“ทำไมถึงมาหาฉัน?” หลินลั่วไม่ได้ตอบคำถามของอีกฝ่ายตรง ๆ
แม้หวังเหลยจะดีกับเขามาตั้งแต่แรก ทั้งช่วยต่อราคา จัดการใบอนุญาตพำนักชั่วคราวและโรงแรมให้ ตอนนี้ยังชวนเขาเข้าร่วมทีมอีก
แต่เขาไม่เชื่อว่าจะมีใครยอมลงแรงโดยไม่ได้อะไรตอบแทน อีกฝ่ายต้องมีเหตุผลที่ทำทุกอย่างเช่นนี้แน่
เขาต้องรู้ให้ชัดก่อน ถึงจะตัดสินใจขั้นต่อไปได้
สีหน้าหวังเหลยแทบไม่เปลี่ยน น้ำเสียงราบเรียบขณะเอ่ยว่า “จาวย่งเป็นฝีมือคุณใช่ไหม”
สิ้นเสียงนั้น เหงื่อเย็นพลันผุดเต็มแผ่นหลังหลินลั่ว
ระหว่างที่เขาสู้ตายกับจาวย่ง ไม่มีใครอื่นเข้ามา ตามหลักแล้วไม่น่าจะมีคนที่สามรู้เรื่องนี้
“ไม่ต้องเกร็ง ตอนที่ผมหลอมรวมยีนจากภายนอก ผมปลุกความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งขึ้นมา เรียกว่า ‘จมูกวิญญาณ’ มันทำให้ได้กลิ่นที่คนธรรมดาไม่ได้กลิ่น”
หวังเหลยบอกความสามารถของตัวเองออกมาตรง ๆ เห็นได้ชัดว่าให้ความสำคัญกับหลินลั่วมาก
“วันนั้นพวกเราตั้งใจจะไปชวนจาวย่งเข้าทีมชั่วคราว แต่เขาถูกฆ่าตายเสียก่อน แผนของพวกเราเลยพัง”
“ตอนนั้นนอกจากกลิ่นของจาวย่งแล้ว ยังมีกลิ่นอีกกลิ่นหนึ่ง ผมจำมันไว้ได้”
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้
เส้นประสาทที่ขึงตึงของหลินลั่วผ่อนคลายลงเล็กน้อย