ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างยกมือปาดเหงื่อเย็นบนใบหน้า
บนใบหน้าเหี่ยวย่นของเจิงจี่หนานเต็มไปด้วยความกังวล
คนอื่น ๆ ต่างเงียบงัน อย่างไรเสีย การกล้ากระโดดลงไปก็ถือเป็นความสามารถอย่างหนึ่ง
ไม่รู้ควรพูดว่าเด็กสาวคนนี้ไม่กลัวเสือเพราะเพิ่งเกิด หรือควรบอกว่าเธอมีความสามารถเหนือฟ้ากันแน่ สำหรับเธอแล้ว เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องยากเลย
ทุกคนจึงเริ่มต้นรอคอยกันอย่างยาวนาน
จิ่นเฉาเฉาเข้าไปในห้วงกาลเวลามืดมิด ก่อนหยิบลูกแก้วสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋า
นี่คือศาสตราวิเศษของสำนักเสวียน นามว่าลูกแก้วคืนชีพ
มันใช้สะกดข่มมารร้ายได้ ทั้งยังใช้ค้นหากลิ่นอายของผู้มีชีวิตได้ด้วย
เธอเรียกกระบี่เหินออกมา เหยียบลงไปแล้วทะยานผ่านห้วงมืดมิด
ลูกแก้วคืนชีพเปล่งแสงสีเขียวเรืองรอง ชี้นำทิศทางให้เธอ
คนที่ร่วงลงไปในโพรงคือหวังซาน ชาวบ้านจากละแวกนี้
เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังร่วงลงไปไม่หยุด
แรกเริ่มเขาหวาดกลัวจนหมดสติไปหลายครั้ง ต่อมาจึงค่อย ๆ ชินกับความรู้สึกร่วงหล่น ถึงขั้นลืมตาขึ้นมองได้
ทว่าความมืดกลับโอบล้อมเขาไว้ เมื่อเวลาผ่านไป ความหวาดกลัวก็ทำให้เขารู้สึกแทบขาดใจ
ขณะที่เขาสิ้นหวังจนคิดอยากจบชีวิตให้เร็วที่สุด จุดแสงสีเขียวจุดหนึ่งก็สะดุดตาเขา
เมื่อเวลาผ่านไป จุดแสงนั้นก็ใกล้เข้ามาทุกที
เขาตื่นเต้นจนร้องออกมา «ฉันอยู่ตรงนี้ ช่วยด้วย ฉันอยู่ตรงนี้ มีใครอยู่ไหม?»
จิ่นเฉาเฉาได้ยินเสียง จึงเร่งกระบี่เหินให้เร็วขึ้น เล็งไปที่ปกเสื้อของคนคนนั้นแล้วคว้าตัวเขาไว้
เธอเก็บลูกแก้วคืนชีพ ก่อนเรียกยันต์อีกแผ่นออกมา