ตอนที่ 26 สมบัติของจิ้งจอกเฒ่า
ขณะที่จิ่นเฉาเฉากำลังปวดหัวกับหลุมใหญ่หน้าร้าน ฟู่ถิงยวนก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังอย่างไร้สุ้มเสียง “ดึกป่านนี้ยังไม่กลับบ้าน มัวแต่จ้องหลุมอยู่ หรือคิดจะถมเอง?”
จิ่นเฉาเฉาได้ยินเสียงเขากะทันหัน ความหงุดหงิดที่เพิ่งมีพลันสงบลงทันที
เธอหันไปสบดวงตาลึกล้ำของฟู่ถิงยวน ก่อนยิ้มหวานให้ “ถ้าไม่มีใครช่วย ฉันก็คงต้องลงมือเองแล้วละค่ะ”
ฟู่ถิงยวนถอนหายใจ เอื้อมมือจับไหล่จิ่นเฉาเฉาแล้วพาไปยืนใต้ชายคาข้าง ๆ
จากนั้นเขาก็โทรหาผู้ช่วย “เปลี่ยนทีมก่อสร้างอีกทีม เพิ่มค่าแรงเป็นสองเท่า ให้คนรีบมาถมหลุมเดี๋ยวนี้”
จิ่นเฉาเฉามองท่าทางออกคำสั่งอย่างเอาแต่ใจของเขา แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกอบอุ่นในใจ
“ขอบคุณนะ มีคุณอยู่ด้วยดีจัง!” เธอเอ่ยขอบคุณจากใจจริง
ฟู่ถิงยวนชินกับคำพูหวานราวกับลูกอมของเธอที่พรั่งพรูออกมาได้ทุกที่ทุกเวลาไปนานแล้ว “ไม่ต้องเกรงใจหรอก ว่าแต่เรื่องวันนี้ คุณโกรธหรือเปล่า?”
จิ่นเฉาเฉาทำหน้างุนงง “มีเรื่องอะไรให้ฉันต้องโกรธด้วยเหรอคะ?”
เมื่อเห็นสีหน้าใสซื่อไร้เดียงสาของเธอ ฟู่ถิงยวนก็พูดไม่ออกยิ่งกว่าเดิม “คนในทีมก่อสร้างเป็นแรงงานชั่วคราว พวกเขาไม่รู้กฎ แถมยังแจ้งตำรวจจนทำให้คุณเดือดร้อน! แล้วยังทำงานไม่เสร็จก็หนีกันไปหมด ไม่เป็นมืออาชีพเอาเสียเลย!”
จิ่นเฉาเฉาหลุดหัวเราะพรืด “เรื่องแค่นี้จะทำให้ฉันโกรธได้ยังไงคะ ของเก่าพวกนั้นแต่แรกก็ไม่ใช่ของฉันอยู่แล้ว ฉันเองก็ไม่ได้คิดจะเก็บไว้ ถึงได้เปิดหีบต่อหน้าคนมากมาย ส่วนคนงานก็ทำในสิ่งที่ควรทำ ไม่มีอะไรผิด แต่ที่ไม่เป็นมืออาชีพน่ะจริงค่ะ งานยังไม่เสร็จ ไม่บอกกล่าวสักคำก็หนีกันไปหมด ดูท่าค่าแรงก็ไม่อยากได้แล้วมั้งคะ”