ยุ้งฉางอำเภอหัวหยวนเปิดตลอดทั้งคืน ค้อนเหล็กทางใต้ของเมืองก็ดังก้องตลอดคืนเช่นกัน
เสบียงไม่ต้องบรรทุกใส่เกวียน แจกจ่ายกันด้วยกระสอบโดยตรง ทหารราบแบกข้าวสารสามวัน ส่วนทหารม้าให้ม้าศึกบรรทุกถั่วต่างหาก เกวียนใหญ่ทั้งหมดเข็นเข้าไปในเมือง กระโจมติดตัวไปเพียงครึ่งหนึ่ง
ในคอกม้าทางใต้ของเมือง ช่างเหล็กและหมอม้ากว่ายี่สิบคนยุ่งจนเหงื่อท่วม ม้าศึกถูกผูกไว้กับโครงไม้ ใช้ดาบโค้งแต่งกีบให้เรียบ จากนั้นนำแผ่นเหล็กที่ดัดโค้งแล้วมาทาบดู ตะปูเล็กต้องตอกทะลุเพียงเปลือกกีบชั้นนอก หากตื้นเกินไปก็จะหลุด หากลึกเกินไปก็จะทำให้เนื้อกีบได้รับบาดเจ็บ
ม้าสีน้ำเงินเข้มตัวหนึ่งเจ็บขึ้นมากะทันหัน เตะถังไม้จนแตกเป็นเสี่ยง ช่างเหล็กรีบคุกเข่าลง หลี่เย่ตรวจดูแล้วพบว่าตะปูตอกลึกเกินไป จึงให้หมอม้าจัดการใหม่
“ตอกเกือกม้าพังไปหนึ่งตัว ยังแพงกว่าเกราะหมิงกวงเสียหายหนึ่งชุด” หลี่เย่กล่าวกับตูโถว “ทุกกองให้มีช่างตีเกือกม้าประจำ ผู้ใดเป็นคนตอกให้ลงชื่อไว้ในทะเบียนม้า ห้ามนำม้าศึกมาทดลองส่งเดช”
การตอกเกือกเหล็กให้ม้าเป็นเรื่องสามัญในยุคหลัง ทว่าในภาคกลางปลายราชวงศ์ถังกลับเป็นของแปลกใหม่
อันที่จริง นักวิชาการยุคหลังยังถกเถียงกันไม่น้อยว่าเกือกม้าในจีนเริ่มมีขึ้นเมื่อใด พบหลักฐานของจริงในแถบตะวันออกเฉียงเหนือ พื้นที่ภูเขาในเอเชียตอนใน และทะเลทรายโกบีมาแต่เนิ่นนาน แต่ในภาคกลางกลับไม่มีหลักฐานยืนยันว่ามีการตอกเกือกม้าเป็นวงกว้างก่อนราชวงศ์หยวน แม้กองทัพถังจะมีหน่วยอภิบาลม้า หมอม้า และวิธีแต่งกีบม้า แต่การเดินทัพระยะไกลยังอาศัยม้าสำรอง การเปลี่ยนม้า และหยุดค่ายเพื่อพักกีบเป็นหลัก
หลี่เย่ครอบครองเหอซีและซีอวี้ จึงไม่ขาดแคลนชาวหูที่ชำนาญเรื่องม้ากับเหล็กกล้า เขาถึงมีเงื่อนไขนำความรู้จากยุคหลังมาทำเป็นแนวปฏิบัติในกองทัพ
ก่อนหน้านี้หลี่อวี๋คัดม้าจากเมืองหลวงทั้งสองแห่งมาทดลองเดินทางร่วมกันแห่งละ 200 ตัว ในจำนวนนั้นแห่งละ 100 ตัวได้รับการตอกเกือกม้า เดินทางลงใต้จากเซี่ยโจว ม้าที่ยังไม่ได้ตอกเกือบ 20 ตัวกีบแตก ส่วนม้าที่ตอกเกือกมีเพียง 6 ตัวที่เกือกหลุดและ 4 ตัวที่ตะปูคลาย ซึ่งซ่อมได้ทันที