(จุดลงนามเทียนจุนเยี่ยนจู่!)
(จุดถ่ายภาพเซียนอี้เฟย!)
——ฉันคือเส้นแบ่ง——
[บัตรประสบการณ์ไร้เทียมทานของท่านโฮสต์หมดอายุแล้ว!]
[เปิดใช้งานตำนานเซียนไร้กังวลเวอร์ชันทางการ!]
[ระดับบำเพ็ญเพิ่มขึ้นหนึ่งขั้นใหญ่ทุกปี!]
แคว้นตะวันออก สำนักกระบี่มาร ห้องนอนของผู้อาวุโสสูงสุด
ยามเถ้าเพิ่งพ้น หวังอี้เจี้ยนซึ่งบรรลุมหาขั้นสมบูรณ์สูญสลายพลังสิ้น ใต้ผ้าห่มไหมอสูรสวรรค์สีขาวเงิน นางกระบี่เซียนงามล่มเมืองกงมู่อวี่ยกผ้าห่มคลุมร่าง สายตาจับจ้องหวังอี้เจี้ยนเปี่ยมโทสะ:
"กระบี่อสูร! เจ้ากล้าฉ้อฉลข้านัก! เหยียดหยามข้านัก! รอข้าหลุดพ้น จักบังคับให้เจ้าชดใช้ด้วยเลือด!"
"กดพลังลงถึงขั้นมนุษย์สามัญ? หวังล่อข้าให้ออกมือ? เหอะ ข้าไม่หลงกลเจ้าอีกแล้ว!"
ล่อให้เจ้าออกมือ? ข้าเปล่านะ!
ในใจหวังอี้เจี้ยนตื่นตระหนกดั่งลิงร้อน
แผงภาพที่เขาเท่านั้นเห็นลอยขึ้น
[ตำนานเซียนไร้กังวลฉบับทางการ]
[โฮสต์: หวังอี้เจี้ยน]
[ระดับพลังปัจจุบัน: มนุษย์ธรรมดาแข็งแรง]
[เอฟเฟกต์หนึ่ง: เพิ่มขึ้นหนึ่งขั้นใหญ่ทุกปี]
[เอฟเฟกต์สอง: ไร้ญาณสวรรค์ตรัสรู้ ไร้พรหมลิขิตพยากรณ์ ไร้จิตสัมผัสตรวจพบ ไร้วิธีสอดแนมใดนอกจากตาเปล่า]
หวังอี้เจี้ยนจำแม่น หลังข้ามภพ ระบบบำเพ็ญเซียนไร้กังวลเดิมมีแผงภาพเช่นนี้
[ระบบบำเพ็ญเซียนไร้กังวล]
[โฮสต์: หวังอี้เจี้ยน]
[ระดับพลังปัจจุบัน: มหาขั้นสมบูรณ์]
[เอฟเฟกต์: ไร้เทียมทานในหล้า!]
นี่มันอะไรกัน! ระบบโดดเดียวกะทันหัน!
พลันเขาเห็นบันทึกเปลี่ยนแปลงระบบ ข้อความเล็กจิ๋วที่ก่อนหน้านี้มิทันสังเกต
[หมายเหตุพิเศษ (แบบอักษรหยาเฮย ไมโครซอฟท์ ขนาดแปดพอย): บัตรประสบการณ์ไร้เทียมทานมีอายุหนึ่งปี]
เขาจ้องเขม็งข้อความแถวนั้นบนแผงภาพ
อักษรจิ๋วจนแทบมองไม่เห็น!
เขาอยากควักดวงตาตัวเองทิ้ง
ซวยแล้ว!
เขาเคารพระบบดั่งบิดา ระบบกลับเล่นลูกล่อลูกชนกับเขา!
ลนลาน! ลนลานนัก! ลนลานยิ่ง!
แรกข้ามภพเขาก็เป็นขั้นมหาสมบูรณ์ ถึงขั้นพลิกเมฆเป็นฝนได้ น่ากลัวชะมัด!
จากมนุษย์ส่งอาหาร กะเช้าหย่ำค่ำกลายเป็นยอดฝีมือในโลกหล้า ซ้ำยังพบว่าฟ้าดินนี้ไม่อาจเหยียบเซียนสำเร็จ เขาเลยสำมะเลเทเมาเต็มตัว ปล้นเอาจากครึ่งค่อนโลกบำเพ็ญ
แต่ตอนนี้... กลายเป็นสามัญชน!
กระทั่งแหวนเก็บของยังเปิดไม่ออก!
เป็นเรื่องใหญ่แล้ว!
ตูม! ตูม!
ค่ายกลพิทักษ์นิกายส่งเสียงกัมปนาทสะท้าน
หวังอี้เจี้ยนได้ฟัง ตับไตไส้พุงสั่นระรัว
กองทัพทวงคนของสำนักกระบี่วิญญาณมาแล้ว!
ตั้งแต่จับกงมู่อวี่มา สำนักกระบี่วิญญาณก็คลุ้มคลั่ง ผู้อาวุโสสูงสุดขั้นมหาปลายของพวกเขานำทัพมาเอง สิบแปดจ่างเหล่าขั้นมหาต้นถึงกลางตั้งขบวน ทุกวันบุกมาสำนักกระบี่มารขอคืนตัว
เขาตบพวกนั้นพังทุกคราด้วยพลังไร้เทียมทาน พลางสอนว่าบำเพ็ญเซียนที่แท้เป็นเช่นไร แต่ตอนนี้...
"กระบี่อสูร! ออกมา!"
"ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ข้างใน!"
"อย่าหมกตัวเงียบงัน!"
ตูม! ตูม!
ผู้ตะโกนคือผู้อาวุโสสูงสุดสำนักกระบี่วิญญาณ และเป็นปู่แท้ๆของกงมู่อวี่
พวกต่อต้านเบอร์หนึ่งของเขา
หวังอี้เจี้ยนชาสนิ่ง รีบถามในใจ:
"หนึ่งปีเพิ่มขั้นใหญ่ขั้นหนึ่ง หมายความว่าปีนี้มนุษย์สามัญ ปีหน้าขั้นชี่หลิงสมบูรณ์ ปีถัดไปขั้นสร้างรากฐานสมบูรณ์ ปีต่อไปขั้นจินตันสมบูรณ์อย่างนั้นหรือ?"
[ท่านโฮสต์กล่าวถูกต้อง]
"เช่นนั้นต้องใช้เวลาเจ็ดปีถึงเหยียบเซียนเบื้องบน? แตกต่างจากขยะตรงไหน?"
[ท่านโฮสต์กล่าวถูกต้อง]
"เชื่องช้าเกินไป มีวิธีเร็วกว่านี้หรือไม่?"
[มีเจ้าค่ะท่านโฮสต์]
หวังอี้เจี้ยนจะบ้าตายอยู่แล้ว
"มีก็รีบบอกเร็วสิ! เร็วเข้าๆ"
[ตรวจพบว่าท่านโฮสต์มีความปรารถนาอย่างแรงกล้าในการแข็งแกร่งขึ้น จะอัปเกรดระบบเป็น "ฉบับคลั่ง" หรือไม่?]
"ฉบับคลั่ง? คลั่งแข็งแกร่งเรอะ? ต้องอัปดิ! เร็วสิ!"
[อัปเกรดเสร็จสิ้น]
"เดี๋ยวนะ อัปเกรดฉับพลันอย่างนั้นหรือ?!"
[ตำนานเซียนไร้กังวลฉบับคลั่ง]
[โฮสต์: หวังอี้เจี้ยน]
[ระดับพลังปัจจุบัน: มนุษย์ธรรมดาแข็งแรง]
[เอฟเฟกต์หนึ่ง: รับประกันขั้นใหญ่ขึ้นหนึ่งขั้นต่อปี หากโฮสต์เพิ่มไม่ถึงขั้นใหญ่ภายในหนึ่งปี ระบบจะรับประกันขึ้นขั้นใหญ่ให้หนึ่งขั้น หากเพิ่มเลย จะใช้ระดับพลังที่แท้จริงเป็นหลัก]
[เอฟเฟกต์สอง: ไร้ญาณสวรรค์ตรัสรู้ ไร้พรหมลิขิตพยากรณ์ ไร้จิตสัมผัสตรวจพบ ไร้วิธีสอดแนมใดนอกจากตาเปล่า]
[เอฟเฟกต์สาม: ชีวิตเลือกอย่างบ้าคลั่ง]
หวังอี้เจี้ยนจ้องแผงภาพใหม่เอี่ยม ตะลึงงัน ชีวิตเลือกอย่างบ้าคลั่ง? เลือกอะไร?
[ติ๊ง ตำนานเซียนไร้กังวลฉบับคลั่งเริ่มทำงาน พบท่านโฮสต์กำลังเผชิญวิกฤตเป็นตาย กรุณาเลือกตัวเลือกดังต่อไปนี้:]
[ตัวเลือกหนึ่ง: เลียแข้งเลียขากงมู่อวี่ จนนางให้อภัย ภายในหนึ่งวันให้นางเต็มใจเรียกท่านว่าสามีหนึ่งครั้ง รางวัล: พลังฟื้นคืนสู่มหาขั้นสมบูรณ์]
[ตัวเลือกสอง: หนีออกจากสำนักกระบี่มาร และพาตัวเองไปอยู่ในสภาพแวดล้อมปลอดภัย รางวัล: พลังฟื้นคืนสู่ขั้นชี่หลิงขั้นหนึ่ง]
[ตัวเลือกสาม: ตายก็ต้องเท่ ร่วมประมือกับผู้มาเยือนสำนักกระบี่วิญญาณหนึ่งยก รางวัล: พลังฟื้นคืนสู่ขั้นหยวนอิงขั้นสมบูรณ์]
[ตัวเลือกสี่: ไม่ทำอะไรเลย ปล่อยไปตามธรรมชาติ รางวัล: ไม่มี]
ให้กงมู่อวี่ยกโทษ?
เจ้าบ้าหรือว่าข้าบ้า?
เปลี่ยนเป็นฉบับวิกลจริตเสียดีกว่า!
หวังอี้เจี้ยนมองกงมู่อวี่ตรงหน้า แววตาเคียดแค้นอยากเชือดเขาเป็นชิ้นๆ สบถในใจ: ตัดหัวให้นางต่างหากถึงเป็นไปได้... แต่ข้ามีหัวเดียว ให้ไม่ได้ ตัวเลือกหนึ่งตัดทิ้ง
เขามองตัวเลือกสาม: ประมือหนึ่งยก? หมายความว่าแค่ขั้นมหาปลายก็ฆ่าข้าได้ในกระบวนท่าเดียวกระนั้นหรือ?
นี่มิใช่ความคลั่ง หากเป็นการหาที่ตาย!
"ระบบ ยังอัปเกรดได้หรือไม่?" เขารีบถามในใจ
[ระบบเป็นรุ่นสุดยอดแล้ว ไม่อาจอัปเกรดหรือดาวน์เกรด กรุณาท่านโฮสต์เลือกโดยเร็ว มิฉะนั้นระบบจะระเบิดตัวเอง ปลดพันธะ]
หา?! หลอกล่อแล้วคิดหนีเรอะ?!
นี่มันไม่เป็นคนเกินไปแล้ว!
เขารีบยืนยันในใจ "ข้าเลือกตัวเลือกสอง"
[รับทราบ รางวัลพร้อมแล้ว กรุณาท่านโฮสต์หนีออกจากสำนักกระบี่มาร รับรองว่าอยู่ในสถานะปลอดภัย]
เวลานี้ กงมู่อวี่ได้ยินเสียงปู่ของนาง จ้องหวังอี้เจี้ยนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน: "กระบี่อสูร ปล่อยข้าไป ข้าสาบานด้วยสวรรค์ได้ว่า ร้อยปีนี้จะไม่ฆ่าเจ้า!"
ร้อยปี? เหลืองหง่อมไปแล้ว!
ด้วยจิตใจแกร่งเกินมนุษย์ทำให้หวังอี้เจี้ยนสงวนท่าทีไว้มั่น
หากตอนนี้เผยจุดอ่อน กงมู่อวี่ขั้นมหาปลายเพียงขยับนิ้วก็ล้างผลาญเขาได้
เขาเค้นควบคุมขาไม่ให้สั่นเทา
กงมู่อวี่เป็นสหายร่วมมรรคคนที่หกที่เขาชิงตัวมา
หลังข้ามภพ เขาร่ำลือว่าบนโลกมีหกนารีงาม
เขาเลยพลุ่งพล่าน
ยังร่ำลืออีกว่า หนึ่งส่วนสิบของความงามในหล้ามีกงมู่อวี่สิบสองส่วน สองส่วนที่เกินมาจากสวรรค์ประทาน
เช่นนั้นเขายิ่งพลุ่งพล่านใหญ่
หอบขั้นมหาสมบูรณ์ไร้เทียมทานบุกสำนักกระบี่วิญญาณ ต่อหน้าทั้งนิกายฉุดนางกระบี่เซียนงามล่มเมืองไปทันที กราบไหว้ฟ้าดินเข้าหออย่างเร่งร้อน กลายเป็นสหายร่วมมรรคคนที่หกของเขา
มองความงามดุจนางสวรรค์ตรงหน้า หวังอี้เจี้ยนรู้ว่า ยิ่งใจฝ่อ ก็ยิ่งต้องแสร้งทำเป็นไม่ยี่หระ
เขาสูดลมหายใจลึก กล้ำกลืนหัวใจที่เต้นโครมคราม เดินเข้าไปอย่างเป็นธรรมชาติ ท่ามกลางแววตาเกรี้ยวกราดของกงมู่อวี่ บีบคางงามล้ำของนางเบาๆ
กงมู่อวี่มิได้ต่อต้าน ขั้นมหาปลายกับขั้นมหาสมบูรณ์แม้ดูต่างเพียงขั้นย่อย แต่ราวฟ้ากับเหว นางรู้ว่าขัดขืนไปก็เปล่าประโยชน์
ส่วนที่หวังอี้เจี้ยนบัดนี้เหมือนมนุษย์สามัญ?
เหอะ ผู้ใดเชื่อคือผู้โฉดเขลา
หวังอี้เจี้ยนข่มใจทำสงบ: "ปล่อยเจ้าไปย่อมไม่ได้ อีกประเดี๋ยวย้ายไปถ้ำหกที่เขาด้านหลัง"
พูดจบ หวังอี้เจี้ยนสะพายเสื้อคลุมขาวหันหลังเดินผละ
แย่แล้ว!
ขาอ่อน!
ไม่ได้ๆ ต้องตั้งหลักให้มั่น!
เบื้องหลัง กงมู่อวี่เคียดแค้นคันเขี้ยว รอร่างหวังอี้เจี้ยนลับตา ถึงเอ่ยปากด่าอย่างเจ็บใจ
"เดนนรกแห่งโลกบำเพ็ญ!"
"มารตัณหา!"
...
พ้นจากถ้ำฝึกฌาน หวังอี้เจี้ยนเล็งทิศทางเดียว ก้าวถี่ๆเร็วๆ
เขาไม่กล้าวิ่ง เผลอวิ่งก็จะเผยพิรุธ
เผยพิรุธ กงมู่อวี่ก็กล้าบุกออกมาเชือด
คิดได้ดังนั้น เท้าหวังอี้เจี้ยนเร่งเร็วขึ้นอีกสามส่วน เลี้ยวเข้าสู่ดินแดนต้องห้ามหลังเขาของนิกาย
เดิมเขาไม่อยากไปทางนี้ แต่ศัตรูภายนอกบุกมา อีกทั้งกลายเป็นมนุษย์สามัญ ออกประตูหลัก ตายแน่
ที่นี่ทางรอดกว้างกว่า
ตูม! ตูม!
"ไอ้อสูรกระบี่บ้า! ออกมาพบข้า! ไอ้เดนนรกแห่งโลกบำเพ็ญชิงหลานคนอื่น!"
ฟังคำด่าทอ หวังอี้เจี้ยนได้แต่อยากหนี
ทันใด ร่างงามชุดม่วงโดดเด่นผู้หนึ่งย่องก้าวตรงมาหาเขา
สีหน้าเย็นชา แววตาสงบเยือกเย็น
คือนางเซียวจื่อยวี่ เจ้าสำนักคนปัจจุบันแห่งสำนักกระบี่มาร
ขั้นมหาสมบูรณ์
คนทั่วไปเรียก เซียนจื่อยวี่
สหายร่วมมรรคหมายเลขหนึ่งที่เขาชิงตัวมา!
...
...