“ทุบให้ข้า!”
นอกเมืองตุนหวงแห่งซาโจว บนผืนดินที่เดิมราบเรียบ กองแรงงานชายฉกรรจ์ทยอยกันแบกหินที่กองอยู่ด้านหลังขึ้นเครื่องยิงหิน ภายใต้การข่มขู่ของทหารและอาวุธยุทโธปกรณ์ พวกเขาไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย ต่างออกแรงเข็นกันอย่างต่อเนื่อง
เครื่องมือก่อสร้างและยุทธวิธีการศึกในสมัยถังพัฒนาไปมากแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเครื่องยิงหิน อุโมงค์ใต้ดิน หรือหอสังเกตการณ์ ล้วนพบเห็นได้ทั่วไป อีกทั้งยังมีวิธีรับมือ
บนกำแพงเมืองตุนหวง ทหารประจำการแห่งกองทัพกุยอี้ที่เตรียมพร้อมไว้นานแล้ว ต่างตั้งหน้าไม้ขนาดใหญ่ขึ้นตอบโต้เช่นกัน
หน้าไม้ขนาดใหญ่ในยุคนี้ยังยิงได้ไม่ไกลเกินจริงเหมือนสมัยซ่ง ทว่ากำลังทำลายล้างยังคงมิใช่น้อย จนกองทัพกบฏใต้กำแพงเมืองไม่กล้าเข้าใกล้ในระยะไม่ถึงร้อยก้าว
หลังจางหวยติ่งหนีออกจากเมืองไปสมทบกับทหารประจำตระกูลของหลี่หมิงเจิ้น จางหวยเซินก็รีบส่งเกาชิ่งออกจากเมืองไปตามล่าสังหาร
ทว่าอีกฝ่ายหนีไปเร็วเหลือเกิน เพียงสองวันต่อมา กองทัพกบฏของซั่วซวินก็ยกทัพจู่โจมมาจากด่านอวี้เหมิน
กองทัพกวาโจวมีเพียงสามพันนาย แต่ซั่วซวินยังใช้ตำแหน่งและทรัพย์สินเป็นเหยื่อล่อ ดึงกำลังทหารประจำการจากสองแคว้นกานโจวและซู่โจวซึ่งเดิมอยู่ใต้บังคับบัญชาของตน รวมทั้งชนเผ่าอุยกูร์และชนเผ่าฟานอีกหลายกลุ่มมาเข้าพวก รวมแล้วห้าถึงหกพันคน
เมื่อรวมกำลังกับจางหวยติ่งแล้ว พวกเขาก็ได้เปรียบด้านกำลังพลอย่างสำคัญ กลับเป็นจางหวยเซินที่ถูกบีบให้ติดอยู่ในเมืองตุนหวง ไม่กล้าออกมา
ซั่วซวินรู้ดีว่าเรื่องสงครามกลางเมืองเช่นนี้ ยิ่งเร็วยิ่งดี เดิมทีเขาตั้งใจจะก่อรัฐประหารด้วยการจู่โจมฉับพลัน ทว่าไม่คาดคิดว่าจางหวยเซินจะล่วงรู้ล่วงหน้า จึงจำต้องตกอยู่ในศึกตีเมือง
กองทัพกบฏจึงตั้งเครื่องยิงหินและแท่นดินขึ้นนอกเมือง ระดมยิงกำแพงไปพลาง พยายามปีนขึ้นไปพลาง
ตุนหวงเป็นเมืองเก่าแก่นับพันปี นับแต่จางอี้เฉาฟื้นฟูเมืองขึ้นมา ก็ใช้เป็นที่ตั้งของกองทัพกุยอี้มาโดยตลอด เมื่อเผชิญภัยคุกคามจากอำนาจรอบด้าน จึงซ่อมแซมเสริมความแข็งแกร่งอยู่เนืองๆ ป้อมปราการจึงมั่นคงกว่าเมืองอย่างจางเย่และจิ่วเฉวียนที่ขาดการบำรุงรักษามานานมาก