยเมย ไม่มีทีท่าจะให้ใครเปิดประตู เขายืนอยู่ข้างนอก มองข้อมูลการทดลองบนจอคอมเย็นชา
“อัตราการเต้นหัวใจของหนูทดลองหมายเลข 1 พุ่งขึ้นเฉียบพลัน: 118-131-146-165...”
“PM พุ่งสูงสุดถึง 35 หน่วย กำลังถดถอย: 34-29-24-19...”
“ความเข้ากันได้ของยีนส์เพิ่มช้า: 10%-16%-19%...”
“กิจกรรมทางชีวภาพของหนูทดลองหมายเลข 1 กำลังตกอย่างรวดเร็ว”
ชายผิวคล้ำกดหน้าอกแน่น อ้าปากให้กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ อยากสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปสักปอด แต่เขาเหมือนคนจมน้ำ ดิ้นทุกอย่างก็ไร้ผล
จากจังหวะฉีดยาจนถึงตอนชายผิวคล้ำล้มลงไปนอนแน่นิ่งบนพื้น ใช้เวลาเพียง 28 นาที
“PM ของหนูทดลองหมายเลข 1 ทะลุค่าวิกฤตที่คาดไว้ ความเข้ากันได้ของยีนส์สูงสุด 23.1%”
เจ้าหน้าที่สรุปผล
สีหน้าหวังเทียนอวี่แย่มาก ผลการทดลองรอบนี้ดีกว่ารอบก่อนแค่เล็กน้อย แต่ถ้าจะหลอมรวมยาได้เบื้องต้น ความเข้ากันได้ของยีนส์ต้องถึง 45% ขึ้นไป ห่างกันเกินไป
เขากลั้นความโกรธไว้ พูดเพียงสั้น ๆ “คนต่อไป”
........
(แหล่งกำเนิดชีวิต (paramatma, PM) อ้างอิงจากเรื่อง《灵笼》ในบทความนี้เรียกย่อว่า PM เป็นดัชนีสำคัญวัดระดับและความก้าวหน้าของการวิวัฒนาการสิ่งมีชีวิต)