บทที่ 4 ได้ปลาเกล็ดเหล็ก!
“เคร้ง!”
ทุกครั้งที่พลั่วอัลลอยกระทบผืนน้ำแข็ง ฝ่ามือของหลินอานก็สั่นสะท้านไปด้วยความเจ็บปวด
“ฮึก—ฮึก—”
เขาหอบหายใจหนัก
ไอหมอกสีขาวกลายเป็นน้ำค้างแข็งทันทีที่พ้นปาก ก่อนจะถูกลมหนาวพัดหายไป
น้ำแข็งบนทะเลสาบ
แข็งราวกับหินแกรนิตท่ามกลางความหนาวเย็นติดลบสี่สิบองศา
【คำเตือน: ความอิ่ม: 55/100 (ลดลงอย่างรวดเร็ว)】
【คำเตือน: ความร้อนในร่างกายของคุณกำลังสูญเสียเร็วกว่าปกติถึงห้าเท่า!】
ไม่ต้องให้จอแสงบอก
หลินอานก็รู้สึกได้ว่าร่างกายกำลังส่งสัญญาณเตือน
ไออุ่นกำลังมลายหายไปราวกับเม็ดทรายในนาฬิกาทราย
และแรงทั้งหมดที่ทุ่มลงไปในแต่ละครั้งที่ขุด ก็ให้ผลลัพธ์เพียงแค่เศษน้ำแข็งเล็ก ๆ
“ไอ้หนุ่มนี่กำลังหาอะไรอยู่?”
ในห้องไลฟ์ที่คนดูบางตา เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นทุกทิศทาง
“ดูเหมือนจะเป็นน้ำแข็งนะเพื่อน อย่าขุดเลย นั่นมันน้ำแข็งของทุนดรานิรันดร์นะ! ไม่มีเครื่องเจาะก็ไม่มีทางทำได้หรอก”
“ฟังลุงสักคำ รีบกลับไปที่หลุมเถอะ”
“เฮ้อ ไอ้เด็กโง่ เห็นแล้วอดห่วงไม่ได้”
“......”
บนโลกสีน้ำเงิน เขตหมู่บ้านซิ่งฝู
แม่ของหลินปิดปากตัวเองไว้ น้ำตาไหลรินอย่างเงียบงัน
หลินเจี้ยนกั๋วจับจ้องหน้าจอเขม็ง นิ้วมือกดลงบนที่วางแขนโซฟาจนเป็นรอย
คำแจ้งว่าปลอดภัยของลูกชายทำให้พวกเขาทั้งดีใจและทุกข์ใจในเวลาเดียวกัน
ดีใจที่หลินอานยังมีชีวิตอยู่
ทุกข์ใจที่ในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะทนอยู่ได้อีกนานแค่ไหน
หลินเสี่ยวเสี่ยวยังไม่รู้เรื่องราว เธอเพียงแต่พูดให้กำลังใจและเชียร์อย่างดื้อรั้นต่อหน้าจอแสงที่มองไม่เห็น
หน่วยปฏิบัติการพิเศษ
นักวิจัยซูหว่านจับจ้องหน้าจอรีเลย์
ภาพสีขาวโพลนสะท้อนอยู่ในดวงตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงของเธอ
“ทะเลสาบ?!”
เขาพบทะเลสาบในสถานที่อันตรายถึงชีวิตอย่างทุนดราน้ำแข็งนิรันดร์ได้ยังไง!
ซูหว่านผลักแว่นตากรอบทองที่สันจมูกอย่างแรง เลนส์แสดงกราฟสมรรถภาพร่างกายของหลินอาน
เส้นที่แสดงค่าความอิ่มและอุณหภูมิร่างกายกำลังดิ่งลงราวกับหน้าผา
“ในสภาพอากาศหนาวเย็นเช่นนี้ ความหนาของน้ำแข็งต้องอย่างน้อยหนึ่งเมตรขึ้นไป...”
“ถ้าเป็นวันแรกที่มีแท่งอาหารพลังงานสูงก็ยังมีโอกาส แต่ตอนนี้การกระทำแบบนี้กำลังเร่ง...”
คำว่าตาย ซูหว่านก็ไม่ได้พูดออกมาในที่สุด
......
เหนือทะเลสาบน้ำแข็ง
หลินอานได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองเต้นระรัว
“ตึง ตึง ตึง”
แขนของเขาชาจนไม่รู้สึกเหมือนเป็นของตัวเองอีกต่อไป
“ยังไม่ทะลุอีกเหรอ?”
ในชั่วขณะหนึ่ง แม้แต่ตัวเขาเองก็เกิดความสงสัยขึ้นมาแวบหนึ่ง
เพราะชั้นน้ำแข็งหนาเกินไป หนาจนสิ้นหวัง
“ไม่”
หลินอานกัดปลายลิ้นตัวเอง รสชาติคาวหวานกระตุ้นประสาท
“เชื่อระบบ! ลุย!”
หยุดไม่ได้
ถ้าหยุด เหงื่อจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง พาความร้อนสุดท้ายของร่างกายไปด้วย นั่นแหละถึงจะจบจริง ๆ
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในห้องไลฟ์ของหลินอานค่อย ๆ เบาลง
ต่อให้เป็นคนปากเสียแค่ไหน ในตอนนี้ก็ต้องยอมรับว่าความมุ่งมั่นของหลินอานทำให้คนซาบซึ้งใจ
บนท้องฟ้า
เมฆหนาสีเทาตะกั่วปริแตกออกเป็นรอยแยกโดยไม่รู้ตัว
แสงแดดบางตาแต่เจิดจ้าส่องลงมาบนผืนหิมะ และบังเอิญปกคลุมร่างที่โยกเยกนั้นพอดี
“ครืนน—!!”
น้ำแข็งแตกแล้ว!
น้ำในทะเลสาบสีดำทะลักพุ่งขึ้นมาทันทีด้วยแรงดัน กระเซ็นใส่หน้าหลินอาน
น้ำเย็นเสียดแทงกระดูก แต่กลับทำให้หลินอานเงยหน้าหัวเราะเสียงดัง
“ทะลุแล้ว...ฮ่า ๆ แม่ง!”
“ดีนะที่ถอยเร็ว เกือบตกลงไป”
เขาทรุดตัวลงนั่งบนหิมะ หอบหายใจแรง จ้องมองรูน้ำแข็งขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางครึ่งเมตรด้วยแววตาบ้าคลั่ง
ห้องไลฟ์ระเบิดขึ้นทันที
“เหี้ย! ทะลุจริงเหรอ?!”
“ไอ้หมอนี่เป็นเครื่องเจาะมนุษย์หรือไง?”
“ฟ้าประทานจริง ๆ ชั้นน้ำแข็งไม่หนาเกินไป”
“......”
เพราะจำนวนแชทเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้ห้องไลฟ์มีคนดูเพิ่มขึ้นอีกหลายร้อยคน ซึ่งในนั้นก็มี "ผู้รู้" ไม่น้อย
“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย พี่คนนี้อยู่รอดในทุนดราน้ำแข็งนิรันดร์มาสามวันครึ่งได้ไง?”
“โคตรเจ๋งเลย หาทะเลสาบเจอแล้วยังเจาะน้ำแข็งออกด้วย?”
“ทะเลสาบในดินเยือกแข็งก็แค่แอ่งน้ำตาย ๆ นี่ จะมีปลาได้ไง? มันจะกินอะไร?”
“พอเถอะ อย่าเอาความรู้ตื้น ๆ ของนายไปเดาโลกป่าเถื่อนเลย ไม่รู้เหรอว่ามีคนจับกุ้งมังกรในลาวาได้?”
“เจาะออกแล้วไงต่อ? เขาจะเอาอะไรจับปลา?”
คำถามนี้ เหมือนเอาน้ำเย็นสาดใส่บรรยากาศคลั่งไคล้ทันที
ในภาพ
นอกจากพลั่วเล่มเดียว หลินอานมือเปล่า
ไม่มีเบ็ด ไม่มีแห หรือแม้แต่เอ็นตกปลาสักเส้น
“จบแล้ว นี่แหละคือความสิ้นหวังที่สุด เห็นขุมทรัพย์แต่กลับต้องมือเปล่า”
“หรือจะล้วงมือลงไปจับ? คนคงพังเลยสิ!”
พ่อกับแม่ของหลินยังไม่ทันดีใจให้ลูกชายได้สองนาที ก็สังเกตเห็นปัญหานี้
“พ่อหลิน ลูกจะทำยังไงดี!?” แม่ของหลินกระชากแขนหลินเจี้ยนกั๋วแน่น เหมือนอยากส่งแรงของตัวเองไปให้ลูกชาย
“เฮ้ย! ฉันจะไปรู้ได้ไง?” หลินเจี้ยนกั๋วตบหน้าผาก “เฮ้อ ถ้ารู้งี้ให้ลูคชุดตกปลาของฉันไปด้วยแล้ว”
ก่อนที่อารยธรรมขั้นสูงจะมาถึง หลินเจี้ยนกั๋วก็เป็นเซียนตกปลาตัวยง
หลินเสี่ยวเสี่ยวพูดเบา ๆ อยู่ที่มุมห้อง:
“แต่คุณครูบอกว่าตอนเข้าไปในโลกป่าเถื่อน เราสามารถเลือกของพื้นฐานได้แค่สามอย่างนะคะ...”
พ่อกับแม่ของหลินก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา
......
ตอนนี้หลินอานกลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ
เมื่อน้ำแข็งแตก ออกซิเจนจำนวนมากหลั่งไหลเข้าไป จะดึงดูดฝูงปลาให้มารวมตัวกันที่ช่องเปิดเหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ!
เขาเพียงแค่ต้องอดทนรอ
ไม่กี่นาทีต่อมา
ผิวน้ำสีดำที่สงบนิ่งก็เกิดระลอกคลื่นขึ้น เงาดำ ๆ หลายเงาลอยขึ้นมา
“มาแล้ว!”
หลินอานเพ่งสายตา แต่เขาไม่รีบร้อนลงมือ รอคอยจังหวะที่ดีที่สุดอย่างเงียบ ๆ
เมื่อปลาดำตัวหนึ่งว่ายมาอยู่เหนือพลั่วอัลลอย เขาก็เกร็งกล้ามเนื้อแขนทั้งสองข้าง พลั่วอัลลอยในมือตวัดขึ้นอย่างแรง!
“จ๋อม!”
ปลาสีดำสนิท เกล็ดแข็งเหมือนเหล็กตัวหนึ่ง ถูกเหวี่ยงกระแทกลงบนพื้นน้ำแข็ง
【ได้รับ: ขั้นหนึ่ง·ปลาเกล็ดเหล็ก (ปกติ) x1】
หลินอานมองดูปลาแช่แข็งขนาดเท่าท่อนแขนนี้ ใจพองโตด้วยความยินดี
เจ้าตัวนี้คือปลาป่าที่พบบ่อยที่สุดในแม่น้ำและทะเลสาบของโลกป่าเถื่อน เนื้อหยาบรสชาติแย่ แต่ในสถานที่หนาวเย็นสุดขั้ว มันคือโปรตีนช่วยชีวิต!
“จับได้แล้ว! จับได้จริง ๆ!”
“เหี้ย พลั่วใช้แทนแหได้ด้วย?”
“ปลานี่โง่จริง ๆ มาหาถึงที่เลย”
“ไม่ใช่ปลาโง่ แต่เป็นเพราะขาดออกซิเจน! หลินอานนี่ใช้สติปัญญาข่มแบบขาดลอย!”
“......”
แชทในห้องไลฟ์ก็ส่งคำยินดีมาให้มากมาย
จับปลาตัวแรกได้สำเร็จ หลินอานถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่สิ่งที่ตามมาคืออาการหน้ามืดที่รุนแรงขึ้น
【คำเตือน: ความอิ่มลดลงถึง 5/120】
“ไม่ไหว ต้องเพิ่มพลังงานก่อน”
หลินอานรู้สึกว่าตัวเองตาพร่ามัว
การเดินทางระยะไกลบวกกับการทุบน้ำแข็งอย่างรุนแรงเมื่อกี้ ทำให้ร่างกายถึงขีดจำกัดอีกครั้ง
เขาสูดลมหายใจลึก ควักเนื้อแห้งครึ่งชิ้นที่อุ่นด้วยความร้อนจากร่างกายออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน
ท่ามกลางลมหนาว
หลินอานฉีกเนื้อแห้งชิ้นหนึ่งใส่ปาก
ห้องไลฟ์ระเบิดขึ้นอีกครั้ง ตกใจยิ่งกว่าตอนเห็นปลาเมื่อกี้เสียอีก
“เหี้ย? เดี๋ยว! เนื้อนี่ทำไม...เรืองแสงสีเงิน?”
“ไม่ใช่ของมีพิษจากโลหะหนักหรอกนะ......”
ในตอนนั้นเอง แชทตัวหนาสีทองอันหนึ่ง ก็จุดชนวนอารมณ์ของทุกคนอีกครั้ง
【ผู้บุกเบิกปลดประจำการ·อู๋จิง】: “เป็นอาหารระดับดาวเงินนี่เอง ไม่แปลกใจที่นายอยู่รอดมาสามวันได้ ทั้งความกล้า ความสามารถ และโชคช่วย หนุ่มน้อย สู้ ๆ!”
ตอนที่ผู้ชมในต้าเซี่ยกำลังทึ่งไม่หาย แชทสีแดงอันหนึ่งที่เต็มไปด้วยความก้าวร้าวก็ลอยผ่านมาอย่างกะทันหัน
【ซากุระ·ยามาโมโตะ อิจิโร่】: “บากะ! ของยุทธศาสตร์ระดับดาวเงินแบบนี้ เอามากินเองเนี่ยนะ?”
“มันเสียของชัด ๆ!”
“ไม่ควรอัปโหลดให้ประเทศชาติทันทีเลยหรือไง?”
แชทนี้จุดไฟโกรธแค้นของผู้ชมต้าเซี่ยทันที
“หมาตัวไหนมาเห่า?”
“หลินอานหามาได้ด้วยความสามารถของเขาเอง ทำไมจะกินไม่ได้?”
“ใช่สิ ไม่อิ่มจะเอาแรงไปทำงานได้ไง?”
“กลับไปที่ห้องไลฟ์ซากุระเลย ที่นี่ไม่ต้อนรับแก”
“......”
เมื่อเนื้อแห้งลงท้อง ความอบอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างของหลินอาน
【คำใบ้: ความอิ่มเพิ่มขึ้นอย่างมาก: 23...36...48......】
【คำใบ้: อาหารคุณภาพสูงช่วยเพิ่มสมรรถภาพร่างกายอย่างถาวร ขีดจำกัดความอิ่มเพิ่มขึ้นเป็น 140】
หลินอานรู้สึกว่าแขนขาที่แข็งทื่อฟื้นคืนความรู้สึกแล้ว
เขาไม่กล้าชักช้า รีบคว้าพลั่วอัลลอยลุกขึ้น แล้วหมอบลงข้างรูน้ำแข็งอีกครั้ง เตรียมตีเหล็กตอนร้อน
ใช้ความกระตือรือร้นที่หาที่เปรียบไม่ได้ของเขา ช่วยให้เจ้าปลาเหล่านี้อยู่ห่างจากน้ำทะเลสาบที่เย็นเยือกและมืดมิด!