แม่ทัพตูเจี้ยงแห่งเฟิ่งเสียงในเมืองเสียนหยางกลับต้องตายด้วยน้ำมือพวกเดียวกัน
ตามนามแล้ว คนผู้นี้มีทหารใต้บังคับบัญชา 800 นาย ในจำนวนนี้เป็นทหารเก่าเฟิ่งเสียงกว่า 300 นาย ที่เหลือล้วนเป็นชายฉกรรจ์ซึ่งถูกเกณฑ์อย่างแข็งกร้าวจากอำเภอในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา
เดิมที นายอำเภอที่หลี่เม่าเจินเสนอชื่อยังคิดจะรักษาเมืองไว้
เขาไม่ได้ภักดีต่อหลี่เม่าเจินถึงเพียงนั้น เพียงแต่กองทัพเฟิ่งเสียงที่แตกพ่ายกับขบวนสัมภาระกำลังมุ่งมาทางตะวันตก หากเปิดประตูเมืองในยามนี้ เมื่อหลิวจือจวิ้นถอยมาถึงเสียนหยาง เขาย่อมต้องตายอย่างไร้ข้อกังขา ปิดประตูเมืองถ่วงเวลาไว้อีกสักพัก บางทีกองทัพเฟิ่งเสียงอาจมาถึงก่อนกองทัพเหลียงก็เป็นได้
นายอำเภอคิดจะถ่วงเวลา แต่แม่ทัพตูเจี้ยงผู้รักษาเมืองกลับไม่ยอมรอ
เขาเรียกผู้อาวุโสในเมืองขึ้นไปบนกำแพง แล้วสั่งให้แต่ละครอบครัวส่งชายฉกรรจ์มาอีกหนึ่งคน ทั้งยังจะเกณฑ์เสบียง 300 สือ ชายชราผมขาวโพลนผู้หนึ่งอดเอ่ยไม่ได้ว่า “ผู้ที่จับอาวุธได้ในเมืองล้วนอยู่บนกำแพงแล้ว ท่านแม่ทัพยังจะเกณฑ์คนอีก เช่นนั้นคงต้องไปจับสตรีตามตรอกต่าง ๆ มาแล้ว”
แม่ทัพตูเจี้ยงแห่งเฟิ่งเสียงยกมือฟาดแส้ใส่ทันที
ชายชรากลิ้งตกจากกำแพงลงมาตามขั้นบันไดหลายขั้น ใบหน้าครึ่งซีกชุ่มเลือด
ทหารท้องถิ่นเหล่านี้ได้ยินข่าวตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่ากองทัพเฟิ่งเสียงเตรียมขนเสบียงในคลังอำเภอหนีไปทางตะวันตก เพียงแต่แต่ละกองต่างระแวงกัน ไม่มีใครกล้าเป็นคนแรกที่ก่อการ แส้ครั้งนี้จึงช่วยหาผู้นำให้พวกเขาพอดี
หัวหน้ากองผู้หนึ่งซึ่งควบคุมชายฉกรรจ์ท้องถิ่นมิได้พุ่งเข้าไปสู้ตาย หากตะโกนลั่นว่า “คนเฟิ่งเสียงจะปล้นเสบียงแล้วหนีไปทางตะวันตก!”
ชายฉกรรจ์หลายร้อยคนบนกำแพงเงียบงันไปก่อน จากนั้นก็หันมองเข้าไปในเมืองพร้อมกัน
เป็นเช่นนั้นจริง ทหารองครักษ์เฟิ่งเสียงกำลังขนเสบียงในคลังอำเภอ
ชาวบ้านไม่รู้ว่าหลิวจือจวิ้นจะมาถึงทันหรือไม่ พวกเขารู้เพียงว่าเมื่อเสบียงในคลังถูกขนขึ้นรถแล้ว ฤดูหนาวปีนี้คงผ่านไปไม่ได้