จางกุยป้ามีกำลังเพียง 3,000 นาย ย่อมตีเซี่ยโจวไม่แตกจริง ๆ ทว่าซีเฟิงเหอไล่กำลังแยกเผ่าของเขาออกจากกัน ใบอนุญาตเกลือไป๋ฉือกำลังตัดเส้นทางเสบียงของเขา ส่วนขุนนางโย่วโจวก็ถือทะเบียนครัวเรือนกับเอกสารยกเว้นภาษี รอรับผู้คนที่หลบหนีไปที่นั่น
ดาบยังไม่ทันฟันลงมา มือที่กำด้ามดาบก็ยื่นเข้าไปควักไส้เขาเสียแล้ว
“ถวายฎีกาแด่อ๋องเหลียง”
หลี่ซือกงเรียกเจ้าหน้าที่บันทึกมาหลายคน น้ำเสียงกลับสงบนิ่งลง
“จงเขียนว่า ตระกูลทั่วป๋าได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากราชสำนักสืบมาแต่ครั้งบรรพบุรุษ ยินดีรักษาเขตแดนเดิม และถวายม้า 500 ตัว หากเผ่าฝางตัง หมี่ฉิน และเผ่าอื่น ๆ กระทำผิด แม่ทัพผู้นี้จะจัดการแทนแคว้นเหลียงด้วยตนเอง”
แม่ทัพหลายคนฟังแล้วสีหน้าไม่สู้ดีนัก
สิ่งที่หลี่เย่ต้องการก็คือเผ่าฝางตังและหมี่ฉิน ทว่าเขากลับกล่าวว่าจะจัดการแทนหลี่เย่ ไม่ต่างจากคิดชิงลงมือก่อนแคว้นเหลียง สังหารหัวหน้าเผ่าหลายคนที่เริ่มเอนเอียงไปแล้ว
เมื่อเขียนฎีกาเสร็จ ก็ประทับตราแล้วส่งไปยังหลิงโจว ส่วนผู้ส่งสารอีกสองคนกลับไม่ได้ถือเอกสารทางการไปด้วย มีเพียงเครื่องหมายประจำตระกูลทั่วป๋าและกระดาษแผ่นเล็กหลายแผ่นที่เขียนชื่อคนกับจำนวนไว้เต็มหน้า มุ่งหน้าไปทางตะวันออก
คนหนึ่งไปเฟิ่งเสียง อีกคนข้ามแม่น้ำไปจิ้นหยาง
เรื่องเช่นนี้เขียนให้ชัดเจนเกินไปไม่ได้ ในยามปลายราชวงศ์ถัง ขุนศึกแต่ละหัวเมืองล้วนสมคบคิดกัน ปากก็พร่ำแต่ว่าปราบโจรเพื่อแผ่นดิน หากเรื่องแดงขึ้นมา ก็เผากระดาษเสียแล้วสังหารผู้ส่งสาร คนที่เหลือก็ยังถวายสัตย์ปฏิญาณต่อโอรสสวรรค์ได้เช่นเดิม
คำที่หลี่ซือกงให้ผู้ส่งสารนำไปนั้นเรียบง่ายยิ่ง
วันนี้หลี่เย่กลืนเซี่ยโจว วันหน้าก็ย่อมข้ามภูเขาเหิงซาน ยึดเหอเถา แล้วมุ่งลงใต้สู่กวนจง ข้ามแม่น้ำหวงเหอไปทางตะวันออก เมื่อถึงยามนั้น เฟิ่งเสียงยังจะถอยไปที่ใดได้อีก? แล้วเหอตงจะยินดีเห็นอ๋องเหลียงผู้ครอบครองหลงโหย่ว เหอซี ซีอวี้ ซั่วฟาง และกวนจงทั้งหมดหรือ?
หลี่ซือกงมิได้ร้องขอให้สองตระกูลมาช่วยตน
แต่หลักการที่ว่าริมฝีปากสิ้น ฟันย่อมหนาวเหน็บนั้น ใครเล่าจะไม่เข้าใจ