เมื่อกัวเหิงเหยียบย่างลงบนแผ่นดินตุนหวงอย่างแท้จริง และเห็นธงใหญ่ตัวอักษรถังเขียนด้วยอักษรตราประทับโบกสะบัดอยู่บนกำแพงเมืองซึ่งมิได้สูงตระหง่านนัก ในใจก็พลุ่งพล่านยากสงบ
นับแต่เขารู้ความตั้งแต่วัยเยาว์ ผู้ใหญ่และพี่ชายในตระกูลรอบกายก็พร่ำบอกครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้หน่ายว่า บ้านเกิดของพวกเขาอยู่ไกลออกไปทางตะวันออก ข้ามระยะทางนับหมื่นลี้ไปจึงจะถึง
จักรวรรดิที่ครั้งหนึ่งแผ่ขยายครอบคลุมทะเลทรายอันกว้างใหญ่ ทุ่งหญ้าสิ้นสุดลง ณ ที่ใดก็มีอาณาเขตถึงที่นั่น ทิศตะวันออกจรดแคว้นเกาหลี ทิศตะวันตกถึงเปอร์เซียต่างหากคือแผ่นดินของตน
แต่เมื่อคิดอย่างละเอียด นับแต่เติบโตมา เขาไม่เคยพบเห็นกองทัพต้าถังที่แท้จริง ทั้งยังไม่เคยเหยียบย่างบนแผ่นดินถังอย่างแท้จริงเลย
วัฒนธรรมฮั่นมีพลังยึดเหนี่ยวผู้คนไว้อย่างแข็งแกร่ง ด้วยเหตุนี้คนอย่างกัวเหิงจึงยังพูดภาษาฮั่นและปฏิบัติตามธรรมเนียมฮั่น นี่มิใช่เรื่องแปลก ในบรรดาแคว้นหลงโหย่วที่หลี่เย่กอบกู้คืนมาในอดีต ก็มีชาวฮั่นจำนวนมากซึ่งถูกทู่ป๋อพิชิตและเปลี่ยนเป็นชนเผ่า หลังราชสำนักถังถอนกำลังออกจากภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
แม้เวลาผ่านไปหลายชั่วคน คนเหล่านี้ก็ยังคงรักษาขนบธรรมเนียมแบบชาวฮั่นไว้ไม่มากก็น้อย
เมื่อเทียบกันแล้ว เศษกำลังอันซีแม้จะพเนจรอยู่ภายนอกมาหลายสิบปีนับแต่ฉิวฉือเสียเมือง ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างยากลำบาก แต่ไม่เคยตกอยู่ใต้การปกครองของทู่ป๋อเลย แม้ผ่านไปหลายสิบปี ขนบธรรมเนียมทุกอย่างก็ไม่ต่างจากชาวฮั่นภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
ผู้ที่ติดตามกัวเหิงมาด้วยยังมีตัวแทนจากชนเผ่าต่าง ๆ หลายสิบคน ส่วนใหญ่เป็นทายาทของขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ในจวนตูฮู่กัวซิน
เมื่อมาถึงรุ่นกัวซิน พวกเขาไม่เรียกตนเองว่าตูฮู่อีกต่อไป แต่ใช้ตำแหน่ง “ตูเว่ยทหารม้าแห่งจวนตูฮู่อันซี” เรียกตนเอง ส่วนประชาชนหลายพันคนใต้บังคับบัญชาแบ่งเป็นกองละหนึ่งร้อยครัวเรือน รวมทั้งสิ้นสิบเอ็ดกอง แต่ละกองมีรองผู้บัญชาการประจำอยู่ พวกเขาคือทหารและราษฎรกลุ่มสุดท้ายที่เหลืออยู่ในสี่หัวเมืองอันซี