ในห้องสลัว ร่างขาวผ่องของหญิงสาวเผยให้เห็นเกือบครึ่ง
มือใหญ่ของชายหนุ่มกลับค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้
“เจียงเยี่ยน อย่า... อย่าทำแบบนี้สิ~”
“ไม่ได้ เจียงเยี่ยน ฉันเป็นคู่หมั้นของลูกพี่ลูกน้องนาย เราทำแบบนี้ไม่ได้นะ~”
ปากบอกว่าไม่เอา
แต่หยางจวี๋หรูกลับนั่งคร่อมอยู่บนตัวเจียงเยี่ยนที่เมาหลับไปแล้ว ทั้งยังฝืนจับมือเขาให้ลูบไล้ร่างกายตัวเอง ก่อนหน้านี้เธอเป็นฝ่ายปลดกระดุมออกไปสามเม็ดแล้ว ผมเผ้ายุ่งเหยิง
เห็นเจียงเยี่ยนยังคงหลับใหลอย่างเมามาย
หยางจวี๋หรูเบ้ปาก
“ขอโทษนะ เจียงเยี่ยน เรือที่ปู่ทิ้งไว้ให้นายคงต้องตกเป็นของเจียงจวินแล้ว”
“ขอแค่เขาได้เรือไป ก็จะยอมแบ่งเงินให้ฉันกับหลี่หมิงคู่หมั้นของฉัน 1,000 หยวน! แถมยังรับปากว่าจะพาหลี่หมิงออกทะเลไปทำเงินด้วย...”
ยังพูดไม่ทันจบ เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
เจียงเยี่ยนลืมตาพรึ่บ หยางจวี๋หรูหน้าถอดสี ยังไม่ทันได้ตอบสนอง มือข้างหนึ่งของเจียงเยี่ยนก็พุ่งเข้าคว้าลำคอขาวเรียวของเธอไว้
ความรู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจทำให้หน้าหยางจวี๋หรูซีดเผือด
เขาตื่นได้ยังไง!
เจียงจวินกรอกเหล้าขาวดีกรีสูงให้เขาตั้งหนึ่งจินไม่ใช่หรือ!
เขาควรจะไม่ได้สติไปตลอดทั้งคืนสิ!
“เจียง... เจียงเยี่ยน ปล่อยฉันนะ นาย... นายทำอะไร! แค่ก ๆ ๆ...”
หยางจวี๋หูรูกลืนหายใจลำบาก
สิ่งที่ทำให้เธอกลัวคือเจียงเยี่ยนไม่มีท่าทีเมาเลยสักนิด หรือเขาจะรู้แล้วว่าถูกวางแผนเล่นงาน?
เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทาง!
“หยางจวี๋หรู ยังจะแกล้งอีกเหรอ?”
เจียงเยี่ยนกวาดตามองหยางจวี๋หรู
ในปี 1999 ผู้หญิงยังแต่งตัวค่อนข้างมิดชิด
แต่หยางจวี๋หรูที่เคยไปเมืองใหญ่มาแล้วกลับแต่งตัวสวยสะดุดตา ทั้งหน้าตาและรูปร่างของเธอก็ดูดีไปหมด
โดยเฉพาะทุนหนา ๆ นี่
จุ๊ ๆ หลี่หมิงไอ้สารเลวนั่นได้กินของดีเกินไปแล้ว
“แกล้งอะไร ฉันแกล้งอะไร แค่ก ๆ...”
“เจียงเยี่ยน! นาย... นายปล่อยมือก่อน ฉันหายใจไม่ออกแล้ว...”
“เลิกแสดงได้แล้ว ดูนั่นสิ”
เจียงเยี่ยนพยักพเยิดไปทางตู้ หยางจวี๋หรูหันไปมอง ชะงักไปหนึ่งวินาทีก่อนจะหน้าซีดเผือด
มีเครื่องบันทึกเสียงรุ่นเก่าวางอยู่ตรงนั้น แถมยัง... กำลังทำงานอยู่!
หรือว่า... เขากำลังอัดเสียง!
มืออีกข้างของเจียงเยี่ยนลูบแก้มเธอเบา ๆ
“หยางจวี๋หรู ตั้งแต่วินาทีที่เธอเข้ามาในห้อง ทุกคำที่พูดในนี้ก็ถูกอัดไว้หมดแล้ว”
หยางจวี๋หรูหน้าเปลี่ยนสี!
เธอไม่รู้เลยว่าก่อนที่เธอจะเข้ามา เจียงเยี่ยนสร่างเมาแล้ว
พูดให้ถูกคือ เจียงเยี่ยนเกิดใหม่ เขาย้อนกลับมาก่อนหยางจวี๋หรูเข้าห้องครึ่งชั่วโมง จึงตั้งเครื่องบันทึกเสียงไว้ล่วงหน้าและรอให้เธอติดกับ
เจียงเยี่ยนยังกังวลว่าการเกิดใหม่จะทำให้เกิดผลกระทบเหมือนผีเสื้อขยับปีกจนอะไรผิดพลาดไป
โชคดีที่หยางจวี๋หรูมาเหมือนกับชาติก่อน
เหมือนชาติก่อนทุกอย่าง เธอยังคิดฉวยโอกาสตอนเขาเมาใส่ร้ายว่าเขาข่มขืน เพื่อบีบบังคับให้เขายกเรือไม้ที่ปู่ทิ้งไว้ให้กับเจียงจวินลูกพี่ลูกน้อง เขาคิดไม่ตกว่าหลี่หมิงเป็นลูกสมุนของเจียงจวินแท้ ๆ แค่เจียงจวินรับปากจะให้เงิน 1,000 หยวนเป็นสินน้ำใจ ก็ยอมให้คู่หมั้นสวยขนาดนี้มาทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง?
หลี่หมิงไม่กลัวหรือไง~
ว่าหยางจวี๋หรูจะถูกเขาทำจริงขึ้นมาน่ะ
เจียงเยี่ยนพูดต่ออย่างสงบนิ่ง
“เธอจะตะโกนว่าถูกข่มขืนต่อก็ได้นะ”
“แล้วฉันจะเอาหลักฐานเสียงไปให้ตำรวจ เรือไม้ที่ปู่ทิ้งไว้ให้ฉันมีมูลค่า 3,000 หยวน ทั้งใส่ร้ายว่าข่มขืนทั้งฉ้อโกง แถมยอดฉ้อโกงยังสูงมาก ลองเดาดูสิ...”
“ถ้าถูกลงโทษทุกข้อหา โดนสักสิบกว่าหรือยี่สิบปีก็คงไม่ยาก”
หยางจวี๋หรูหน้าซีดเผือด เหงื่อเม็ดโตผุดเต็มหน้าผากขาวผ่องในพริบตา
“ไม่เชื่อเหรอ?”
เจียงเยี่ยนปล่อยหยางจวี๋หรู เดินไปข้างเครื่องบันทึกเสียง กดหยุดอัด กรอเทป แล้วกดเล่น
เสียงของหยางจวี๋หรูดังออกมาจากเครื่อง
“เจียงเยี่ยน อย่ามาโทษฉันเลย ใครใช้ให้นายไปหาเรื่องเจียงจวิน ลูกพี่ลูกน้องนายล่ะ ขอแค่หลอกเอาเรือที่ปู่ทิ้งไว้ให้นายมาได้ ต่อให้ขายทิ้งก็ได้เงินหลายพันหยวนแล้ว...”
“แค่ฉันยืนกรานว่านายจะข่มขืนฉัน คนอื่นก็เชื่อฉัน ไม่เชื่อนายหรอก...”
เจียงเยี่ยนหยุดเล่น
เขามองหยางจวี๋หรูที่หน้าซีดเผือดอย่างสนอกสนใจ
“จะฟังต่อไหม? คู่หมั้นของหลี่หมิง~”
พูดจบ
หยางจวี๋หรูก็เริ่มดึงแขนเจียงเยี่ยนพลางอ้อนวอน
“เจียงเยี่ยน ฉันผิดไปแล้ว ทั้งหมดเป็นความคิดของเจียงจวินลูกพี่ลูกน้องนาย เขาให้ฉันใส่ร้ายนายว่าข่มขืน เพื่อหลอกเอาเรือไม้ไป!”
“ฉัน... ฉันบริสุทธิ์นะ! ฉันไม่อยากติดคุก! ปล่อยฉันไปเถอะ!”
บริสุทธิ์งั้นเหรอ?
เจียงเยี่ยนยิ้มเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ
เขาเกิดใหม่กลับมา
ในวันนี้ของชาติก่อน หลังถูกเจียงจวินกรอกเหล้าจนเมา หยางจวี๋หรูก็ใส่ร้ายว่าเขาข่มขืนได้สำเร็จ พอเจียงจวินพาคนบุกเข้ามา เจียงเยี่ยนที่คิดว่าตัวเองเมาจนก่อเรื่องได้แต่ขอโทษ ปล่อยให้พวกนั้นทุบตีและข่มขู่
หลังจากวันนั้น
เรือไม้ที่ปู่ทิ้งไว้ให้เขาก็ถูกเจียงจวินแย่งไป
พ่อแม่ร้องไห้จนแทบขาดใจทุกวัน กลัดกลุ้มจนล้มป่วยและตายตั้งแต่อายุยังน้อย
เจียงเยี่ยนเป็นโรคซึมเศร้าเพราะเรื่องนี้ ต่อมาเขาฆ่าตัวตายตอนอายุ 40 ปี ส่วนครอบครัวของอารองตัวการกับลูกพี่ลูกน้องกลับมีชีวิตดีขึ้นทุกวัน
บ้านฉันพังพินาศ ครอบครัวแตกสลาย แล้วพวกแกมีสิทธิ์อะไรมากินดีอยู่ดี?!
เจียงจวินเป็นตัวการหลัก
แต่หลี่หมิงกับหยางจวี๋หรูคู่หมั้นของมันก็สมควรตายเหมือนกัน!
“ชาติก่อนพวกแกทำให้ครอบครัวฉันแตกสลาย ชาตินี้ฉันกลับมาแล้ว จะปล่อยพวกแกไปง่าย ๆ ได้ยังไง”
เจียงเยี่ยนหัวเราะเย็นชาในใจ
ชาติก่อน หลังหยางจวี๋หรูเข้าห้องเขาไปเกือบสามชั่วโมง เจียงจวินถึงค่อยพาคนมาถึง เพราะไอ้โง่นั่นดื่มเหล้ากับหลี่หมิงจนเมาหลับไป
ยังมีเวลาอีกเยอะ ขอเก็บดอกเบี้ยก่อนแล้วกัน!
เจียงเยี่ยนออกจากห้อง มองต้นการบูรเขียวชอุ่มในลานบ้านแวบหนึ่ง ก่อนจะสอดกลอนประตู
กลับเข้าห้องอีกครั้ง
เจียงเยี่ยนพิงข้างเตียง มองรูปร่างสะดุดตาของหยางจวี๋หรูพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย
“หยางจวี๋หรู เธอวางแผนเล่นงานฉัน แต่ยังอยากให้ฉันปล่อยเธอไป อย่างน้อยก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนบ้างสิ”
“นะ... นายหมายความว่ายังไง?!”
“ก็หมายความว่าตอนนี้ฉันกำลังเดือดมาก ฉันไม่บังคับเธอหรอก จะเลือกยังไงก็อยู่ที่เธอ”
หยางจวี๋หรูนิ่งงัน
ทั้งสายตาและท่าทางของเจียงเยี่ยนแสดงออกชัดเจนขนาดนั้น เธอจะไม่รู้ได้ยังไงว่าเขาอยากเล่นบทแบบไหน เธออยากหนีไป แต่เทปบันทึกเสียงเป็นหลักฐาน เธอไม่อยากเข้าคุก
เธอกัดริมฝีปาก เดินมาข้างเจียงเยี่ยนแล้วค่อย ๆ ย่อตัวลง
“เจียง... เจียงเยี่ยน ฉัน...”
หยางจวี๋หรูอยากพูดอะไรบางอย่าง
แต่เจียงเยี่ยนไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้น
นอกหน้าต่าง ดวงจันทร์สว่างไสวท่ามกลางหมู่ดาวบางตา
เจียงเยี่ยนมองแสงจันทร์ สัมผัสได้ถึงความแข็งแรงของร่างกายวัย 21 ปี กับพละกำลังที่พร้อมใช้ได้ทุกเมื่อ เขารู้สึกแค่ว่าการเป็นหนุ่มนี่มันโคตรดีจริง ๆ
เขาแหงนหน้าสูดหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วค่อยผ่อนลมหายใจยาว
“แม่งเอ๊ย เจียงจวิน ขอบใจนะที่ส่งคู่หมั้นของหลี่หมิงมาให้ พี่ลูกพี่ลูกน้องของแก~~~ สบายตัวสุด ๆ เลยว่ะ”
ความแค้นและความโกรธที่เจียงเยี่ยนสั่งสมมาสองชาติระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่งโดยไม่เก็บกั้นแม้แต่น้อย
......
......
เป็นอย่างที่เจียงเยี่ยนคิดไว้
เจียงจวินกับหลี่หมิง และซุนเหล่าจิ่ว ลูกสมุนอีกคน ต่างเมาหลับไปหมด
กว่าจะตื่นขึ้นมาก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว
“เชี่ย! ทำไมเที่ยงคืนแล้ววะ?!”
“อาหมิง รีบตื่น! แฟนแกไปตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่เรียกพวกเราสักที?”
“หา? จวี๋หรูยังทำไม่สำเร็จอีกเหรอ?”
เจียงจวินรีบปลุกหลี่หมิงกับซุนเหล่าจิ่ว
หลี่หมิงที่มีผมหงอกแซมเต็มหัวทำหน้างงงัน
ทั้งสามรีบร้อนวิ่งไปหน้าบ้านเจียงเยี่ยน
“ทำไมประตูลงกลอนไว้ล่ะ?”
“แม่งเอ๊ย หรือว่าเกิดเรื่องขึ้น?!”
เจียงจวินเริ่มร้อนใจ
แต่คนที่ร้อนใจยิ่งกว่าคือหลี่หมิง ข้างในมีคู่หมั้นของเขาอยู่นะ!
เขานึกถึงความเป็นไปได้ที่ไม่ดีอย่างหนึ่ง จึงไม่ทันคิดอะไร รีบยกมือเคาะประตูเต็มแรง
“เปิดประตู! เจียงเยี่ยน เปิดประตูให้ฉัน!”
“หยางจวี๋หรูอยู่กับแกหรือเปล่า! ไอ้เวร แกคงไม่ได้เอากับคู่หมั้นฉันใช่ไหมวะ! แม่งเอ๊ย เจียงเยี่ยน!”
“เปิดประตู...”
ยังด่าไม่ทันจบ
ประตูไม้ก็ถูกเจียงเยี่ยนเปิดผางออกมา
“แม่งเอ๊ย ใครมาเตะประตูบ้านฉันกลางดึกวะ อยากตายหรือไง!”
มีดทำครัวในมือเขาทำให้เจียงจวินกับหลี่หมิงสร่างเมาทันที
ตอนเปิดประตู ทั้งสามไม่ทันสังเกตว่า
ยอดต้นการบูรเขียวชอุ่มไหวเบา ๆ ไปด้วย
“อาจวิน? อาหมิง เหล่าจิ่ว? ฉันนึกว่าศัตรูมาหาถึงบ้านซะอีก ทำไมเป็นพวกแก?”
“หลบไป!”
หลี่หมิงตาแดงก่ำ ไม่คิดจะอธิบายอะไร
เขาผลักเจียงเยี่ยนแล้วพุ่งเข้าไปในบ้าน อีกสองคนรีบตามไป
ทั้งสามวิ่งไปถึงห้องโถงแล้วผลักประตูเปิดอย่างแรง
แต่กลับไม่เห็นหยางจวี๋หรู ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ ผ้าห่มกองระเกะระกะ แถมยังมีบางจุดเปียกชื้น ราวกับมีใครฉี่รดที่นอน
พวกเขายังไม่ยอมแพ้ รีบตรวจดูทุกห้องอย่างรวดเร็ว
ไม่มีเงาหยางจวี๋หรูเลย
“อาหมิง หยางจวี๋หรูแฟนแกไปไหน?”
“ทำไมมีแต่เจียงเยี่ยนล่ะ?!”
หลี่หมิงกับซุนเหล่าจิ่วก็งงไปหมด
เจียงจวินหันกลับไปมองเจียงเยี่ยนอย่างใจเย็น
“พี่ลูกพี่ลูกน้อง หยางจวี๋หรูไม่ได้มาที่นี่เหรอ?”
“หยางจวี๋หรู? คู่หมั้นของหลี่หมิงน่ะเหรอ พูดบ้าอะไร เธอจะมาอยู่บ้านฉันได้ยังไง... ทะเลาะกันเหรอ?” เจียงเยี่ยนแกล้งทำเป็นเมา พูดจาอ้อแอ้
เจียงจวินขมวดคิ้ว หรือว่าหยางจวี๋หรูไม่ได้มาจริง ๆ?
จากนั้นเขาก็ฝืนยิ้ม
“พี่ลูกพี่ลูกน้อง หลี่หมิงมันร้อนใจไปหน่อย เมื่อกี้เลยเสียงดัง อย่าเข้าใจผิดนะ งั้นพี่พักผ่อนเถอะ พวกเรากลับก่อน”
เจอสถานการณ์แบบนี้ พวกเขาก็ไม่มีหน้าจะอยู่ต่อ
เจียงจวินเอื้อมมือปิดประตูห้องโถงให้
กลับถึงบ้านแล้วเจียงจวินก็ยังสงสัยไม่หายว่าหยางจวี๋หรูหายไปไหน
ซุนเหล่าจิ่วครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยขึ้น
“อาหมิง แกว่าคู่หมั้นแกอาจจะเตรียมใจไม่ทัน แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธแก เลยขี่จักรยานกลับบ้านแม่ไปเลยหรือเปล่า?”
จากตัวเมืองไปหมู่บ้านชิงไห่ไม่ไกลนัก
หลี่หมิงคิดแล้วก็เห็นว่าเป็นไปได้เหมือนกัน
“แม่งเอ๊ย ผู้หญิงนี่ทำเรื่องใหญ่ไม่สำเร็จจริง ๆ”
“พี่จวินวางใจเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะไปบ้านแม่ยาย ดูยังไงฉันก็ต้องช่วยพี่เอาเรือลำนั้นมาให้ได้”
มาถึงขั้นนี้แล้วก็ทำได้แค่นี้
“ไปนอนเถอะ” เจียงจวินพูด
......
หลังเจียงจวินไปแล้ว
เจียงเยี่ยนยกโต๊ะตัวหนึ่งไปไว้ใต้ต้นการบูร เห็นหยางจวี๋หรูที่สวมรองเท้าผ้าลายดอกกำลังปีนลงมาจากต้นไม้ด้วยสองขาขาวเรียวยาว พอเหยียบโต๊ะได้ถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
ยังไม่ทันยืนให้มั่นคง
เจียงเยี่ยนก็ยกเธอพาดบ่าแล้วเดินเข้าบ้านทันที
“เดี๋ยวสิ ไม่ใช่ตกลงกันแล้วเหรอว่าจะปล่อยฉันกลับบ้าน นายก็ได้สนุกตั้งสองชั่วโมงแล้ว ยังจะ... อ๊าย! ไอ้บ้า~ เจียงเยี่ยน นาย... นายจะทำอะไรอีก!”
“ก็เอาสิ”
“???”
ประตูห้องโถงปิดลง
สองชั่วโมงต่อมา
หยางจวี๋หรูออกจากบ้านเจียงเยี่ยน เธอไปเอาจักรยานที่ซ่อนไว้หลังฟ่อนฟางออกมา แล้วปั่นตรงไปทางตัวเมือง ระหว่างปั่นก็รู้สึกน้อยใจ
“จะ... เจียงเยี่ยนบ้าเอ๊ย”
“ไอ้คนเลว! ไอ้คนเลว!”
......
เจียงเยี่ยนนอนพิงข้างเตียง จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบมวนหนึ่ง
เขานึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้
ชาติก่อนมีผู้หญิงคนหนึ่งชื่อเซี่ยเยว่เหอ ทั้งคู่คบกันมาครึ่งปี ถึงขั้นกำลังคิดเรื่องหมั้นหมายอยู่แล้ว แต่เธอกลับพูดขึ้นมาทันทีว่าไม่รักเขาแล้วและขอเลิก เจียงเยี่ยนคิดว่าเธอไปชอบคนอื่น จึงถามไถ่แต่ไม่ได้คำตอบ สุดท้ายก็เลิกกัน
มารู้ทีหลังว่าน้องสาวของเธอป่วยหนัก ต้องใช้เงินค่าผ่าตัด 20,000 หยวน
เธอไม่อยากเป็นภาระเจียงเยี่ยน จึงใช้ข้ออ้างว่าไม่ได้รักเขาแล้วเพื่อเลิกกัน
ตอนนั้นเจียงเยี่ยนถึงเพิ่งรู้ว่าเซี่ยเยว่เหอเป็นผู้หญิงดี ๆ ที่หาได้ยากยิ่ง แต่ทุกอย่างก็สายเกินไป ตอนนั้นเขาเป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรง ไม่มีแรงจะตามเธอกลับมา และไม่อยากเป็นภาระให้เธอด้วย
ต่อมาเซี่ยเยว่เหอเปิดร้าน ทำธุรกิจ ตั้งโรงงานและบริษัท อาศัยความพยายามของตัวเองจนมีทรัพย์สินหลายร้อยล้าน กลายเป็นแรงงานต้นแบบระดับเมือง ผู้ประกอบการดีเด่น นักธุรกิจหญิงยอดเยี่ยม และเศรษฐีนีอันดับหนึ่งของเมือง
“วันนี้เมื่อชาติก่อน เซี่ยเยว่เหอยังพยายามหาเงินค่ารักษาให้น้องสาว อีกสิบวันอาการน้องสาวจะทรุดหนักจนต้องผ่าตัดด่วน แต่เซี่ยเยว่เหอก็ยังรวบรวมเงินค่าผ่าตัดไม่ครบ กว่าจะหาเงินได้ครบก็ผ่านไปอีกสิบวัน แม้การผ่าตัดจะสำเร็จ แต่น้องสาวก็มีโรคเรื้อรังติดตัวเพราะผ่าตัดช้า และป่วยตายตั้งแต่อายุสามสิบกว่า”
“เรื่องนี้กลายเป็นความเจ็บปวดที่เซี่ยเยว่เหอลบเลือนไม่ได้ตลอดชีวิต”
เจียงเยี่ยนกำหมัดแน่น
เซี่ยเยว่เหอเป็นผู้หญิงที่ดี ชาติก่อนเขาทำให้เธอผิดหวัง!
ชาตินี้จะไม่เป็นแบบนั้นอีก!
“ชาตินี้ ฉันจะตามเซี่ยเยว่เหอกลับมาให้ได้!”
“แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้!”
เขาแทบอยากจะไปหาเซี่ยเยว่เหอทันที บอกเธอว่าเขาไม่กลัวเป็นภาระและยินดีหาเงินกับเธอเพื่อรักษาน้องสาว แต่เขารู้ดีว่าถ้ายังหาเงินไม่ครบ ปัญหาก็ไม่ได้รับการแก้ไขจากต้นเหตุ
มีทางเดียวเท่านั้น
หาเงินให้ได้ 20,000 หยวนภายในสิบวัน แล้วเอาเงินไปหาเซี่ยเยว่เหอ
“20,000...”
“ปี 1999 พนักงานในเมืองได้เงินเดือนแค่เดือนละ 700-800 หยวน ทำงานทั้งปียังหาได้แค่หมื่นหยวน ฉันจะหาเงินให้ได้ 20,000 ภายในสิบวันยังไง?”
ในตอนนั้นเอง
แผนที่【แผนที่มหาสมุทร】ก็ปรากฏขึ้นในหัวของเจียงเยี่ยน
แผนที่นี้คมชัดเหมือนกำลังดูโทรทัศน์ ซูมเข้าออกได้ แถมยังดูพิกัดที่แม่นยำของแต่ละจุดได้ด้วย ที่สำคัญที่สุด ดูเหมือนจะเห็นได้จากแผนที่นี้ว่าบริเวณไหนมีปลาอยู่เป็นจำนวนมาก!
บนแผนที่มีตัวอักษรห้าตัวปรากฏขึ้นราวกับปาฏิหาริย์:【พรประทานจากหมาจู่】
“???”
นี่มัน!”,