หลี่ซินเพิ่งกล่าวจบ ลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งมาจากหน้าห้องกว้าน
ทหารที่เดินนำหน้าสุดครางอู้อี้ ก่อนหงายหลังตกจากสันเขา ทุกคนหมอบลงตามสัญชาตญาณ ลูกธนูเฉียดผ่านกองหินระเกะระกะ พุ่งกระแทกจนสะเก็ดไฟแตกกระจาย
ในที่สุดกองทัพเหลียงที่อยู่นอกห้องกว้านก็พบพวกเขาเข้าแล้ว
หลี่ซินหันกลับไปมอง เมื่อครู่ยังมีคนอยู่ยี่สิบสี่คน บัดนี้รวมเขาด้วยเหลือเพียงยี่สิบสามคน
เสียงกลองศึกและเสียงแตรจากเชิงเขาดังก้องจนแก้วหูแทบแตก กองทัพของพั่งซือกู่กำลังบีบกระชับเข้าหาจางกุยป้า ทางตะวันออกยังมีคบเพลิงนับไม่ถ้วนเรียงรายไปตามถนนหลวงมุ่งตรงมา เพียงกองทัพเหลียงแบ่งคนขึ้นเขาสักร้อยกว่าคน พวกเขาก็ไม่มีทางหนีรอดแม้แต่คนเดียว
“พลธนูอยู่ที่นี่!”
หลี่ซินกดมือกับบั้นเอว ก้มตัวมุดเข้าไปในกองหิน
“ที่เหลือตามข้ามา ชิดกำแพงไว้ สังหารทหารเฝ้าประตูก่อน แล้วชิงกว้าน!”
พลธนูห้าคนคุกเข่าหลังสันเขา ผลัดกันยิงธนูลงไป ส่วนคนที่เหลืออาศัยความมืดเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไป ถนนเพียงไม่กี่สิบก้าวกลับยาวราวหลายลี้
กองทัพเหลียงกว่ายี่สิบคนที่เฝ้าอยู่นอกห้องกว้านตั้งขบวนเล็กไว้แล้ว หอกยาวแทงออกมาจากหลังรั้วไม้ต่อเนื่องไม่ขาด ทหารกองทัพเหลียงคนหนึ่งถูกคมหอกแทงทะลุหัวไหล่ แต่ยังคงกอดด้ามหอกไว้แน่น ก่อนกลิ้งตกเนินดินไป
“พังมันเข้าไป!”
ทหารเฒ่าเฉาซุ่นคว้าก้อนหินบนเขาขึ้นมาทุบสามครั้ง รั้วไม้หักสะบั้น ขณะที่หอกยาวของกองทัพเหลียงยังไม่ทันชักกลับ หลี่ซินก็พุ่งผ่านช่องโหว่เข้าไปแล้ว
ดาบแรกฟันลงบนขอบโล่ แรงสะเทือนทำให้แขนขวาของเขาชา ทหารกองทัพเหลียงกำลังจะฟันสวน เฉาซุ่นก็ฟันขวานใส่ลำคอจากด้านข้าง เลือดอุ่นสาดเต็มใบหน้าหลี่ซิน
คนกว่ายี่สิบเบียดเสียดกันอยู่หน้าห้องกว้าน จนไม่เหลือรูปขบวนให้เห็น ดาบคาดเอวฟันจนบิ่น หอกสั้นแทงสะเปะสะปะ รองเท้าศึกเหยียบย่ำน้ำเลือดกับเศษไม้จนลื่นไถล เมื่อมีคนล้ม คนด้านหลังก็เหยียบศพสหายร่วมรบพุ่งเข้าไป
บั้นเอวของหลี่ซินพลันร้อนวูบ
แผลเก่าปริออกอีกแล้ว