จิ่นเฉาเฉาเดินมาหยุดตรงหน้าเขา ก่อนจะยิ้มหวานให้ “เมื่อครู่มีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้นตรงหน้าประตู คุณอยากฟังไหม?”
ฟู่ถิงยวนหันมามองจิ่นเฉาเฉา “เรื่องน่าสนใจอะไร?”
เธอยิ้มถาม “ซ่งเยว่หาน คุณรู้จักไหม?”
ฟู่ถิงยวนขมวดคิ้ว “เคยได้ยินชื่อ แต่จำไม่ได้”
คงเป็นคุณหนูจากตระกูลไหนสักแห่ง เขาเคยได้ยินคนพูดถึงชื่อ แต่ในความทรงจำกลับไม่มีใบหน้านี้
จิ่นเฉาเฉานั่งลงตรงข้ามเขา ล้วงพัดออกจากกระเป๋าแล้วโบกไปมาอย่างเอื่อยเฉื่อย
“เธอมาหาคุณ น่าจะมีธุระ แต่ผู้หญิงคนนี้ทำผิดกฎหมาย ตอนนี้ถูกตำรวจจับไปแล้ว อย่างน้อยคงต้องติดคุกสิบกว่าปี”
ความทรงจำของฟู่ถิงยวนราวกับถูกมือหนึ่งกระชากเปิด เศษเสี้ยวความทรงจำที่ถูกลืมเลือนไปนานพลันถูกขุดขึ้นมา
เรื่องในอดีตผุดผ่านสมองอย่างรวดเร็วราวกับฉายหนัง
ซ่งเยว่หาน?
เหมือนจะเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเมิ่งซูหย่า
ส่วนเมิ่งซูหย่า...
เขาหันไปมองจิ่นเฉาเฉา “เธอไม่ได้บอกหรือว่ามาหาฉันทำไม?”
จิ่นเฉาส่ายหน้า “ไม่ค่ะ คุณอยากส่งคนไปถามดูไหม?”
ฟู่ถิงยวนส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด “ตอนเรียนเหมือนจะรู้จักกัน แต่ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ฉันแทบไม่เคยคุยกับเธอ ไม่ได้สนิทกัน”
คำว่าไม่สนิทกันเพียงเท่านี้ก็อธิบายทุกอย่างแล้ว
จิ่นเฉาถึงค่อยวางใจ
ไม่ใช่แฟนเก่าก็ดีแล้ว
เธอมองฟู่ถิงยวนพร้อมรอยยิ้ม “ดูเหมือนคุณอารมณ์ไม่ค่อยดี ให้ฉันช่วยไหม?”