ทุกคนลงจากเขา เฉินหลี่คนขับรถพาฟู่เซี่ยวอันกับซือหมิงเย่กลับไปรอที่รถก่อน
จิ่นเฉาเฉากับฟู่ถิงยวนเดินมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านด้วยกัน
“มีใครอยู่ไหม?” จิ่นเฉาเฉายืนตะโกนอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน
ไม่มีใครตอบกลับมา
มีเพียงเสียงแผ่วเบาบางอย่าง ราวกับคนกำลังตื่นตระหนกจนเผลอชนข้าวของในบ้าน เกิดเป็นเสียงดังขึ้น
เธอกับฟู่ถิงยวนสบตากัน ก่อนจะถอนหายใจอย่างจนใจพร้อมกัน
ฟู่ถิงยวนเดินไปหยุดหน้าประตูบ้านชาวนา แล้วเคาะห่วงเหล็กบนบานประตูเบา ๆ
เขาเคาะสามครั้งอย่างไม่รีบร้อน สุภาพยิ่งนัก
“ก๊อก ๆ ๆ!”
เสียงเคาะสามครั้งเป็นจังหวะ ทำให้คนทั้งสี่ที่กำลังหวาดผวาอยู่ในบ้านหน้าซีดเผือด
“ผีผู้หญิงมาแล้ว มันมาเคาะประตูบ้านเราแล้ว” เสียงชายคนนั้นสั่นจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง
หญิงสาวถือมีดไว้ในมือ อีกแขนกอดกระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุเลือดสุนัขสีดำไว้เต็ม
เด็กสองคนหลบอยู่ตรงมุมห้อง ตัวสั่นงันงก
ฟู่ถิงยวนเคาะอยู่นาน แต่ก็ไม่มีใครตอบ
จิ่นเฉาเฉาหมดความอดทน เดินเข้าไปหา กระบี่เหินในมือควบแน่นเป็นรูปร่างขึ้นมา
เธอชูมันขึ้นฟันลงไป ประตูไม้ถูกผ่าออกเป็นสองซีกง่ายดายราวกับหั่นเต้าหู้
ท่ามกลางความมืด เลือดสุนัขสีดำชามหนึ่งสาดออกมา
ฟู่ถิงยวนไหวพริบไว คว้าเอวเธอไว้แล้วหมุนตัวหลบได้ทัน
จิ่นเฉาเฉารู้สึกเพียงว่าเอวถูกรัดแน่น พริบตาต่อมาก็พ้นจากอันตรายแล้ว ฝ่ามือแข็งแรงทรงพลังที่โอบเอวเธอไว้ทำให้รู้สึกปลอดภัยเป็นพิเศษ
ตั้งแต่โตมา นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนคอยปกป้องเธออย่างทะนุถนอมเช่นนี้