จิ่นเฉาเฉาปฏิเสธไม่ลง จึงได้แต่รับคำ
เสิ่นอวี้หลันคุยกับเธออยู่นานกว่าจะกลับไป
หลังเสิ่นอวี้หลันจากไป จิ่นเฉาเฉาก็มองบัตรสมาชิกซูเปอร์วีไอพีในมือ มันเป็นบัตรสมาชิกระดับสูงของร้านอาหารในเครือกิจการตระกูลเสิ่น ผู้ถือบัตรใบนี้ย่อมเป็นแขกคนสำคัญของตระกูลเสิ่น
เมื่อรับประทานอาหารในร้านอาหารของตระกูลเสิ่น ไม่เพียงไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใด ๆ แต่ยังได้รับบริการเป็นพิเศษก่อนใครอีกด้วย
เมื่อกลับถึงห้อง
จิ่นเฉาเฉาวางบัตรวีไอพีไว้ข้างแท่นบูชา คุณย่าลอยออกมาจากภาพวาด ดวงตาเป็นประกายด้วยความยินดี “ต่อไปก็จะได้กินของอร่อยตามใจชอบแล้วใช่ไหม”
“แน่นอนค่ะ ร้านอาหารของตระกูลเสิ่นมีอาหารเลิศรสจากทั่วทุกประเทศ ต่อไปคุณย่าอยากกินร้านไหน หนูจะซื้อกลับมาให้ค่ะ”
คุณย่าอยากกินจนแทบจะน้ำลายไหล “หลานสาวคนดี ย่ารู้ว่าหนูกตัญญู ย่ารักหนูที่สุดเลย!”
จิ่นเฉาเฉายกมุมปากยิ้ม
เธอหยิบถุงเอกภพที่เปื้อนมอมแมมออกมา ประสานมือร่ายคาถา ยันต์ชำระล้างแผ่นหนึ่งลุกไหม้ ถุงผ้าที่สกปรกเมื่อครู่ก็กลับมาสะอาดเอี่ยมในพริบตา
ตอนนี้ถุงจึงเผยโฉมเดิมออกมา
ถุงผ้าทำจากผ้าแพรสีดำ จิ่นเฉาเฉาลองดึงดูแล้วพบว่ามันทนทาน ไม่ผุพังง่าย ๆ
จากนั้นเธอจึงล้วงมือเข้าไปหยิบของข้างใน
สิ่งแรกที่หยิบออกมากลับเป็นสร้อยคอหยกม่วง ลูกปัดขนาดเท่าหัวแม่มือมีทั้งหมด 108 เม็ด แต่ละเม็ดเนื้อหยกละเอียดงดงาม เปี่ยมด้วยประกายแวววาว
ต่อให้ไม่สวมคอ แค่ถือไว้ในมือก็รู้สึกหนักอึ้งแล้ว
จิ้งจอกเฒ่าส่ายหางเดินเข้ามาใกล้ ก่อนอธิบายอย่างภาคภูมิใจว่า “ตอนหยวนหมิงหยวนเกิดไฟไหม้ ข้าถือถุงผ้าไว้ เห็นอะไรถูกใจก็เก็บใส่ลงไป สายตาข้าดีใช่ไหมล่ะ สร้อยลูกปัดเส้นนี้เป็นของสะสมของพระพันปีเชียวนะ”