“ดาบเล่มนี้เป็นของที่เสนาบดีเจิ้งมอบให้ ข้าพกติดกายมาโดยตลอด พี่ใหญ่เดินทางไกลนับหมื่นลี้ เก็บไว้เป็นที่ระลึกเถิด”
คมดาบคาดเอวสี่ฉื่อ รูปทรงแตกต่างจากดาบคาดเอวอยู่เล็กน้อย มิใช่ใบดาบตรงรูปสันเหลี่ยม แต่เป็นดาบห่วงหัวแบบสมัยเว่ยจิ้น
นี่คือดาบต้าเซี่ยหลงเชวี่ย ดาบที่เจิ้งเถียนมอบให้หลี่เย่ก่อนออกเดินทาง ณ เหอหนาน
บัดนี้มันอยู่เคียงข้างหลี่เย่มานานกว่าสามปีแล้ว
ฟู๋ฉุนเซินรู้ดีว่า นี่มิใช่เพียงของใช้ส่วนตัวที่มอบต่อให้กัน หากยังเป็นการแสดงท่าทีอย่างหนึ่ง
เพราะครั้งนี้ผู้เดินทางไปยังเมืองผิงหลู มิได้มีเพียงฟู๋ฉุนเซิน แต่ยังมีชุยอันเฉียนด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น ชุยอันเฉียนยังเป็นพ่อตาของหลี่เย่ ทั้งเป็นเสนาบดีแห่งราชสำนัก จึงเกิดคำถามขึ้นว่า
ที่ผิงหลูควรยึดถือคำสั่งของผู้ใดเป็นหลัก
หลี่เย่ไม่สะดวกจะกล่าวตรง ๆ ทว่าการกระทำของเขาก็ได้แสดงคำตอบออกมาแล้ว
ฟู๋ฉุนเซินรู้สึกซาบซึ้งจนยากบรรยาย นี่คือความไว้วางใจที่หลี่เย่มีต่อเขาอย่างหาที่เปรียบมิได้
ด้านหลังทั้งสองไปหลายสิบก้าว ยังมีเหล่าแม่ทัพและนายกองติดตามมาอีกมากมาย
ฟู๋ฉุนเซินออกศึกตะวันออก หลี่เย่ไม่สะดวกให้เขานำกำลังพลไปมากเกินไป จึงพยายามคัดเลือกแต่ทหารชั้นยอดส่งไปให้
ตัวเขาเอง ฟู๋ฉุนเซิน และหยางซือโฮ่ว สามพี่น้องลงมือคัดเลือกยอดฝีมือจากสี่กองทัพ ได้แก่ กองเซี่ยวเจี๋ย ซั่วฟาง หลงโหย่ว และเหอซีด้วยตนเอง
สุดท้ายคัดออกมาได้ 1,500 คน
แม้จะมิใช่ทหารม้าทั้งหมด แต่ทุกคนล้วนมีม้า แม้ผู้ที่ยังขี่ม้าไม่ชำนาญก็ต้องฝึกให้เป็นทหารราบขี่ม้าเสียก่อน ม้าพันธุ์ดีเกือบ 3,000 ตัวนี้ยังล้ำค่ายิ่งกว่าม้าที่ฉางอันใช้เงินสองแสนพวงซื้อมาเมื่อก่อน
ทั้งหมดยังได้รับการจัดเตรียมเกราะเหล็ก หน้าไม้ทรงพลัง และอาวุธต่าง ๆ รวมถึงดาบโม่เตา
ในจำนวนนี้มี 200 คนที่จบจากสำนักศึกษาการทหารและการปกครองสามรุ่นแรกโดยตรง เป็นนายทหารชั้นผู้น้อยที่มีประสบการณ์จริงเกินหนึ่งปี สามารถรับตำแหน่งหัวหน้ากองหรือรองหัวหน้ากองในกองทัพได้ทันที
อีก 800 คนเป็นทหารม้าชำนาญศึกจากภาคตะวันตกเฉียงเหนือ และอีกกว่า 400 คนเป็นทหารเก่าจากยุคเฟิ่งเสียง